Adhyaya 84
Itinuro ni Īśvara kay Devī na magtungo sa silangang dako, sa Ādinārāyaṇa Hari—ang tagapuksa ng mga kasalanan ng sanlibutan—na nakaluklok sa “pādukā-āsana,” ang luklukan na anyong sandalyas. Isinasalaysay ang pangyayari sa Kṛta-yuga: ang makapangyarihang asurang si Meghavāhana, halos di-matatalo dahil sa biyayang mamamatay lamang sa pādukā ni Viṣṇu sa labanan, ay nagdulot ng matagal na paghihirap sa daigdig at winasak ang mga āśrama ng mga ṛṣi. Ang mga nalikas na ṛṣi ay lumapit kay Keśava (si Viṣṇu na may watawat ni Garuḍa) at naghandog ng mahabang stotra na pumupuri sa Kanyang pagiging sanhi ng kosmos, kapangyarihang magligtas, at sa paglilinis na dulot ng Kanyang Pangalan at pag-alaala. Nagpakita si Viṣṇu, tinanong ang kanilang pangangailangan, at hiniling na pawiin ang asura upang maibalik ang walang-takot na kaayusan. Tinawag Niya si Meghavāhana at tinamaan sa puso ng mapalad na pādukā, kaya ito’y namatay; at si Viṣṇu ay nanatiling itinatag sa pook na iyon sa luklukang pādukā. Ipinahayag ang mga bunga ng pagsamba: ang pagsamba sa anyong ito sa Ekādaśī ay katumbas ng dakilang yajña (gaya ng Aśvamedha), at ang debosyonal na darśana ay inihahambing sa malalaking dāna tulad ng malawakang go-dāna. Sa Kali-yuga, ang may Ādinārāyaṇa sa puso ay nababawasan ang pagdurusa at dumarami ang espirituwal na pakinabang; ang pagligo at pagsamba sa Ekādaśī, lalo na kapag natapat sa Linggo, ay sinasabing nagpapalaya sa bhava-bandhana. Ang pakikinig sa kabanatang ito ay nag-aalis ng kasalanan at sumisira sa karalitaan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि आदिनारायणं हरिम् । तस्याश्च पूर्वदिग्भागे सर्वपातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, dapat magtungo kay Ādinārāyaṇa, si Hari. At sa silangang panig na katabi ng banal na pook na iyon ay may isang lugar na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
पादुकासनसंयुक्तं सर्वदैत्यांतकारिणम् । आदौ कृतयुगे देवि दैत्योऽभून्मेघवाहनः
Ang pook na iyon ay kaugnay ng ‘Pādukāsana’ (Luklukan ng Sandalyas) at bantog bilang tagapagpuksa ng lahat ng daitya. O Diyosa, sa pasimula ng Kṛta Yuga ay lumitaw ang isang daitya na nagngangalang Meghavāhana.
Verse 3
महाबलो महाकायो योजनायुतविस्तरः । अजेयः सर्वदेवानां त्रैलोक्यक्षयकारकः । ब्रह्मणा तस्य तुष्टेन वरो दत्तो वरानने
Siya’y napakalakas at napakalaki ang katawan, na ang lawak ay umaabot sa sampu-sampung libong yojana; di magagapi ng lahat ng mga deva, at nagiging sanhi ng pagkapahamak ng tatlong daigdig. O Diyosa na may marikit na mukha, si Brahmā na nalugod sa kaniya ay nagkaloob ng isang biyaya.
Verse 4
यदा पादुकया विष्णुस्त्वां हनिष्यति संयुगे । तदैव मृत्युर्भविता नान्यथा मरणं तव
Kapag tinamaan ka ni Viṣṇu sa digmaan gamit ang banal na sandalyas (pādukā), doon lamang darating ang iyong kamatayan; sa ibang paraan ay hindi ka mamamatay.
Verse 5
इति लब्धवरो दैत्यः संतापयति भूतलम् । युगानां कोटिमेकां तु सदेवासुरमानुषम्
Nang matamo ang gayong biyaya, ang daitya ay nagpahirap sa daigdig—sa loob ng isang krore ng mga yuga—na dinadapuan ng pagdurusa ang mga deva, asura, at mga tao.
Verse 6
संतप्य बहुधा देवि दक्षिणो दधिमागतः । तत्र विध्वंसयामास ऋषीणामाश्रमाणि वै
O Diyosa, matapos pahirapan at sunugin ang maraming nilalang sa iba’t ibang paraan, dumating doon ang mula sa timog—si Dadhimān—at tunay na sinimulang wasakin ang mga ashram ng mga rishi.
Verse 7
ततस्त ऋषयः सर्वे विध्वस्ताश्रममण्डलाः । शरणं चैव संप्राप्ता देवदेवं तु केशवम् । अजेयं तं तु संज्ञात्वा तुष्टुवुर्गरुडध्वजम्
Pagkaraan, ang lahat ng mga rishi—na winasak ang kanilang mga pook-ashram—ay lumapit kay Keśava, ang Diyos ng mga diyos, upang magkanlong; at yamang batid nilang Siya’y di-matatalo, pinuri nila ang Panginoong may watawat ni Garuḍa.
Verse 8
ऋषय ऊचुः । नमः परमकल्याणकल्याणायात्मयोगिने । जनार्द्दनाय देवाय श्रीधराय च वेधसे
Wika ng mga rishi: Pagpupugay sa Kataas-taasang Mapalad, ang pagpapala ng lahat ng pagpapala—ang Panginoong nakalagay sa yoga ng Sarili; pagpupugay kay Janārdana na banal; kay Śrīdhara; at kay Vedhasa, ang Tagapag-ayos ng sansinukob.
Verse 9
नमः कमलकिंजल्कसुवर्णमुकुटाय च । केशवायातिसूक्ष्माय बृहन्मूर्ते नमोनमः
Pagpupugay sa Kanya na ang gintong putong ay tulad ng hibla ng polen ng lotus; pagpupugay, muli’t muli, kay Keśava—mas masinop kaysa sa pinakamasinop, ngunit nahahayag bilang dakilang anyong kosmiko.
Verse 10
महात्मने वरेण्याय नमः पंकजनाभये । नमोऽस्तु मायाहरये हरये हरिवेधसे
Pagpupugay sa Dakilang Kaluluwa, sa pinakakarapat-dapat sambahin—sa Panginoong may pusod na lotus. Nawa’y maging pagpupugay kay Hari na nag-aalis ng kamangmangan; pagpupugay kay Hari, kay Hari na Kataas-taasang Tagapag-ayos.
Verse 11
हिरण्यगर्भगर्भाय जगतः कारणात्मने । अच्युताय नमो नित्यमनन्ताय नमोनमः
Pagpupugay sa Kanya na siyang panloob na pinagmulan maging ni Hiraṇyagarbha, sa Kanya na likas na sanhi ng sanlibutan. Laging pagpupugay kay Acyuta; pagpupugay, muli’t muli, kay Ananta.
Verse 12
नमो मायापटच्छन्न जगद्धात्रे महात्मने । संसारसागरोत्तार ज्ञानपोतप्रदायिने । अकुंठमतये धात्रे सर्गस्थित्यंत कर्मणे
Pagpupugay sa Dakilang Kaluluwa, Tagapagtaguyod ng daigdig, na natatakpan ng tabing ng māyā. Pagpupugay sa Nagkakaloob ng bangka ng kaalaman na tumatawid sa dagat ng saṃsāra; sa Tagapag-ayos ng karunungang di-nahahadlangan, na ang gawain ay paglikha, pag-iingat, at pagkalusaw.
Verse 13
यथा हि वासुदेवेति प्रोक्ते नश्यति पातकम् । तथा विलयमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः
Kung paanong napapawi ang kasalanan kapag binibigkas ang pangalang “Vāsudeva,” gayon din nawa’y mapuksa ang demonyong si Meghavāhana na ito.
Verse 14
यथा विष्णुः स्वभक्तेषु पापमाप्नोति संस्थितम् । तथा विनाशमायातु दैत्योऽयं पापकर्मकृत्
Kung paanong inaalis ni Viṣṇu ang kasalanang nananahan sa Kanyang mga deboto, gayon nawa ang dambuhalang ito—gumagawa ng masamang gawa—ay mapasa kapahamakan.
Verse 15
स्मृतमात्रो यथा विष्णुः सर्वं पापं व्यपोहति । तथा प्रणाशमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः
Kung paanong si Viṣṇu, sa pag-alaala lamang, ay nagtataboy ng lahat ng kasalanan, gayon nawa ang dambuhalang ito, si Meghavāhana, ay masadlak sa ganap na pagkapuksa.
Verse 16
भवंतु भद्राणि समस्तदोषाः प्रयांतु नाशं जगतोऽखिलस्य । अभेद्यभक्त्या परमेश्वरेशे स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे
Nawa’y manaig ang kabutihan; nawa’y mapuksa ang lahat ng kapintasan ng buong daigdig. Sapagkat kapag inaalala si Vāsudeva—ang Kataas-taasang Panginoon ng mga panginoon, ang Tagapagtaguyod ng sansinukob—sa di-mababaling debosyon, nagwawakas ang lahat ng kasamaan.
Verse 17
ये भूतले ये दिवि येऽन्तरिक्षे रसातले प्राणिगणाश्च केचित् । भवन्तु ते सिद्धियुता नरोत्तमाः स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे
Nawa’y ang lahat ng nilalang—sa lupa, sa langit, sa kalawakan, o sa kailaliman—ay magtamo ng ganap na kaganapan at maging mararangal, kapag inaalala si Vāsudeva, ang Tagapagtaguyod ng sansinukob.
Verse 18
ये प्राणिनः कुत्रचिदत्र संति ब्रह्माण्डमध्ये परतश्च केचित् । तेषां तु सिद्धिः परमास्त्वनिंद्या स्तुते जगद्धातरि वासुदेवे
Anumang nilalang na naroroon saanman—sa loob ng sansinukob na ito o lampas pa rito—nawa’y magtamo sila ng kataas-taasang, walang-dungis na kaganapan kapag pinupuri si Vāsudeva, ang Tagapagtaguyod ng sansinukob.
Verse 19
ईश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवि आदिनारायणो हरिः । ज्ञात्वा स भावि कार्यं तत्समारुह्य च पादुकाम्
Wika ng Panginoon: “Sa gayon, O Diyosa, si Hari—Ādinārāyaṇa—na napuri noon, yamang batid ang gawang magaganap, ay sumakay sa Kanyang banal na pādukā (sandalyas).”
Verse 20
बभूव तेषां प्रत्यक्ष ऋषीणां पापनाशनः । उवाच प्रणतान्सर्वान्किं वा कार्यं हृदि स्थितम्
Ang Tagapuksa ng kasalanan ay nagpakita nang hayagan sa harap ng mga rishi. Sinabi Niya sa lahat ng yumukod: “Anong layunin ang nananahan sa inyong mga puso?”
Verse 21
कथ्यतां तत्करिष्यामि युष्मत्स्तोत्रेण तर्पितः
“Sabihin ninyo; aking isasakatuparan iyon, sapagkat ako’y nalugod sa inyong himno ng papuri.”
Verse 22
इत्युक्ता ऋषयः सर्वे कृतांजलिपुटाः स्थिताः । आदिदेवं हरिं प्रोचुः सर्वे नतशिरोधराः
Nang masabihan nang gayon, ang lahat ng rishi ay tumindig na magkadikit ang mga palad sa paggalang. Nakayuko ang ulo, nagsalita sila kay Hari, ang Sinaunang Diyos.
Verse 23
ऋषय ऊचुः । जानासि सर्वं त्वं देव न चास्त्यविदितं तव । इमं दैत्यं महादेव संहरस्व महाबलम् । यथेदं सकलं विश्वं निरातंकं भवेत्प्रभो
Wika ng mga rishi: “Nalalaman Mo ang lahat, O Panginoon; walang di-nalalaman sa Iyo. O Mahādeva, lipulin Mo ang makapangyarihang Daitya na ito, upang ang buong sansinukob ay maging walang pangamba, O Guro at Maykapal.”
Verse 24
इत्युक्तस्तैस्तदा विष्णुर्दैत्यमाहूय संयुगे । ताडयामास तं दैत्यं हृदि पादुकया शुभे
Nang masabi nila iyon, tinawag ni Viṣṇu ang Daitya sa labanan at hinampas ang dibdib ng demonyo gamit ang mapalad na sandalyas na banal (pādukā).
Verse 25
स हतः पतितो दैत्यो विगतासुर्महोदधौ । हत्वा दैत्यवरं देवस्तत्र स्थाने स्थितोऽभवत् । पादुकासनसंस्थस्तु तत्राद्यापि वरानने
Nang mapatay, bumagsak ang Daitya sa dakilang karagatan, wala na ang hininga ng buhay. Pagkapatay sa pinuno ng mga Daitya, nanatili ang Panginoon sa mismong pook na iyon—nakaluklok sa trono ng pādukā hanggang sa ngayon, O marikit ang mukha.
Verse 26
यस्तं पूजयते भक्त्या एकादश्यां नरोत्तमः । सोश्ववमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्
Ang pinakamainam sa mga tao na sumasamba sa Kanya nang may debosyon sa araw ng Ekādaśī ay nagkakamit ng bunga ng handog na Aśvamedha at nagagalak sa langit na tulad ng isang diyos.
Verse 27
गोलक्षं ब्राह्मणे दत्त्वा यत्फलं प्राप्नुयान्नरः । तदादिदेवे गोविन्दे दृष्टे भक्त्या फलं लभेत्
Anumang gantimpala na makukuha ng tao sa pag-aalay ng isang daang libong baka sa isang brāhmaṇa, iyon ding bunga ang matatamo sa pagtanaw kay Govinda, ang Sinaunang Panginoon, nang may debosyon.
Verse 28
कलौ कृतयुगं तेषां क्लेशस्तेषां सुखाधिकः । आदिनारायणो देवो येषां हृदयसंस्थितः
Para sa mga may Ādinārāyaṇa na nananahan sa puso, maging ang Panahong Kali ay nagiging Kṛta-yuga; humuhupa ang hirap at sumasagana ang ligaya.
Verse 29
एकादश्यां रविदिने स्नात्वा संनिहिता जले । आदिनारायणं पूज्य मुच्यते भवबन्धनात्
Sa Ekādaśī na tumapatak sa Linggo, matapos maligo sa mga tubig na kinaroroonan ng banal na presensya at sambahin si Ādinārāyaṇa, napapalaya ang tao mula sa gapos ng pag-iral sa sanlibutan.
Verse 30
इति ते कथितं देवि माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । श्रुतं पापहरं नृणां दारिद्यौघविनाशनम्
Kaya nito, O Diyosa, naisalaysay ko na sa iyo ang kaluwalhatian ng banal na salaysay na nakatuon kay Viṣṇu; kapag napakinggan, inaalis nito ang mga kasalanan ng tao at winawasak ang rumaragasang kahirapan.
Verse 84
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य आदिनारायणमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीतितमोध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-84 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Ādinārāyaṇa,” sa unang bahagi ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.