संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः
saṃsārārṇavamagnānāṃ narāṇāṃ pāpakarmiṇām | naivoddhartā jagannāthaṃ vinā nārāyaṇaṃ paraḥ
جو لوگ سنسار کے سمندر میں ڈوبے ہوئے اور گناہ آلود اعمال کے بوجھ تلے دبے ہیں، اُن کے لیے جگن ناتھ نارائن کے سوا کوئی نجات دہندہ نہیں۔
Śrī Mārkaṇḍeya
Listener: Rājendra (king)
Scene: A drowning human figure in a vast ocean labeled ‘saṃsāra’ reaches out; Nārāyaṇa appears as Jagannātha extending a saving hand/garland, with a small boat of ‘nāma’ nearby.
The verse emphasizes exclusive refuge (śaraṇāgati) in Nārāyaṇa as the ultimate deliverer from worldly bondage.
The teaching appears within the Huṅkāra/Vāsudeva Tīrtha context on the Narmadā, reinforcing the tīrtha’s Vaiṣṇava sanctity.
No specific rite; the prescription is theological—take refuge in Nārāyaṇa.