अध्याय 91: अरिष्ट-लक्षण, मृत्यु-संस्कार, पाशुपत-धारणा तथा ओङ्कार-उपासना
भस्माङ्गारांश् च केशांश् च नदीं शुष्कां भुजङ्गमान् पश्येद्यो दशरात्रं तु न स जीवति तादृशः
bhasmāṅgārāṃś ca keśāṃś ca nadīṃ śuṣkāṃ bhujaṅgamān paśyedyo daśarātraṃ tu na sa jīvati tādṛśaḥ
جو شخص مسلسل دس راتیں راکھ، دہکتے انگارے، بکھرے بال، سوکھی ندی اور سانپ دیکھے، وہ زندہ نہیں رہتا—یہ موت کی نشانیاں کہی گئی ہیں۔
Suta Goswami
It frames certain visions as karmic portents (nimitta) and implicitly urges the pashu (individual soul) to take refuge in Pati—Shiva—through linga-bhakti, japa, and śiva-śaraṇāgati when inauspicious signs arise.
Shiva-tattva stands as the transcendent Pati beyond changing omens; while prārabdha-karma may manifest as fearful signs, Shiva remains the sovereign refuge who can grant protection, clarity, and liberation from pasha (bondage).
Though not naming a single rite, the verse belongs to nimitta-śāstra sections that typically prompt Śiva-pūjā, bhasma-dhāraṇa, mantra-japa (e.g., oṁ namaḥ śivāya), and Pāśupata-style inner turning from fear to disciplined devotion.