संवत्सरोऽयं परिवत्सरश्च उद्वत्सरो वत्सर एष देवः । दृष्टोऽप्यदृष्टः प्रहुतः प्रकाशी स्थूलश्च सूक्ष्मः परमाणुरेषः
saṃvatsaro'yaṃ parivatsaraśca udvatsaro vatsara eṣa devaḥ | dṛṣṭo'pyadṛṣṭaḥ prahutaḥ prakāśī sthūlaśca sūkṣmaḥ paramāṇureṣaḥ
وہی سال ہے—سموتسر، پریوتسر، اودوتسر اور وتسَر—یہی دیوتا۔ دکھائی دے کر بھی اوجھل ہے؛ آہوتیوں میں پکارا جائے تو بھی خود روشن ہے۔ وہ کثیف بھی ہے اور لطیف بھی—بلکہ وہی ذرّۂ اوّل (پرمانو) ہے۔
Brahmā
Listener: surādi-saṅgha (devas)
Scene: An iconographic Kāla embodying multiple year-names as a garland of symbols; half the form luminous and visible, half dissolving into subtle ether; tiny atom-like sparks emanate, showing paramāṇu-pervasion.
The divine permeates all scales: Time governs ritual cycles and also exists as the subtlest principle within creation.
No single tīrtha is named; the teaching is universal within the Revā Khaṇḍa narrative frame.
The verse alludes to propitiation through offerings (prahuta/yajña), implying that Kāla is honored within Vedic rites.