Adhyaya 85
Ang kabanatang ito ay isang diyalogo nina Devī at Īśvara na nagpapaliwanag sa pinagmulan, kinalalagyan, at bisa ng ritwal ng Sānnidhya tīrtha—isang banal na tubig na inilarawang parang dakilang agos na anyong-ilog. Itinanong ni Devī kung paanong ang iginagalang na Mahānadī na kaugnay ng Kurukṣetra ay nagiging naririto, at ano ang bunga ng pagligo at mga kaugnay na gawain. Sumagot si Īśvara na ang tīrtha ay mapalad at nakapapawi ng kasalanan kahit sa pagtanaw at paghipo pa lamang, at inilagay ito sa kanluran sa itinakdang layo mula kay Ādinārāyaṇa. Iniuugnay ng salaysay ang paglitaw ng tīrtha sa isang pangyayaring pangkasaysayan at pangteolohiya: dahil sa takot kay Jarāsandha, inilipat ni Viṣṇu ang mga Yādava sa Prabhāsa at nakiusap sa karagatan para sa tahanan. Sa panahon ng eklipse sa araw ng parva (kapag sinasakmal ni Rāhu ang araw), pinalakas ni Viṣṇu ang loob ng mga Yādava, pumasok sa samādhi, at pinasibol ang isang mapalad na daloy ng tubig (śubhā vāridhārā) na bumutas sa lupa upang maging paliguan ng ritwal. Naligo ang mga Yādava sa eklipse at sinabing nakamtan ang ganap na bunga na tulad ng paglalakbay-dambana sa Kurukṣetra. Itinatakda rin ang mga pagpapalakas ng gantimpala: ang pagligo roon sa eklipse ay katumbas ng buong bunga ng Agniṣṭoma; ang pagpapakain sa isang brāhmaṇa ng pagkain na may anim na lasa ay nagpaparami ng kabutihang-loob; ang homa at japa-mantra ay nagbibigay ng “crore-fold” na bunga sa bawat handog o pagbigkas. Inirerekomenda ang pag-aalay ng ginto at pagsamba kay Ādideva Janārdana, at nagtatapos sa phalaśruti na ang pakikinig sa salaysay na ito nang may pananampalataya ay nag-aalis ng kasalanan.
Shlokas
Verse 1
देव्युवाच । तत्र संनिहिता प्रोक्ता या त्वया वृषभध्वज । कथं देव समायाता कुरुक्षेत्रान्महानदी । किं प्रभावा तु सा प्रोक्ता फलं स्नानादिकेन किम्
Wika ng Diyosa: “O Panginoong may bandilang toro, sinabi mo na naroroon ang ilog na tinatawag na Saṃnihitā. Paano dumating mula sa Kurukṣetra ang dakilang ilog na iyon, O Diyos? Ano ang kapangyarihan niya, at anong bunga ang nakukuha sa pagligo at iba pang gawain?”
Verse 2
ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यत्र संनिहिता शुभा । पापघ्नी सर्वजंतूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि
Wika ni Īśvara: “Makinig ka, O Diyosa, ipaliliwanag ko kung saan naroroon ang mapalad na Saṃnihitā; winawasak niya ang kasalanan ng lahat ng nilalang, kahit sa pagtanaw at paghipo lamang.”
Verse 3
आदिनारायणाद्देवि पश्चिमे धनुषां त्रये । संस्थिता सा महादेवी सरिद्रूपा महानदी
O Diyosa, tatlong haba ng busog sa kanluran ng Ādinārāyaṇa ay naroon ang Dakilang Diyosa—ang dakilang ilog, na nag-anyong batis na banal.
Verse 4
कथयामि समासेन तदुत्पत्तिं शृणु प्रिये । जरासंधभयाद्देवि विष्णुः परिजनैः सह
Isasalaysay ko nang maikli ang pinagmulan niya—makinig ka, aking minamahal. O Diyosa, dahil sa takot kay Jarāsandha, si Viṣṇu kasama ang kaniyang mga kasamahan…
Verse 5
गृहीत्वा यादवान्सर्वान्बालवृद्धवणिग्जनान् । स शून्यां मथुरां कृत्वा प्रभासं समुपागतः
Tinipon niya ang lahat ng Yādava—mga bata, matatanda, at mga mangangalakal—iniwang tiwangwang ang Mathurā, at saka dumating sa Prabhāsa.
Verse 6
समुद्रं प्रार्थयामास स्थानं संवासहेतवे । एतस्मिन्नेव काले तु देवदेवो दिवाकरः
Nakiusap siya sa Karagatan para sa isang pook na angkop na tirahan. At sa mismong sandaling iyon, ang diyos ng mga diyos—ang Araw—ay…
Verse 7
संग्रस्तो राहुणा देवि पर्वकाले ह्युपस्थिते । तं दृष्ट्वा यादवाः सर्वे विषादं परमं गताः
O Devī, sa panahon ng parvan (panahon ng eklipse), sinakmal ni Rāhu ang Araw. Nang makita iyon, ang lahat ng Yādava ay nalugmok sa matinding dalamhati.
Verse 8
अप्राप्ताः संनिहित्यायां तानुवाच जनार्द्दनः । मा विषादं यदुश्रेष्ठा व्रजध्वं मयि संस्थिते
Bago pa sila makarating sa Saṃnihitī, nagsalita sa kanila si Janārdana: “Huwag kayong magdalamhati, O pinakadakila sa mga Yadu; magpatuloy kayo, na ang isipan ay nakalapat sa Akin.”
Verse 9
दृश्यतां मत्प्रभावोऽद्य धर्मा र्थमिह भूतले । आनयिष्याम्यहं सम्यक्पुण्यं सांनिहितं सरः
“Ngayong araw, masaksihan nawa ang aking kapangyarihan alang-alang sa dharma sa ibabaw ng lupa. Tunay na ilalantad ko ang mapagpala at banal na lawa ng Sāṃnihita (tīrtha).”
Verse 10
एवमुक्त्वा स भगवान्समाधिस्थो बभूव ह । एवं संध्यायतस्तस्य विष्णोरमिततेजसः
Pagkasabi nito, ang Mapalad na Panginoon ay pumasok sa samādhi. At habang si Viṣṇu na may di-masukat na ningning ay nagmumuni nang gayon—
Verse 11
प्रादुर्भूता ततस्तस्य वारिधाराऽग्रतः शुभा । बिभेद्य धरणीपृष्ठं स्नानार्थं चासुरद्विषः
Pagkaraan, sa harap niya ay lumitaw ang isang mapalad na agos ng tubig, na bumiyak sa ibabaw ng lupa—upang ang Kaaway ng mga asura ay maghandog ng pook para sa banal na pagligo.
Verse 12
तत स्ते यादवाः सर्वे रामसांबपुरोगमाः । चक्रुः स्नानं महादेवि राहुग्रस्ते दिवाकरे
Pagkatapos, ang lahat ng mga Yādava—na pinangungunahan nina Rāma at Sāmba—ay nagsagawa ng banal na pagligo, O Mahādevī, habang sinasakmal ni Rāhu ang Araw (sa eklipse).
Verse 13
प्राप्तपुण्या बभूवुस्ते संनिहित्यासमुद्भवम् । कुरुक्षेत्रस्य यात्रायाः प्राप्य सम्यक्फलं हि ते
Napaligiran sila ng kabanalang-bisa na nagmumula sa Saṃnihitī; tunay ngang natamo nila ang ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya sa Kurukṣetra.
Verse 14
एवं तत्समनुप्राप्तं पुण्यं सान्निहितं सरः । तत्र स्नात्वा महादेवि राहुग्रस्ते दिवाकरे । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यशेषतः
Sa gayon natamo ang mapagpalang lawa ng Sānn̄ihita. O Mahādevī, ang sinumang maligo roon kapag sinasakmal ni Rāhu ang Araw, ay tatanggap—nang walang kakulangan—ng bunga ng handog-yajña na Agniṣṭoma.
Verse 15
यस्तत्र भोजयेद्विप्रं षड्रसं विधिपूर्वकम् । एकेन भोजितेनैव कोटिर्भवति भोजिता
Sinumang sa banal na pook na iyon ay magpakain sa isang brāhmaṇa ayon sa wastong ritwal, na may anim na lasa—sa pagpapakain sa iisa, ang gantimpala’y tila nakapagpakain ng isang koṭi.
Verse 16
यस्तत्र कारयेद्धोमं संनिहित्यासमीपतः । एकैकाहुतिदानेन कोटिहोमफलं लभेत्
Sinumang magpagawa ng homa roon, malapit sa Saṃnihityā—sa bawat iisang handog na iniaalay—ay nagkakamit ng bunga ng isang koṭi na homa.
Verse 17
मन्त्रजाप्यं तु कुरुते तत्र स्थाने स्थितो यदि । एकैकमंत्रजाप्येन कोटिजाप्यफलं लभेत्
Kung ang isang tao’y manatili sa pook na iyon at magsagawa roon ng mantra-japa, sa bawat isang pagbigkas ng mantra ay natatamo niya ang bunga ng isang koṭi na pag-uulit.
Verse 18
सुवर्णदानं दातव्यं तत्र यात्राफलेप्सुभिः । स्नात्वा संपूजनीयश्च आदिदेवो जनार्द्दनः
Ang nagnanais ng ganap na bunga ng banal na paglalakbay doon ay dapat maghandog ng ginto; at matapos maligo sa paglilinis, marapat na sambahin nang wasto si Janārdana, ang sinaunang Panginoon.
Verse 19
इति वै कथितं सम्यक्फलं सांनिहितं तव । श्रुतं पापहरं नृणां सम्यक्छ्रद्धावतां प्रिये
Gayon nga, ang tunay na bunga ng Saṃnihityā ay naipahayag sa iyo nang wasto. O minamahal, kapag pinakinggan nang may tapat na pananampalataya, ito’y nagiging tagapag-alis ng kasalanan ng mga tao.
Verse 85
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संनिहित्यामाहात्म्यवर्णनंनाम पंचाशीतितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikawalongpu’t limang kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Saṃnihityā,” sa unang bahagi ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.