Brahmavākya
Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees
अस्माकं जगतांनाथो जन्मदः पुरुषोत्तमः । कथं शासति दुर्मेधास्तस्य वासरसेविनम् ॥ ९ ॥
asmākaṃ jagatāṃnātho janmadaḥ puruṣottamaḥ | kathaṃ śāsati durmedhāstasya vāsarasevinam || 9 ||
ہمارے لیے جہانوں کے ناتھ اور پیدائش عطا کرنے والے پُروشوتم ہی ہیں۔ اُس کے مقدّس دنوں کی سیوا کرنے والے کو کوئی نادان کیسے حکم دے سکتا ہے؟
Sanatkumara (in dialogue addressed to Narada, admonishing irreverence toward Vishnu-devotees)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: raudra
It establishes Viṣṇu (Puruṣottama) as the supreme source and Lord, and teaches that those devoted to His observances deserve reverence—not domination—since their allegiance is to the cosmic Lord.
Bhakti is shown as practical service through vāsara-sevā—observing the Lord’s sacred days and vows—implying that sincere devotional discipline is a protected, honored form of worship.
It indirectly points to the dharma-prayoga side of practice: calendrical sacred-day observances (tithi/vāsara-based vrata discipline), a topic often supported by Jyotiṣa-based timing and ritual procedure in Purāṇic tradition.