Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
आकाशे दुन्दुभीनां च बभूव तुमुल: स्वनः । उदतिष्ठन्महाघोष: पुष्पवृष्टिभिरावृत:,तदनन्तर आकाशमें फूलोंकी वर्षकि साथ देव-दुन्दुभियोंका तुमुल नाद बड़े जोरसे गूँज उठा
ākāśe dundubhīnāṃ ca babhūva tumulaḥ svanaḥ | udatīṣṭhan mahāghoṣaḥ puṣpavṛṣṭibhir āvṛtaḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—اس کے بعد آسمان میں دیوی دُندُبھیاں زور سے بج اٹھیں اور ایک ہنگامہ خیز گونج پھیل گئی۔ پھولوں کی بارش سے ڈھکے ہوئے فلک میں عظیم نعرۂ ظفر بلند ہوا—یہ ایک مبارک آسمانی نشان تھا، جو اس واقعے کی تائید اور جشن کی خبر دیتا تھا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the epic convention that righteous or momentous events are accompanied by auspicious celestial signs—flower-showers and divine drums—suggesting cosmic endorsement and the moral weight of the narrative moment.
Immediately after a significant development, the heavens respond: divine drums thunder in the sky and flowers rain down, while a great acclamation rises—signaling celebration and approval from higher realms.