Adhyaya 47
Inilalahad ang kabanatang ito bilang pagtuturo ni Īśvara kay Mahādevī, na nag-uukol ng pansin ng manlalakbay sa isang liṅga sa silangang bahagi, kaugnay ni Umā at nasa saklaw ng direksiyong Āgneya (timog-silangan). Ang liṅga ay kinikilalang dakilang sagisag na itinatag ni Devācārya at malapit na inuugnay kay Guru—Bṛhaspati. Inilalarawan ang huwarang pagsamba: ang matagal at tuluy-tuloy na bhakti sa liṅga ay nagbubunga ng katuparan ng mga hangaring mahirap makamtan, kasunod ang karangalan sa gitna ng mga deva at ang pagkamithiin ng īśvara-jñāna (kaalamang panginoon o makapangyarihang pagkaunawa). Pagkaraan, tumutungo ang teksto sa praktika ng paglalakbay-dambana: ang darśana lamang sa liṅgang ginawa ni Bṛhaspati ay itinuturing na pananggalang laban sa kapahamakan, at lalo na bilang lunas sa mga pighating iniuugnay kay Bṛhaspati. Binibigyang-diin ang tamang panahon—Śukla Caturdaśī na tumatapat sa Huwebes—at ang pagsamba ay maaaring isagawa sa ganap na ritwal na may rājopacāra o sa dalisay na layuning debosyonal. Ang pagligo gamit ang pañcāmṛta sa malaking takdang sukat ay sinasabing nagpapalaya sa ‘tatlong utang’ (ṛṇa-traya): utang sa ina, sa ama, at sa guru, na humahantong sa paglilinis, isip na walang salungatan (nirdvandva), at kalayaan. Sa wakas, ang phalaśruti ay nagsasaad na ang tapat na pakikinig ay nakalulugod kay Guru.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं गुरुनिषेवितम् । उमायाः पूर्वदिग्भागे सिद्धेशाग्नेयगोचरे
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na lumapit sa diyos na pinaglilingkuran at inaalalayan ng Guru. Naroon iyon sa silangang bahagi ni Umā, sa timog-silangang nasasakupan ni Siddheśa.”
Verse 2
संस्थितं तु महल्लिंगं देवाचार्य प्रतिष्ठितम् । आराध्य परया भक्त्या लिंगं वर्षसहस्रकम्
Naroon ang isang dakilang Liṅga, na itinatag ni Devācārya. Pagkatapos sambahin ang Liṅga na iyon sa sukdulang debosyon sa loob ng isang libong taon,
Verse 3
तोषयामास देवेशं भवं शर्वमुमापतिम् । प्राप्तवानखिलान्कामानप्राप्यानकृतात्मभिः
Pinasiyahan niya ang Panginoon ng mga diyos—si Bhava, si Śarva, ang kabiyak ni Umā—at natamo niya ang lahat ng ninanais, maging yaong di maaabot ng di disiplinadong diwa.
Verse 4
देवानां चैव पूज्यत्वं प्राप्य ज्ञानमथैश्वरम् । ग्रहत्वं च तथा प्राप्य मोदते दिवि सांप्रतम्
Natamo niya ang kalagayang karapat-dapat sambahin maging sa hanay ng mga diyos, at nakamtan ang kaalamang espirituwal at kapangyarihang panginoon. Namtan din niya ang pagiging Graha (diyos ng planeta), at ngayo’y nagagalak sa langit.
Verse 5
तं दृष्ट्वा मानवो भक्त्या न दुर्गति मवाप्नुयात् । बृहस्पतिकृतं लिंगं ये पश्यंति नरोत्तमाः
Ang sinumang tumingin dito nang may debosyon ay hindi mahuhulog sa masamang kapalaran. Yaong pinakamahuhusay sa mga tao na nakakakita sa Liṅga na nilikha ni Bṛhaspati,
Verse 6
बृहस्पतिकृता पीडा नैव तेषां हि जायते । तत्र शुक्लचतुर्दश्यां गुरुवारे तथा प्रिये
Ang pagdurusang dulot ni Bṛhaspati ay hindi sumisibol sa kanila. At doon, o minamahal, sa ika-labing-apat na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan, at gayundin sa araw ng Huwebes,
Verse 7
संपूज्य विधिवल्लिंगं सम्यग्राजोपचारतः । अथवा भक्तिभावेन प्राप्नुयात्परमं पदम्
Matapos sambahin nang wasto ang Liṅga ayon sa tuntunin, na may ganap na handog na parang pangmaharlikang pag-aalay; o kahit sa dalisay na damdaming debosyon—nararating ang kataas-taasang kalagayan.
Verse 8
स्नानं पलसहस्रेण पंचामृतरसेन यः । करोति भक्त्या मर्त्यो वै मुच्यते स ऋणत्रयात्
Sinumang mortal na may debosyon na magsagawa ng banal na paliligo gamit ang isang libong pala ng pañcāmṛta (limang nektar), tunay na napapalaya mula sa tatlong utang.
Verse 9
मातृकात्पैतृकाद्देवि तथा गुरुसमुद्भवात् । सर्वपापविशुद्धात्मा निर्द्वंद्वो मुक्तिमाप्नुयात्
O Diyosa, kapag napalaya mula sa mga utang na nagmumula sa ina, sa ama/mga ninuno, at gayundin sa guru, ang sarili ay nalilinis sa lahat ng kasalanan; at walang tunggalian sa loob, nakakamtan ang paglaya.
Verse 10
एवं संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं गुरुदैवतम् । शृणुयाद्यस्तु भावेन तस्य प्रीतो गुरुर्भवेत्
Gayon, sa maikling sabi, naipahayag ang kadakilaan ng Guru bilang banal na diyos. Sinumang makinig dito nang may taos-pusong pananampalataya—sa kanya’y malulugod ang Guru.
Verse 47
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृहस्पतीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-47 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Vṛhaspatīśvara,” sa unang bahagi (Prabhāsakṣetra Māhātmya) ng ikapitong khaṇḍa, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.