Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
ततो वै प्राश्निकाः प्राहुः पशोर्विप्रकृतस्त्वया । मांसैरभिजुहोतीदं तव राष्ट्र मुनिर्बक:
tato vai prāśnikāḥ prāhuḥ paśor viprakṛtas tvayā | māṃsair abhijuhotīdaṃ tava rāṣṭra munir bakaḥ, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
وَیشَمپایَن نے کہا: پھر پراشنِکوں نے کہا، “تم نے رِشی بَک کے ساتھ زیادتی کی ہے جو ایک جانور مانگنے آیا تھا۔ اسی لیے وہ دھرم پر قائم اور صاحبِ جلال تپسوی شدید غضب میں آ کر گوشت سے آہوتیاں دے رہا ہے، اور تمہاری سلطنت کی تباہی کا ارادہ رکھتا ہے۔”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical danger of disrespecting a righteous ascetic: even a dharmic person, when gravely wronged, may act from anger, and ritual power (tapas/karma) can translate moral injury into political catastrophe. It underscores accountability in kingship and the need for restraint and proper atonement.
Expiatory priests report that the sage Baka—angered because he was wronged when requesting an animal—has begun offering oblations using flesh, aiming at the destruction of the king’s realm. The statement frames the crisis as a consequence of an offense against a powerful ascetic.