विधिवदिह हि धीमान्स्नानदानानि तीर्थे नरवर इह शक्त्या यः करोत्यादरेण । स इह विपुलभोगान्निर्मलात्मा च भक्त्या भजति भुजगशायिश्रीपतेरात्मनैक्यम्
vidhivadiha hi dhīmānsnānadānāni tīrthe naravara iha śaktyā yaḥ karotyādareṇa | sa iha vipulabhogānnirmalātmā ca bhaktyā bhajati bhujagaśāyiśrīpaterātmanaikyam
Tunay nga, ang marunong at marangal na tao na, ayon sa wastong tuntunin, nagsasagawa ng paliligo at pagkakaloob (dāna) sa tīrtha na ito—ayon sa kanyang kakayahan at may paggalang—ay nagtatamasa ng saganang ginhawa sa buhay na ito. At kapag naging dalisay ang kanyang kaluluwa, sa pamamagitan ng bhakti ay nakakamit niya ang pakikiisa kay Śrīpati, ang Panginoong nakahimlay sa ahas.
Agastya (continuing narration)
Type: kshetra
Listener: (contextual) interlocutor in the section
Scene: A wise pilgrim performs prescribed bathing and charity at the Ayodhyā tīrtha; above, Śrīpati (Viṣṇu) reclines on Śeṣa, radiating serenity, symbolizing the devotee’s inner union.
Rightly performed pilgrimage-practice (snāna and dāna) yields both worldly well-being and the highest devotional goal—union with Viṣṇu.
The Ayodhyā-region tīrtha being discussed throughout this chapter, presented as a locus for both prosperity and spiritual realization.
Perform snāna and dāna at the tīrtha vidhivat (according to injunction), with reverence and within one’s means, grounded in bhakti.