Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
राम ँकाम्यः कृप ँपूज्यो हरिः पूज्योऽर्च्य एव हि । रोमो दृष्टोऽबला अत्र सुप्ता इष्टा इमा यतः ॥ ३३ ॥
rāma ṃkāmyaḥ kṛpa ṃpūjyo hariḥ pūjyo'rcya eva hi | romo dṛṣṭo'balā atra suptā iṣṭā imā yataḥ || 33 ||
رام ہی سب سے زیادہ مطلوب معبودِ عبادت ہیں؛ رحمت و کرم سے وہ قابلِ پرستش ہیں۔ حقیقتاً ہری ہی عبادت اور ارچنا کے لائق ہیں۔ یہاں بدن کے رونگٹے کھڑے دکھائی دیتے ہیں اور یہ بے بس عورتیں سوئی پڑی ہیں—اسی لیے یہیں کا محبوب عجوبہ یہی ہے۔
Sanatkumara (in dialogue with Narada, Moksha-dharma section)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It asserts exclusive worship-worthiness of Hari (Viṣṇu/Rāma) and points to devotional transformation—signs like romaharṣa (hairs standing on end) arising in the presence of sacred remembrance or narrative.
Bhakti is framed as single-pointed worship (pūjā/arcana) of Hari, motivated by His compassion; the verse also hints that true devotion manifests as involuntary spiritual emotion (sāttvika-bhāvas).
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is ritual-practice vocabulary—pūjā and arcana directed to Hari as the primary object of worship in Narada Purana rituals.