Draupadī Meets Kṛṣṇa’s Queens — Narratives of the Lord’s Marriages and the Queens’ Bhakti
श्रीसत्योवाच सप्तोक्षणोऽतिबलवीर्यसुतीक्ष्णशृङ्गान् पित्रा कृतान् क्षितिपवीर्यपरीक्षणाय । तान् वीरदुर्मदहनस्तरसा निगृह्य क्रीडन् बबन्ध ह यथा शिशवोऽजतोकान् ॥ १३ ॥ य इत्थं वीर्यशुल्कां मां दासीभिश्चतुरङ्गिणीम् । पथि निर्जित्य राजन्यान् निन्ये तद्दास्यमस्तु मे ॥ १४ ॥
śrī-satyovāca saptokṣaṇo ’ti-bala-vīrya-su-tīkṣṇa-śṛṅgān pitrā kṛtān kṣitipa-vīrya-parīkṣaṇāya tān vīra-durmada-hanas tarasā nigṛhya krīḍan babandha ha yathā śiśavo ’ja-tokān
شری ستیہ نے کہا—میرے والد نے میرے ہاتھ کے خواہاں راجاؤں کی قوت آزمانے کے لیے نہایت زورآور اور تیز سینگوں والے سات بیل مقرر کیے تھے۔ بہادروں کے غرور کو جلانے والے بھگوان شری کرشن نے انہیں آسانی سے قابو میں کر کے یوں باندھ دیا جیسے بچے کھیل میں بکری کے بچوں کو باندھتے ہیں۔ اس طرح انہوں نے اپنے پرाकرم کے شُلق سے مجھے حاصل کیا، اور راستے میں مخالفت کرنے والے راجاؤں کو شکست دے کر، داسیوں اور چتورنگنی فوج کے ساتھ مجھے لے گئے۔ مجھے اسی پروردگار کی خدمت نصیب ہو۔
In Canto 10, Kṛṣṇa accepts Satyā (Nagnajitī) by subduing seven extremely powerful bulls arranged by her father to test the strength of would-be grooms.
She highlights Kṛṣṇa’s effortless supremacy—what was impossible for proud kings became, for Him, a playful act done with ease.
Worldly power often breeds arrogance, but true greatness is mastery without ego—devotees remember that the Lord can humble pride and make the impossible effortless.