Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
स्वनहुच्च विमलद्यु वाश्वत्वारीदमेव च । एतद्ब्रह्माहश्च दंडी असृक्किंचित्त्यदादि च ॥ ४२ ॥
svanahucca vimaladyu vāśvatvārīdameva ca | etadbrahmāhaśca daṃḍī asṛkkiṃcittyadādi ca || 42 ||
مزید یہ مقدّس/اصطلاحی الفاظ ہیں: ‘سْوَنَہُچّ’, ‘وِمَلَدْیُ’, ‘واشْوَتْواری’, ‘اِدَم ایو’, ‘اِتَد’, ‘بْرَہْمَاہ’, ‘دَنْڈی’, ‘اَسْرُک’, ‘کِنچِت’, ‘تْیَد’ وغیرہ۔
Sanatkumara (teaching Narada in list/enumeration style)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
This verse functions as a catalog of recognized sacred/technical expressions—showing that correct knowledge of scriptural language and its established terms supports disciplined study, right understanding (jñāna), and ultimately Moksha-Dharma.
Indirectly: Bhakti practice relies on accurate recitation and comprehension of scriptural wording; such lists preserve correct verbal forms and meanings used in praise, remembrance, and instruction.
Vedāṅga-Vyākaraṇa (grammar/lexical tradition): demonstratives like etad/tyad and fixed expressions are preserved as authoritative items for correct usage in study and recitation.