Adhyaya 9

Verse 1

देव्युवाच । दिव्यं तेजो नमस्यामि यन्मे दृष्टं पुरातने । कालाग्निरुद्रमध्यस्थं प्रभासे शंकरोद्भवम्

Wika ng Diyosa: Ako’y yumuyukod sa banal na liwanag na aking nasilayan noong unang panahon—sumibol mula kay Śaṅkara sa Prabhāsa, at nananahan sa gitna ni Kālāgnirudra.

Verse 2

यो वेदसंघैरृषिभिः पुराणैर्वेदोक्तयोगैरपि इज्यमानः । तं देवदेवं शरणं व्रजामि सोमेश्वरं पापविनाशहेतुम्

Siya na sinasamba ng mga kalipunan ng Veda, ng mga ṛṣi, ng mga Purāṇa, at maging sa mga pagsasanay-yoga na itinuturo ng Veda—sa Diyos ng mga diyos ako’y dumudulog: si Somēśvara, sanhi ng paglipol ng kasalanan.

Verse 3

देवदेव जगन्नाथ भक्तानुग्रहकारक । संशयो हृदि मे कश्चित्तं भवाञ्छेत्तुमर्हति

O Diyos ng mga diyos, Panginoon ng sanlibutan, tagapagkaloob ng biyaya sa mga deboto—may alinlangan sa aking puso; ikaw ang karapat-dapat na pumutol nito.

Verse 4

ईश्वर उवाच । कः संशयः समुत्पन्नस्तव देवि यशस्विनि । तन्मे कथय कल्याणि तत्सर्वं कथयाम्यहम्

Wika ni Īśvara: O marangal na Diyosa, anong pag-aalinlangan ang sumibol sa iyo? O mapalad at mapagpala, sabihin mo sa akin; ipaliliwanag ko ang lahat.

Verse 5

देव्युवाच । यदि त्वं च महादेवो मुण्डमाला कथं कृता । अनादि निधनो धाता सृष्टिसंहारकारकः

Sinabi ng Diyosa: Kung ikaw nga ay si Mahādeva, bakit ka nagsusuot ng kuwintas na yari sa mga bungo? Ikaw ay walang simula at walang wakas—ang Tagapag-ayos, ang gumagawa ng paglikha at pagkalusaw.

Verse 6

ततो विहस्य देवेशः शंकरो वाक्यमब्रवीत् । अनेकमुण्डकोटीभिर्या मे माला विराजते

Pagkaraan, ngumiti si Śaṅkara—Panginoon ng mga diyos—at nagsalita: “Ang garlandang kumikislap sa akin ay binuo mula sa di-mabilang na bungo, crores at crores.”

Verse 7

नारायण सहस्राणां ब्रह्मणामयुतस्य च कृता शिरःकरोटीभिरनादिनिधना ततः

“Ito’y ginawa mula sa mga sisidlang bungo (karōṭī) ng libu-libong Nārāyaṇa at sampu-sampung libong Brahmā; kaya ito’y walang simula at walang wakas.”

Verse 8

अन्यो विष्णुश्च भवति अन्यो ब्रह्मा भवत्यपि । कल्पे कल्पे मया सृष्टः कल्पे विष्णुः प्रजापतिः

“Sa bawat kalpa ay may ibang Viṣṇu, at sa bawat kalpa ay may ibang Brahmā rin. Sa bawat kalpa, sila’y iniluluwal Ko—si Viṣṇu at si Prajāpati, Panginoon ng mga nilalang.”

Verse 9

अहमेवंविधो देवि क्षेत्रे प्राभासिके स्थितः । कालाग्निलिंगमूले तु मुंडमालाविभूषितः

O Diyosa, ganyan nga ako, nananahan sa banal na kṣetra ng Prabhāsa—sa paanan ng Kālāgniliṅga—na pinalamutian ng kuwintas na yari sa mga bungo.

Verse 10

अक्षसूत्रधरः शान्त आदिमध्यांतवर्जितः । पद्मासनस्थो वरदो हिमकुन्देन्दुसन्निभः

May hawak na rosaryo, payapa, lampas sa simula, gitna, at wakas; nakaupo sa luklukan ng lotus, nagbibigay ng biyaya, nagniningning na gaya ng niyebe, sampagita, at buwan.

Verse 11

मम वामे स्थितो विष्णुर्दक्षिणे च पितामहः । जठरे चतुरो वेदाः हृदये ब्रह्म शाश्वतम्

Sa aking kaliwa ay naroon si Viṣṇu, at sa aking kanan ang Pitāmaha (Brahmā). Sa aking tiyan nananahan ang apat na Veda; sa aking puso ay ang walang-hanggang Brahman.

Verse 12

अग्निः सोमश्च सूर्यश्च लोचनेषु व्यवस्थिताः

Si Agni, Soma, at Sūrya ay itinatag sa loob ng aking mga mata.

Verse 13

एवंविधो महादेवि प्रभासे संव्यवस्थितः । आप्यतत्त्वात्समानीते मा ते भूत्संशयः क्वचित्

O Mahādevī, sa ganitong paraan ako’y matatag na nananahan sa Prabhāsa. Yamang (ang pagpapakitang ito) ay inihayag mula sa prinsipyo ng tubig, huwag nawang sumibol sa iyo ang alinmang pag-aalinlangan kailanman.

Verse 14

एवमुक्ता तदा देवी हर्षगद्गदया गिरा । तुष्टाव देवदेवेशं भक्त्या परमया युता

Nang masabihan nang gayon, ang Diyosa noon—nanginginig ang tinig sa galak—ay nagpuri sa Panginoon ng mga diyos, taglay ang sukdulang debosyon.

Verse 15

देव्युवाच जय देव महादेव सर्वभावन ईश्वर । नमस्तेऽस्तु सुरेशाय परमेशाय वै नमः

Wika ng Diyosa: “Tagumpay sa Iyo, O Diyos, O Mahādeva, O Panginoong pinagmumulan ng lahat ng nilalang! Pagpupugay sa Iyo, Hari ng mga diyos; pagpupugay nga sa Iyo, Kataas-taasang Panginoon.”

Verse 16

अनादिसृष्टिकर्त्रे च नमः सर्वगताय च । सर्वस्थाय नमस्तुभ्यं धाम्नां धाम्ने नमोऽस्तु ते

Pagpupugay sa Iyo, walang pasimulang Lumikha ng sangnilikha; pagpupugay sa Iyo na lumalaganap sa lahat. Pagpupugay sa Iyo na nananahan sa lahat ng bagay; pagpupugay sa Iyo, tahanan ng lahat ng tahanan.

Verse 17

षडंताय नमस्तुभ्यं द्वादशान्ताय ते नमः । हंसभेद नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं च मोक्षद

Pagpupugay sa Iyo na ang katotohanan ay itinuturo sa “anim na wakas”; pagpupugay sa Iyo na ang kaganapan ay ang “labindalawang wakas.” Pagpupugay sa Iyo, tagapagkilatis ng Haṃsa (panloob na Sarili); pagpupugay sa Iyo, tagapagkaloob ng kalayaan.

Verse 18

इति स्तुतस्तदा देव्या प्रचलच्चन्द्रशेखरः । ततस्तुष्टस्तु भगवानिदं वचनमब्रवीत्

Sa gayong pagpupuri ng Diyosa, si Candraśekhara (Śiva) ay napakilos sa ligaya; at nang Siya’y nalugod, ang Mapalad na Panginoon ay nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 19

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महाप्राज्ञे तुष्टोऽहं व्रियतां वरः

Wika ni Īśvara: “Mahusay, mahusay, O dakilang pantas. Ako’y nalugod—pumili ka ng isang biyaya.”

Verse 20

देव्युवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यदि वाप्यहम् । प्रभास क्षेत्रमाहात्म्यं पुनर्विस्तरतो वद

Sinabi ng Diyosa: “Kung ikaw ay nalulugod, O Panginoon ng mga diyos—at kung ako’y karapat-dapat sa biyaya—ipahayag mo muli, nang mas malawig, ang kadakilaan ng banal na pook ng Prabhāsa.”

Verse 21

भूतेश भगवान्विष्णुर्दैत्यानामन्तकाग्रणीः । स कस्माद्द्वारकां हित्वा प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

“O Panginoon ng mga nilalang, si Bhagavān Viṣṇu—ang pangunahing tagapuksa ng mga Daitya—bakit niya iniwan ang Dvārakā at sumilong sa banal na pook ng Prabhāsa?”

Verse 22

षष्टि तीर्थसहस्राणि षष्टिकोटिशतानि च । द्वारकामध्यसंस्थानि कथं न्यक्कृतवान्हरिः

“Sa Dvārakā ay may animnapung libong tīrtha at may animnaraang milyong iba pang naitatag; paano itinuring ni Hari na mas mababa ang mga iyon (at pinili ang Prabhāsa)?”

Verse 23

अमरैरावृतां पुण्यां पुण्यकृद्भिर्निषेविताम् । एवं तां द्वारकां त्यक्त्वा प्रभासं कथमागतः

“Ang Dvārakā ay banal, napaliligiran ng mga walang-kamatayang diyos at dinadalaw ng mga gumagawa ng kabutihan. Gayunman, paano niya iniwan ang Dvārakā at nagtungo sa Prabhāsa?”

Verse 24

देवमानुषयोर्नेता द्योभुवोः प्रभवो हरिः । किमर्थं द्वारकां त्यक्त्वा प्रभासे निधनं गतः

Si Hari ang gabay ng mga diyos at ng mga tao, ang pinagmulan ng langit at lupa. Sa anong dahilan niya iniwan ang Dvārakā at nagtamo ng wakas sa Prabhāsa?

Verse 25

यश्चक्रं वर्त्तयत्येको मानुषाणां मनोमयम् । प्रभासे स कथं कालं चक्रे चक्रभृतां वरः

Siya lamang ang nagpapagalaw sa ‘gulong’ ng mga gawain ng tao na hinubog ng isip—paano pinalipas ng pinakadakila sa mga may hawak ng diskos ang panahon sa Prabhāsa?

Verse 26

गोपायनं यः कुरुते जगतः सार्वलौकिकम् । स कथं भगवान्विष्णुः प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

Paano masasabing ang Mapalad na Panginoong Viṣṇu—na pangkalahatang tagapangalaga ng buong daigdig—ay nagkubli o sumandig sa banal na pook ng Prabhāsa?

Verse 27

योंतकाले जलं पीत्वा कृत्वा तोयमयं वपुः । लोकमेकार्णवं चक्रे दृष्ट्या दृष्टेन चात्मना

Siya na sa huling panahon ay ininom ang lahat ng tubig at nag-anyong katawan na tubig; sa mismong titig at sa nahayag na Sarili, ginawa niyang iisang karagatan ang daigdig—paano siya maisasalaysay sa karaniwang pananalita sa Prabhāsa?

Verse 28

स कथं पञ्चतां प्राप प्रभासे पार्वतीपते । यः पुराणे पुराणात्मा वाराहं वपुरास्थितः

O Panginoon ni Pārvatī, paano niya maaabot ang ‘kalagayan ng limang sangkap’ (pagkalusaw/kamatayan) sa Prabhāsa—siya, ang Sinaunang Sarili na binabanggit sa mga Purāṇa, na nag-anyong Varāha, ang Baboy-Damo?

Verse 29

उद्दधार महीं कृत्स्नां सशैलवनकाननाम् । स कथं त्यक्तवान्गात्रं प्रभासे पापनाशने

Siya na nag-angat sa buong daigdig—kasama ang mga bundok, kagubatan at mga punuan—paano niya maiiwan ang kanyang katawan sa Prabhāsa, tagapuksa ng kasalanan?

Verse 30

येन सिंहं वपुः कृत्वा हिरण्यकशिपुर्हतः । स कथं देवदेवेशः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

Siya na sa anyong leon ay pumatay kay Hiraṇyakaśipu—paano ang Panginoon ng mga diyos ay magpapakupkop sa banal na kṣetra ng Prabhāsa?

Verse 31

सहस्रचरणं देवं सहस्राक्षं महाप्रभम् । सहस्रशिरसं वेदा यमाहुर्वै युगेयुगे

Ang Diyos na may sanlibong paa, sanlibong mata, at dakilang liwanag—na ipinahahayag ng mga Veda sa bawat yugto bilang may sanlibong ulo.

Verse 32

तत्याज स कथं देवः प्रभासे स्वं कलेवरम् । नाभ्यरण्यां समुद्भूतं यस्य पैतामहं गृहम्

Paano maitatakwil ng Diyos na iyon ang sariling katawan sa Prabhāsa—siya na ang ‘tahanan ng Lolo’ (Brahmā) ay sumibol mula sa gubat ng lotus sa kanyang pusod?

Verse 33

एकार्णवगते लोके तत्पंकजमपंकजम् । येनोद्धृतं क्षणेनैव प्रभासस्थः स किं हरिः

Nang ang sanlibutan ay naging iisang karagatan, ang malinis na lotus na iyon ay iniahon niya sa isang kisapmata—kung si Hari ay nasa Prabhāsa, ano pa ang hindi masasabi?

Verse 34

उत्तरांशे समुद्रस्य क्षीरोदस्या मृतोदधेः । यः शेते शाश्वतं योगमास्थाय परवीरहा । स कथं त्यक्तवान्देहं प्रभासे परमेश्वरः

Siya na nahihimlay sa hilagang bahagi ng karagatan—sa Dagat ng Gatas, ang dagat na walang-kamatayan—nakalapat sa walang-hanggang yoga, tagapagpuksa ng mga bayaning kaaway: paano magagawa ng Kataas-taasang Panginoon na iwan ang Kanyang katawan sa Prabhāsa?

Verse 35

हव्यादान्यः सुरांश्चक्रे कव्यादांश्च पितॄ नपि । स कथं देवदेवेशः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

Siya na nagtakda sa mga deva bilang tagatanggap ng havya (handog na pangyajña) at sa mga pitṛ bilang tagatanggap ng kavya: paano magiging ang Panginoon ng mga diyos ay aasa sa banal na pook ng Prabhāsa?

Verse 36

युगानुरूपं यः कृत्वा रूपं लोकहिताय वै । धर्ममुद्धरते देवः स कथं क्षेत्रमाश्रितः

Siya na para sa kapakanan ng mga daigdig ay nag-aanyong angkop sa bawat yuga at itinataguyod ang Dharma: paano masasabi na ang Diyos na iyon ay nalilimitahan o umaasa sa iisang banal na pook?

Verse 37

त्रयो वर्णास्त्रयो लोकास्त्रैविद्यं पाठकास्त्रयः । त्रैकाल्यं त्रीणि कर्माणि त्रयो देवास्त्रयो गुणाः । सृष्टं येन पुरा देवः स कथं क्षेत्रमाश्रितः

Ang Diyos na noong una pa’y nagtatag ng mga tatluhan—tatlong varṇa, tatlong loka, ang tatlong Veda at ang tatlong tagapagbigkas, tatlong panahon, tatlong gawain-ritwal, tatlong deva, at tatlong guṇa—paano masasabi na ang Maylikha ay umaasa sa iisang banal na lupain?

Verse 38

या गतिर्द्धर्मयुक्तानामगतिः पापकर्मिणाम् । चातुर्वर्ण्यस्य प्रभवश्चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता

Siya ang tunay na kanlungan at huling hantungan ng mga namumuhay sa Dharma, at para sa gumagawa ng kasalanan ay walang masandalan; Siya ang pinagmulan ng cāturvarṇya at tagapangalaga nito—paano Siya masusukat sa pamamagitan ng lugar?

Verse 39

चातुर्विद्यस्य यो वेत्ता चातुराश्रम्यसंस्थितः । कस्मात्स द्वारकां हित्वा प्रभासे पंचतां गतः

Siya na nakaaalam sa apat na uri ng karunungan at nakatatag sa disiplina ng apat na āśrama—bakit niya iniwan ang Dvārakā at sa Prabhāsa ay umabot sa “kalagayang lima,” ang paglusaw sa limang elemento?

Verse 40

दिगंतरं नभोभूमिरापो वायुर्विभावसुः । चंद्रसूर्यद्वयं ज्योतिर्युगेशः क्षणदातनुः

Siya ang lawak ng mga dako, ang langit at lupa; ang tubig, ang hangin, at ang naglalagablab na apoy; ang liwanag na siyang magkaparis na buwan at araw; ang Panginoon ng mga yugá—na ang mismong katawan ay panahon, sinusukat sa bawat sandali.

Verse 41

यः परं श्रूयते ज्योतिर्यः परं श्रूयते तपः । यः परं परतः प्रोक्तः परं यः परमात्मवान्

Siya na nababalitaan bilang Kataas-taasang Liwanag, nababalitaan bilang Kataas-taasang Tapas; ipinahahayag na higit pa sa pinakamataas; Siya ang Kataas-taasan—taglay ang likas ng Paramātman.

Verse 42

आदित्यादिश्च यो दिव्यो यश्च दैत्यांतको विभुः । स कथं देवकीसूनुः प्रभासे सिद्धिमीयिवान्

Siya na banal at dakila, nangunguna na gaya ng Araw, at ang makapangyarihang pumatay sa mga Daitiya—paano ang iisang Panginoon, bilang anak ni Devakī, ay nagkamit ng ganap na katuparan sa Prabhāsa?

Verse 43

युगांते चांतको यश्च यश्च लोकांतकांतकः । सेतुर्यो लोकसत्तानां मेध्यो यो मेध्यकर्मणाम्

Siya ang Wakas sa pagtatapos ng yugá, at ang pumupuksa sa pumupuksa ng mga daigdig; Siya ang tulay para sa mga nilalang ng mga mundo, at Siya ang mismong kadalisayan para sa mga nagsasagawa ng mga ritwal ng paglilinis.

Verse 44

वेत्ता यो वेदविदुषां प्रभुर्यः प्रभवात्मनाम् । सोमभूतस्तु भूतानामग्निभूतोऽग्निवर्त्मनाम्

Siya ang pinakadakilang Nakaaalam sa mga nakaaalam ng Veda, ang Panginoon ng mga pinagmumulan ng kapangyarihan at paglikha. Sa mga nilalang, Siya’y nagiging Soma; at sa mga lumalakad sa landas ng apoy ng paghahandog, Siya’y nagiging Agni.

Verse 45

मनुष्याणां मनोभूतस्तपोभूतस्तपस्विनाम् । विनयो नयभूतानां तेजस्तेजस्विनामपि

Sa mga tao, Siya mismo ang isip; sa mga asceta, Siya mismo ang pag-aayuno at pagtitika. Siya ang kababaang-loob ng mga may disiplina, at Siya rin ang ningning ng mga maningning.

Verse 46

विग्रहो विग्रहाणां यो गतिर्गतिमतामपि । स कथं द्वारकां हित्वा प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

Siya ang huwarang pinagmulan ng lahat ng anyong may katawan, at Siya ang sukdulang hantungan kahit ng mga nakaabot na sa pinakamataas na landas. Paano Niya magagawang iwan ang Dvārakā at manahan sa banal na pook ng Prabhāsa?

Verse 47

आकाशप्रभवो वायुर्वायुप्राणो हुताशनः । देवा हुताशनप्राणाः प्राणोऽग्नेर्मधुसूदनः । सकथं पद्मजप्राणः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

Mula sa kalawakan sumisilang ang hangin; ang buhay ng hangin ay apoy (Hutāśana). Nabubuhay ang mga deva sa apoy, at ang buhay ng apoy ay si Madhusūdana (Viṣṇu). Paano nga Siya—na siyang buhay ng Padmajā, ang Isinilang sa Loto (Brahmā)—makapananahan sa banal na pook ng Prabhāsa?

Verse 48

सूत उवाच । इति प्रोक्तस्तदा देव्या शंकरो लोकशंकरः । उवाच प्रहसन्वाक्यं पार्वतीं द्विजसत्तमाः

Wika ni Sūta: Nang panahong iyon, nang masambit ng Diyosa ang gayon, si Śaṅkara—ang tagapagpala ng mga daigdig—ay ngumiti at nagsalita ng mga salitang ito kay Pārvatī, O pinakamainam sa mga dwija.

Verse 49

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि प्रभासक्षेत्रविस्तरम् । रहस्यं सर्वपापघ्नं देवानामपि दुर्ल्लभम्

Wika ni Īśvara: Makinig ka, O Diyosa. Ipapahayag ko nang ganap ang kadakilaan ng Prabhāsa-kṣetra—isang lihim na pumupuksa sa lahat ng kasalanan at mahirap makamtan kahit ng mga diyos.

Verse 50

देवि क्षेत्राण्यनेकानि पृथिव्यां संति भामिनि । तीर्थानि कोटिसंख्यानि प्रभावस्तेषु संख्यया

O Diyosa na maningning, maraming banal na pook sa daigdig; at ang mga tīrtha ay umaabot sa di-mabilang na koro—bawat isa’y may sariling sukat ng bisa at kabanalan.

Verse 51

असंख्येय प्रभावं हि प्रभासं परिकीर्तितम् । ब्रह्मतत्त्वं विष्णुतत्त्वं रौद्रतत्त्वं तथैव च

Ang Prabhāsa ay ipinahahayag na may di-masusukat na kapangyarihang espirituwal; sapagkat doon nananahan ang mga prinsipyo ni Brahmā, ni Viṣṇu, at gayundin ni Rudra.

Verse 52

तत्र भूयः समायोगो दुर्ल्लभोऽन्येषु पार्वति । प्रभासे देवदेवेशि तत्त्वानां त्रितयं स्थितम्

O Pārvatī, bihira sa ibang dako ang ganitong ganap na pagsasanib. Sa Prabhāsa, O Ginang ng Panginoon ng mga diyos, ang tatlong prinsipyong iyon ay matatag na nakatatag.

Verse 53

चतुर्विंशतितत्त्वैश्च ब्रह्मा लोकपितामहः । बालरूपी च नाम्नां च तत्र स्थाने स्थितः स्वयम्

Doon, kaugnay ng dalawampu’t apat na prinsipyo, si Brahmā—ang lolo ng mga daigdig—ay nananahan mismo sa pook na iyon, nag-aanyong bata at taglay ang mga tanyag na pangalan.

Verse 54

पंचविशतितत्त्वानाम धिपो देवताग्रणीः । तस्मिन्स्थाने स्थितः साक्षाद्दैत्यानामंतकः शुभे

Ang pinakadakila sa mga diyos, ang tuwirang Panginoon ng dalawampu’t limang tattva, ang tagapuksa ng mga Daitya—ay hayagang nananahan sa mismong pook na iyon, O mapalad.

Verse 55

अहं देवि त्वया सार्द्धं षट्त्रिंशत्तत्त्वसंयुतः । निवसामि महाभागे प्रभासे पापनाशने

Ako mismo, O Diyosa, kasama ka, na ganap sa tatlumpu’t anim na tattva, ay nananahan sa Prabhāsa, ang tagapawi ng kasalanan, O lubhang mapalad.

Verse 56

एवं तत्त्वमयं क्षेत्रं सर्वतीर्थमयं शुभम् । प्रभासमेव जानीहि मा कार्षीः संशयं क्वचित्

Kaya nga, ang banal na pook na ito ay puspos ng tunay na tattva, mapalad at taglay ang lahat ng tīrtha. Kilalanin itong tunay na Prabhāsa; huwag mag-alinlangan kailanman.

Verse 57

अपि कीटपतंगा ये म्रियंते तत्र ये नराः । तेऽपि यांति परं स्थानं नात्र कार्या विचारणा

Kahit mga insekto at gamu-gamo—at maging ang mga taong namamatay doon—ay nakararating sa kataas-taasang tahanan. Dito’y wala nang dapat pagtalunan.

Verse 58

स्त्रियो म्लेच्छाश्च शूद्राश्च पशवः पक्षिणो मृगाः । प्रभासे तु मृता देवि शिवलोकं व्रजंति ते

O Diyosa, ang mga babae, mga mleccha, mga śūdra, at mga hayop—mga ibon at mababangis na nilalang—kapag namatay sa Prabhāsa, sila’y tutungo sa daigdig ni Śiva.

Verse 59

कामक्रोधेन ये बद्धा लोभेन च वशीकृताः । अज्ञानतिमिराक्रांता मायातत्त्वे च संस्थिताः

Yaong mga nabibigkis ng pagnanasa at poot, napapasunod ng kasakiman, natatabunan ng dilim ng kamangmangan, at nananatili sa prinsipyo ng māyā—

Verse 60

कालपाशेन ये बद्धास्तृष्णाजालेन मोहिताः । अधर्मनिरता ये च ये च तिष्ठंति पापिनः

Yaong mga nabibigkis ng silo ni Kāla (Panahon), nalilinlang ng lambat ng pagnanasa; yaong mga nakatuon sa adharma, at yaong nananatiling makasalanan—

Verse 61

ब्रह्मघ्नाश्च कृतघ्नाश्च ये चान्ये गुरुतल्पगाः । महापातकिनश्चापि ते यान्ति परमां गतिम्

Maging ang mga pumatay sa brāhmaṇa, ang mga walang utang-na-loob, at ang iba pang lumalapastangan sa higaan ng guru—maging ang gayong dakilang makasalanan—ay nakaaabot sa pinakamataas na hantungan.

Verse 62

मातृहंता नरो यस्तु पितृहंता तथैव च । ते सर्वे मुक्तिमायांति किं पुनः शुभकारिणः

Maging ang lalaking pumatay sa ina, at gayundin ang pumatay sa ama—silang lahat ay dumarating sa kalayaan (mokṣa); lalo na yaong gumagawa ng mabuti.