Adhyaya 65 — Svarocis Enjoys on the Mountain; A Debate on Marital Fidelity and Desire
यस्तादृशोऽन्यस्तच्छीलः परलोकपराङ्मुखः ।
तं कामयत भद्रं वो नाहं तुल्यः स्वरोचिषा ॥
yas tādṛśo 'nyas tac-chīlaḥ paraloka-parāṅmukhaḥ | taṃ kāmayata bhadraṃ vo nāhaṃ tulyaḥ svarociṣā ||
ایسے مزاج والے، پرلوک کی بھلائی سے روگرداں اُس دوسرے مرد کو—اگر چاہو—تم ہی چاہو۔ تمہیں برکت ہو؛ جلال و درخشندگی (سواروچِشا) میں میں اس کے برابر نہیں۔
The verse contrasts mere desirability with character and concern for consequences (paraloka). It implies that choosing companionship without regard to dharma leads away from lasting welfare; moral orientation is a criterion for relationship and alliance.
Again, it is dharma-teaching situated inside Manvantara narration (Manvantara). It supports the Purāṇic role of guiding conduct through exempla and dialogue.
“Paraloka-parāṅmukha” indicates consciousness turned outward toward transient gratification rather than inward/upward toward higher ends. The refusal functions as viveka (discriminative wisdom): choosing dharma-aligned association to protect one’s inner ‘splendor’ (rociṣ).