Adhyaya 81

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवेशं दैत्यसूदनम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां प्रभासक्षेत्रवासिनाम्

Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na lumapit sa Panginoon ng mga deva, si Daityasūdana, na pumupuksa sa kasalanan ng lahat ng nilalang na nananahan sa Prabhāsa Kṣetra.

Verse 2

अनादियुगसंस्थानं सर्व कामप्रदं शुभम् । संसारसागरे घोरे स्थितं नौरिव तारणे

Ito’y sinaunang itinatag mula sa panahong walang pasimula, mapalad at nagbibigay ng lahat ng marapat na hangarin; sa nakapanghihilakbot na dagat ng samsara, ito’y nakatindig na parang bangkang pantawid.

Verse 3

अन्ये सर्वेऽपि नश्यंति कल्पांते ब्रह्मणो दिने । एतानि मुक्त्वा देवेशि न्यग्रोधं सप्त कल्पगम

Ang lahat ng iba pa’y napaparam sa wakas ng isang kalpa, sa araw ni Brahmā. Ngunit isantabi ang mga iyon, O Ginang ng Panginoon ng mga deva: naroon ang Nyagrodha, ang punong balete, na nananatili sa pitong kalpa.

Verse 4

कल्पवृक्षं तथाऽगारं वैडूर्यं पर्वतोत्तमम् । श्रीदैत्यसूदनं देवं मार्कंडेयं महामुनिम्

Naroon ang Kalpavṛkṣa, ang punong tumutupad ng hiling, at ang banal na tahanan; ang Vaiḍūrya, pinakadakila sa mga bundok; ang kagalang-galang na deva na si Daityasūdana; at si Mārkaṇḍeya, ang dakilang muni—mga banal na bagay na iginagalang at nananatili.

Verse 5

अक्षयाश्चाव्ययाश्चैते सप्तकल्पानि सुन्दरि । देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनःपुनः

Ang mga ito’y di-nasisira at di-naluluma sa pitong kalpa, O marikit. O Devī, ano pa ang saysay ng marami pang salita—ng paulit-ulit na paglalarawan?

Verse 6

श्रीदैत्यसूदनाद्देवि नान्यास्ति भुवि देवता । यवाकारं तु तस्यैव क्षेत्रपातकनाशनम्

O Devī, sa lupa ay walang ibang pagka-Diyos kundi ang kagalang-galang na Daityasūdana. Maging ang anyo o saklaw na kaugnay Niya (na tinatawag na “yavākāra”) ay pumupuksa sa mga kasalanang kaugnay ng banal na kṣetra.

Verse 7

सेवितं चर्षिभिः सिद्धैर्यक्षविद्याधरोरगैः । तस्य सीमां प्रवक्ष्यामि विष्णुक्षेत्रस्य भामिनि

Pinaglilingkuran at iginagalang ng mga ṛṣi at Siddha, ng mga Yakṣa, Vidyādhara, at Nāga—o marilag na ginang, ngayo’y ipahahayag ko ang hangganan ng Viṣṇu-kṣetra na iyon.

Verse 8

पूर्वे यमेश्वरं यावच्छ्रीसोमेशं तु पश्चिमे । उत्तरे तु विशालाक्षी दक्षिणे सरितां पतिः

Sa silangan, ang hangganan ay umaabot hanggang Yameśvara; sa kanluran, hanggang sa mapalad na Someśa. Sa hilaga ay si Viśālākṣī, at sa timog ay ang Panginoon ng mga ilog—ganyan itinakda ang banal na pook.

Verse 9

एतत्क्षेत्रं यवाकारं वैष्णवं पापनाशनम्

Ang banal na kṣetra na ito ay hugis butil ng sebada, likas na Vaiṣṇava, at tagapuksa ng kasalanan.

Verse 10

अत्र क्षेत्रे मृता ये तु पापिनोऽपि नरा ध्रुवम् । स्वर्गं गच्छंति ते सर्वे संतः सुकृतिनो यथा

Sa kṣetra na ito, ang mga namamatay—kahit makasalanan—ay tiyak na lahat napaparoon sa langit, gaya ng mga banal na may kabutihang-loob at gawang-mabuti.

Verse 11

अत्र दत्तं हुतं जप्तं तपस्तप्तं कृतं हि यत् । तत्सर्वं चाक्षयं प्रोक्तं सप्तकल्पावधि प्रिये

O minamahal, anumang kawanggawa na ibinigay dito, anumang handog sa yajña, anumang japa na binigkas, o anumang tapa na isinagawa—lahat ng iyon ay ipinahahayag na di-nasisira, nananatili hanggang pitong kalpa.

Verse 12

तत्रैकमपि यो देवि ब्राह्मणं भोजयिष्यति । विधिना विष्णुमुद्दिश्य कोटिर्भवति भोजिता

O Diyosa, doon, sinumang magpakain kahit isang brāhmaṇa ayon sa wastong paraan, at ihandog ito kay Viṣṇu—ang pagpapakain na iyon ay nagiging parang nakapagpakain ng isang crore.

Verse 13

तत्रोपवासं यः कुर्यान्नरो भक्तिसमन्वितः । एकेनैवोपवासेन उपवासायुतं फलम् । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा सोपवासो जितेंद्रियः

Doon, ang taong mag-ayuno (upavāsa) na may debosyon—sa iisang ayuno pa lamang ay nakakamit ang bunga ng sampung libong ayuno. Pagkaligo sa Cakratīrtha, at nag-aayuno na may pagpipigil sa mga pandama, natatamo niya ang dakilang kabanalan na iyon.

Verse 14

द्वादश्यां कार्त्तिके मासि दद्याद्विप्रेषु कांचनम् । विष्णुं संपूज्य विधिवन्मुच्यते सर्वपातकैः

Sa Dvādaśī (ikalabindalawang araw) ng buwang Kārttika, nararapat magbigay ng ginto sa mga brāhmaṇa. Pagkatapos sambahin si Viṣṇu ayon sa tuntunin, napapalaya siya sa lahat ng kasalanan.

Verse 15

देव्युवाच । दैत्यसूदननामेति कथं तस्य प्रकीर्तितम् । कस्मिन्काले तु देवेश तन्मे विस्तरतो वद

Wika ng Diyosa: “Paano siya nakilala sa pangalang ‘Daityasūdana’? At kailan, O Panginoon ng mga diyos, naganap iyon? Isalaysay mo sa akin nang detalyado.”

Verse 16

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य पुरा वृत्तं महोदयम्

Wika ni Īśvara: “Makinig ka, O Diyosa; ipahahayag ko ang kadakilaang pumupuksa ng kasalanan—ang sinaunang, lubhang mapalad na salaysay tungkol sa diyos na Daityasūdana.”

Verse 17

देवि तस्यैव नामानि कल्पेकल्पे भवंति वै । अनादिनिधनान्येव संभवन्ति पुनःपुनः

O Diyosa, ang mismong mga pangalan Niya ay sumisibol sa bawat kalpa; walang pasimula at walang wakas, muli’t muli silang nahahayag.

Verse 18

पूर्वकल्पे श्रिया वृत्तो वामनस्तु द्वितीयके । वज्रांगस्तु तृतीये वै तुरीये कमलाप्रियः

Sa naunang kalpa, Siya’y nakilala bilang “Śriyā-vṛtta”; sa ikalawa bilang “Vāmana”; sa ikatlo, tunay nga, bilang “Vajrāṅga”; at sa ikaapat bilang “Kamalāpriya” (minamahal ni Lakṣmī).

Verse 19

पंचमे दुःखहर्त्ता च षष्ठे तु पुरुषोत्तमः । श्रीदैत्यसूदनो देवः कल्पे वै सप्तमे स्मृतः

Sa ikalimang kalpa, Siya’y inaalala bilang “Duḥkhahartā,” ang nag-aalis ng dalamhati; sa ikaanim bilang “Puruṣottama,” ang Kataas-taasang Persona; at sa ikapito bilang diyos na “Śrī-Daityasūdana,” ang pumatay sa mga Daitya.

Verse 20

तस्यैव नाम चोत्पत्तिं कथयामि यथार्थतः

Ngayon ay isasalaysay ko, ayon sa katotohanan, ang pinagmulan ng pangalang iyon din.

Verse 21

पुरा देवासुरे युद्धे दानवैर्देवकंटकैः । निर्जिता देवताः सर्वे जग्मुस्ते शरणं हरिम् । क्षीरोदवासिनं देवमस्तुवन्प्रणताः स्थिताः

Noong unang panahon, sa digmaan ng mga Deva at Asura, ang mga Dānava—parang tinik sa mga diyos—ay nagwagi at natalo ang lahat ng mga diyos. Kaya ang mga diyos ay lumapit upang manangan kay Hari, ang Panginoong nananahan sa Karagatang Gatas; nakayuko silang tumayo at nagpuri sa Kanya.

Verse 22

देवा ऊचुः । जय देव जगन्नाथ दैत्यासुरविमर्द्दन । वाराहरूपमास्थाय उद्धृता वसुधा त्वया

Wika ng mga Deva: “Tagumpay sa Iyo, O Jagannātha, Panginoon ng sanlibutan, tagapagdurog sa mga Daitya at Asura. Sa pag-anyong Varāha (baboy-ramo), iniahon Mo ang Daigdig.”

Verse 23

उद्धृता मत्स्यरूपेण वेदा उदधिमध्यतः । कूर्मरूपी तथा भूत्वा क्षीरोदार्णवमंथनम्

Sa anyong Matsya (Isda), iniligtas Mo ang mga Veda mula sa gitna ng karagatan; at gayundin, sa pagiging Kūrma (Pagong), sinuportahan Mo ang pag-ikot sa Karagatang Gatas.

Verse 24

कृत्वा त्वया जगन्नाथ उद्धृता श्रीर्नमो ऽस्तु ते । श्रीपतिः श्रीधरो देव आर्त्तानामर्तिनाशनः

O Jagannātha, sa gawa Mo ay lumitaw at naiangat si Śrī (Lakṣmī/kasaganaan)—pagpupugay sa Iyo. O Diyos, Ikaw ang Śrīpati at Śrīdhara, tagapagpawi ng dalamhati ng mga nagdurusa.

Verse 25

बलिर्वामनरूपेण त्वया बद्धोऽसुरारिणा । हिरण्याक्षो महादैत्यो हिरण्यकशिपुर्हतः

Si Bali ay iginapos Mo—kaaway ng mga Asura—nang Ikaw ay mag-anyong Vāmana. Ang dakilang Daitya na si Hiraṇyākṣa ay napatay rin, at si Hiraṇyakaśipu ay pinaslang din.

Verse 26

नारसिंहेन रूपेण अन्तरिक्षे धृतस्त्वया । देवमूल महादेव उद्धृतं भुवनं त्वया

Sa anyong Narasiṃha, ikaw ay humawak at sumuporta sa kalagitnaang kalawakan. O Mahādeva, ugat at saligan ng mga deva, sa iyo itinaas at iningatan ang mga daigdig.

Verse 27

त्वया विना जगन्नाथ भुवनं निष्प्रभी कृतम् । सूर्येणेव तु विक्रान्तं तमोभिरिव दानवैः

Kung wala ka, O Jagannātha, ang daigdig ay nawawalan ng ningning, nilulusob ng mga Dānava na parang dilim. Ngunit dahil sa iyo, ito’y nagliliwanag at nagwawagi, gaya ng sa Araw.

Verse 28

श्रुत्वा स्तोत्रमिदं देवि विष्णुः कमललोचनः । उवाच देवान्ब्रह्माद्यान्क्षीरोदार्णव बोधितः

O Diyosa, nang marinig ang himnong ito, si Viṣṇu na may matang-lotus—na nagising sa Karagatang Gatas—ay nagsalita sa mga deva, simula kay Brahmā.

Verse 29

भयं त्यजध्वं वै देवा दानवान्प्रति सर्वथा । अचिरेणैव कालेन घातयिष्यामि दानवान्

“Iwanan ninyo ang takot, O mga deva, tungkol sa mga Dānava. Sa di magtatagal, wawasakin ko ang mga Dānava.”

Verse 30

एवमुक्त्वाथ तैः सार्द्धमा जगाम जनार्द्दनः । दानवान्घातयामास स चक्रेण पृथक्पृथक्

Pagkasabi nito, si Janārdana ay lumisan kasama nila, at sinimulan niyang lipulin ang mga Dānava—isa-isa—sa pamamagitan ng kaniyang cakra.

Verse 31

भयार्त्ता दानवाः सर्वे पलायनपरायणाः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य समुद्राभिमुखा भवन्

Ang lahat ng Dānava, nabagabag sa takot at tanging pagtakbo ang nasa isip, ay dumating sa banal na kṣetra ng Prabhāsa at humarap sa dagat.

Verse 32

नश्यमानास्ततो दृष्ट्वा दैत्यान्दैत्यविनाशनम् । संजघ्ने तान्स चक्रेण निःशेषान्सर्वदानवान्

Nang makita niyang nalilipol at naglalaho ang mga Daitya, siya—ang tagapuksa ng Daitya—ay humampas sa kanila gamit ang cakra, at nilipol ang lahat ng Dānava nang walang natira.

Verse 33

हतेषु सर्वदैत्येषु देवब्राह्मणतापसैः । कल्याणमभवत्तत्र जगत्स्वस्थमनाकुलम्

Nang mapatay ang lahat ng Daitya, sumilang doon ang kagalingan: ang daigdig ay naging matatag, malusog, at walang ligalig—para sa mga deva, mga brāhmaṇa, at mga asceta.

Verse 34

तत्प्रभृत्येव देवस्य दैत्यसूदननाम तत् । एतन्माहात्म्यमतुलं कथितं तव सुन्दरि । दैत्यसूदनदेवस्य महाभाग्यं महोदयम्

Mula noon, ang diyos na iyon ay tinawag na “Daityasūdana”. O marikit, isinalaysay ko sa iyo ang di-matatawarang Māhātmya na ito—ang dakilang kapalaran at marangal na kaluwalhatian ng Panginoong Daityasūdana.

Verse 35

तं दृष्ट्वा न जडो नांधो न दरिद्रो न दुःखितः । जायते सप्त जन्मानि सत्यंसत्यं वरानने

Ang sinumang nakakita sa Kanya ay hindi isisilang—sa loob ng pitong kapanganakan—na mapurol ang isip, bulag, dukha, o punô ng dalamhati. Ito’y katotohanan, katotohanan, O marikit ang mukha.

Verse 36

श्रवणद्वादशीं पुण्यां रोहिण्यां चाष्टमीं शुभाम् । शयनोत्थापनीं चैव नरः कृत्वा प्रयत्नतः

Ang sinumang tao na may taimtim na pagsisikap ay tumutupad sa banal na Śravaṇa-dvādaśī, sa mapalad na Rohiṇī-aṣṭamī, at sa ritwal na Śayanotthāpanī—ang pagbangon sa Panginoon mula sa yogic na pagkatulog…

Verse 37

एकैकेनोप वासेन उपवासायुतं फलम् । लभते नात्र सन्देहो दैत्यसूदनसन्निधौ

Sa bawat iisang pag-aayuno, nakakamit ang bunga ng sampung libong pag-aayuno—walang pag-aalinlangan—sa mismong harapan ni Daityasūdana.

Verse 38

चण्डालः श्वपचो वापि तिर्यग्योनिगतोऽपि वा । प्राणत्यागे कृते तस्मिन्नाच्युतं लोकमाप्नुयात्

Maging siya man ay caṇḍāla, tagaluto ng aso, o kahit ipinanganak sa sinapupunan ng hayop—kung ialay niya ang buhay doon, mararating niya ang di-nasisirang kaharian ni Acyuta (Viṣṇu).

Verse 39

कार्तिक्यां चैव वैशाख्यां मासमेकमुपोषयेत् । दैत्यसूदनमध्यस्थः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

Sa buwan ng Kārttika at gayundin sa Vaiśākha, magsagawa ng pag-aayuno sa loob ng isang buong buwan, nananahan sa harapan ni Daityasūdana (Viṣṇu), na may wastong pananampalataya.

Verse 40

एकैकेनोपवासेन कोटिकोटि पृथक्पृथक् । लभते तत्फलं सर्वं विष्णुक्षेत्रप्रभावतः

Sa bawat iisang pag-aayuno (na ginagawa roon), natatamo niya ang buong bunga ng mga iyon, hiwa-hiwalay, sa milyun-milyong ulit—dahil sa pambihirang kapangyarihan ng banal na kṣetra ni Viṣṇu.

Verse 41

दीपं ददाति यस्तत्र मासं वा पक्षमेव वा । एकैक दीपदानेन कोटिदीपफलं लभेत्

Sinumang maghandog ng ilawan doon—maging sa loob ng isang buwan o kahit kalahating buwan—sa bawat pag-aalay ng isang ilawan ay nagkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng mga ilawang di-mabilang (crore).

Verse 42

पंचामृतेन संस्नाप्य देवदेवं चतुर्भुजम् । एकादश्यां निराहारः पूजयित्वाऽच्युतो भवेत्

Pagkapaliguin ang Panginoon ng mga diyos, ang may apat na bisig, sa pañcāmṛta, at sa araw ng Ekādaśī ay mag-ayuno nang lubos at sumamba sa Kanya, ang tao’y umaabot sa kalagayan ni Acyuta at napapailalim sa Kanyang debosyon.

Verse 43

चातुर्मास्यं विधानेन दैत्यसूदनसन्निधौ । नियमेन क्षिपेद्यस्तु तस्य तुष्यति केशवः

Sinumang, sa piling ni Daityasūdana (Viṣṇu), ay tumupad ng panatang Cāturmāsya ayon sa wastong pamamaraan at lumipas sa panahong iyon na may disiplina at pagpipigil—si Keśava ay nalulugod sa kanya.

Verse 44

अन्यक्षेत्रेषु यत्कृत्वा चातुर्मास्यानि कोटिशः । तत्फलं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

Anumang bunga ng kabutihan na makakamit sa pagganap ng mga Cāturmāsya na di-mabilang (crore) sa ibang banal na pook—lahat ng iyon ay natatamo nang buo sa pamamagitan lamang ng darśana, ang pagtanaw kay Daityasūdana dito.

Verse 45

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

Anumang kabutihang makakamit sa pag-aalay ng buong sansinukob—ang lahat ng kabutihang iyon ay natatamo sa pamamagitan lamang ng darśana, ang banal na pagtanaw kay Daityasūdana dito.

Verse 46

एकादश्यां तु यस्तत्र कुरुते जागरं नरः । गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैः प्रेक्षणीयैस्तथाविधैः । स याति वैष्णवं लोकं यं गत्वा न निवर्त्तते

Ngunit ang taong nagbabantay at nagpupuyat doon sa Ekādaśī—na may debosyonal na pag-awit, pagsayaw, pagtugtog ng musika at iba pang banal na pagsasagawa—ay makararating sa kaharian ni Viṣṇu; pagdating doon, hindi na siya babalik sa muling pagsilang.

Verse 47

हत्याऽयुतानीह सुसंचितानि स्तेयानि रुक्मस्य न सन्ति संख्या । निहंति केनापि पुरा कृतानि सर्वाणि भद्रा निशि जागरेण

Kahit ang sampu-sampung libong pagpatay na naipon dito, at ang di-mabilang na pagnanakaw ng ginto—mga kasalanang nagawa noon pa—ay napupuksa, O mapalad na ginang, sa pamamagitan ng pagpupuyat sa gabi ng pagbabantay.

Verse 48

मार्गा न ते प्रेतपुरी न दूता वनं च तत्खेचरखड्गपत्रम् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन भद्रा

Para sa mga nakatupad ng mapalad na pagpupuyat, hindi na naghihintay sa kanila ang mga landas patungo sa Lungsod ng mga Multo—ni ang mga sugo ni Yama, ni ang kakilakilabot na gubat na ang mga dahon ay tila mga tabak. Ang gayong mga tao ay hindi man lamang nakakakita ng mga pangambang iyon, kahit sa panaginip.

Verse 49

कन्यासहस्रं विधिवद्ददाति रत्नैरलंकृत्य स्वधर्मबुद्ध्या । गवां सहस्रं कुरुजांगले तु तेषां परं जागरणेन विष्णोः

Kahit pa maghandog ang isang tao, ayon sa wastong ritwal at sa diwa ng dharma, ng sanlibong dalagang pinalamutian ng mga hiyas—o sanlibong baka sa Kurujāṅgala—ipinahayag pa rin na higit ang bunga ng pagpupuyat para kay Viṣṇu kaysa sa mga handog na iyon.

Verse 50

कृत्वा चैवोपवासं च योऽश्नाति द्वादशीदिने । नैवेद्यं तुलसीमिश्रं हत्याकोटिविनाशनम्

Ang sinumang unang nag-ayuno (upavāsa) at sa araw ng Dvādaśī ay kumain ng pagkaing inihandog bilang naivedya na hinaluan ng tulasī—ang ganitong pagsasagawa ay pumupuksa maging sa milyun-milyong mabibigat na kasalanan.

Verse 51

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य किमन्यत्परिपृच्छसि

Ganyan nga, O Diyosa, naipahayag na sa iyo ang kaluwalhatiang pumupuksa ng kasalanan ng Panginoong Daityasūdana. Ano pa ang nais mong itanong?

Verse 52

पीतवस्त्राणि देवस्य गां हिरण्यं च दापयेत् । स्नात्वा चक्रवरे तीर्थे मुच्यते सर्वपातकात्

Maghandog sa Panginoon ng dilaw na kasuotan, at magbigay-dāna ng isang baka at ginto. Pagkaligo sa dakilang Cakra-tīrtha, napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 81

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्रीदैत्यसूदनमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीतितमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ikawalongpu’t isang kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Śrī Daityasūdana,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.