Adhyaya 31
Ang kabanatang ito ay isang pag-uusap nina Devī at Īśvara na humihingi ng paliwanag sa sanhi ng: (1) “sa-kāra-pañcaka” na naituro na, (2) pag-iral at paglitaw ni Sarasvatī sa kṣetra, at (3) pinagmulan at panahon ng pag-usbong ng motibong vādavānala. Sumagot si Īśvara na si Sarasvatī ay nagpakita sa Prabhāsa bilang kapangyarihang nagpapadalisay, na inilalarawan sa limang pangalan: Hiraṇyā, Vajriṇī, Nyaṅku, Kapilā, at Sarasvatī. Pagkaraan, lumipat ang salaysay sa isang kuwentong nagpapaliwanag ng pinagmulan: matapos humupa ang tunggalian ng mga deva at asura dahil sa isang sanhi na may kaugnayan kay Soma, ibinalik ni Candra si Tārā ayon sa utos ni Brahmā. Tumingin ang mga deva sa daigdig at nakita ang isang āśrama na tila langit—ang tanyag na ermitanyo ni Maharṣi Dadhīci, hitik sa mga bulaklak ng panahon at mababangong halaman. Dahil sa paggalang, lumapit sila nang may pagpipigil na parang tao, tinanggap sa arghya/pādya na parangal at pinaupo. Hiniling ni Indra na tanggapin ng pantas ang kanilang mga sandata upang ingatan; una’y pinayuhan sila ni Dadhīci na bumalik sa langit, ngunit iginiit ni Indra na dapat itong makuha muli sa oras ng pangangailangan. Pumayag si Dadhīci at nangakong ibabalik sa panahon ng digmaan; si Indra, nagtitiwala sa katotohanan ng salita ng pantas, ay iniwan ang mga sandata at umalis. Sa huling taludtod na phalaśruti, sinasabing ang sinumang makikinig sa salaysay na ito nang may disiplina at pagtuon ay magkakamit ng tagumpay sa labanan, magkakaroon ng marangal na supling, at matatamo ang dharma, artha, at mabuting pangalan.
Shlokas
Verse 1
देव्युवाच । सकारपंचकं प्रोक्तं यत्त्वया मम शंकर । कथं तदत्र संवृत्तमेतन्मे संशयं महत्
Wika ng Diyosa: “O Śaṅkara, sinabi mo sa akin ang ‘sakāra-pañcaka’, ang limang nagsisimula sa ‘sa’. Paano ito naitatag dito? Malaki ang pag-aalinlangan sa aking isipan.”
Verse 2
कथं वात्र समायाता कुतश्चापि सरस्वती । कथं स वाडवो जातः कस्मिन्काले कथं ह्यभूत् । तत्सर्वं विस्तरेणेदं यथावद्वक्तुमर्हसि
“Paano nakarating dito si Sarasvatī, at saan siya nagmula? Paano isinilang ang Vāḍava—ang apoy sa ilalim ng dagat—sa anong panahon, at sa anong paraan ito naganap? Ipagpaliwanag mo sa akin ang lahat ng ito nang wasto at ganap.”
Verse 3
ईश्वर उवाच । शृणु देवि यथा जाता तस्मिन्क्षेत्रे सरस्वती । यतश्चैव समुद्भूता सर्वपापप्रणाशिनी
Sinabi ni Īśvara: “Makinig ka, O Devī, kung paano nagkaroon si Sarasvatī sa banal na pook na iyon, at mula sa anong pinagmulan siya sumibol—siya na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.”
Verse 4
हिरण्या वज्रिणी न्यंकुः कपिला च सरस्वती
Hiraṇyā, Vajriṇī, Nyaṃku, Kapilā—at Sarasvatī.
Verse 5
ऋषिभिः पञ्चभिश्चात्र समाहूता यथा पुरा । वाडवेनाग्निना युक्ता यथा जाता शृणुष्व तत्
Pakinggan mo: noong unang panahon, kung paanong tinawag siya rito ng limang ṛṣi, at kung paanong siya’y napag-isa sa apoy na Vāḍava.
Verse 6
पुरा देवासुरे युद्धे निवृत्ते सोमकारणात् । पितामहस्य वचनात्तारां चन्द्रः समर्पयत्
Noong unang panahon, nang humupa ang digmaan ng mga deva at asura dahil sa usapin ng Soma, sa utos ng Pitāmaha, ibinalik ng Buwan si Tārā.
Verse 7
ततो याताः सुराः स्वर्गं पश्यन्तोऽधोमुखा महीम् । ददृशुस्ते ततो देवा भूम्यां स्वर्गमिवापरम्
Pagkaraan, umakyat sa langit ang mga deva habang nakatanaw pababa sa lupa; at doo’y nakita nila sa ibabaw ng daigdig ang wari’y isa pang langit.
Verse 8
आश्रमं मुनिमुख्यस्य दधीचेर्लोक विश्रुतम् । सर्वर्त्तुकुसुमोपेतं पादपैरुपशोभितम् । केतकीकुटजोद्भूत बकुलामोदमोदितम्
Nakita nila ang ashram ni Dadhīci, ang pinakadakila sa mga muni at bantog sa mga daigdig—napapalamutian ng mga punò at bulaklak sa bawat panahon, at pinasasaya ng halimuyak ng ketakī, kuṭaja, at bakula.
Verse 9
एवंविधं समासाद्य तदाश्रमपदं गुरु । कौतुकाद्द्रष्टुमारब्धाः सर्वे देवा मनोरमम्
Nang marating nila ang kagalang-galang na ashram na yaon, na kahanga-hanga ang anyo, ang lahat ng deva, dahil sa pananabik na mausisa, ay nagsimulang pagmasdan ang kaakit-akit na pook.
Verse 10
ते च तीर्थाश्रमे तस्मिन्यानान्युत्सृज्य संयताः । प्रवृत्तास्तमृषिं द्रष्टुं प्राकृताः पुरुषा यथा
Doon, sa ashram na tīrtha, iniwan nila ang kanilang mga sasakyan, pinigil at pinatahimik ang sarili, at lumakad upang makita ang rishi—gaya ng karaniwang tao.
Verse 11
दृष्टवंतः सुराः सर्वे पितामहमिवापरम् । ततस्त ऋषिणा सर्वे पाद्यार्घ्यादिभिरर्च्चिताः
Nang makita siya ng lahat ng mga deva, inari nila siyang parang isa pang Pitāmaha (Brahmā). Pagkaraan, pinarangalan sila ng rishi sa pamamagitan ng tubig sa paghuhugas ng paa, arghya na tubig ng pagtanggap, at iba pang kaugalian.
Verse 12
यथोक्तमासनं भेजुः सर्वे देवाः सवासवाः । तेषां मध्ये समुत्थाय शक्रः प्रोवाच तं मुनिम्
Ang lahat ng mga deva, kasama si Vāsava (Indra), ay umupo sa mga upuang itinuro. Pagkatapos, tumindig si Śakra sa gitna nila at nagsalita sa muning iyon.
Verse 13
आयुधानि विमुच्याग्रे भवान्गृह्णात्विमानि हि । तन्निशम्य वचः प्राह दधीचिः पाकशासनम्
“Iwan muna ang inyong mga sandata, at tanggapin ninyo ang mga ito.” Pagkarinig sa mga salitang iyon, sumagot si Dadhīci kay Pākaśāsana (Indra).
Verse 14
मुक्तास्त्राणि ममाभ्याशे यूयं यात त्रिविष्टपम् । तं शक्रः प्राह चैतानि कार्यकाले ह्युपस्थिते
“Kapag naihapag na ang inyong mga sandata sa tabi ko, maaari na kayong pumunta sa Triviṣṭapa (langit).” Pagkaraan, sinabi ni Śakra sa kanya: “Ang mga sandatang ito ay ibabalik kapag dumating ang oras ng gawain.”
Verse 15
देयानि ते पुनः शत्रूनभिजेष्यामहे रणे । पुनःपुनस्ततः शक्रः संदिश्य मुनिसत्तमम्
“Ibalik ninyo sa amin muli ang mga iyon; saka namin malulupig ang mga kaaway sa digmaan.” Kaya’t si Śakra ay paulit-ulit na nagbilin sa pinakadakilang muni.
Verse 16
अस्माकमेव देयानि न चान्यस्य त्वया मुने । बाढमित्युदिते शक्रमुक्तवान्मुनिसत्तमः
“Sa amin lamang ito ibigay, at huwag kaninuman pa, O muni.” Nang sabihin ito ni Śakra, sumagot ang pinakadakilang pantas, “Mangyari nawa.”
Verse 17
दास्यामि ते समस्तानि युद्धकाले विशेषतः । नास्य मिथ्या भवेद्वाक्यमिति मत्वा शचीपतिः । मुक्त्वास्त्राणि तदभ्याशे पुनः स्वर्गं गतस्तदा
“Ibibigay ko sa iyo ang lahat—lalo na sa oras ng digmaan.” Tiyak na hindi magiging bula ang salitang iyon, si Indra, panginoon ni Śacī, ay iniwan ang mga sandata sa tabi at muling nagbalik sa langit.
Verse 18
अस्त्रार्पणं यः प्रयतः प्रयत्नाच्छृणोति राजा भुवि भावितातात्मा । सोऽभ्येति युद्धे विजयं परं हि सुतांश्च धर्मार्थयशोभिरामाः
Sinumang hari sa lupa na may pagpipigil at taimtim na pagsisikap na makinig sa salaysay ng paglalagak ng mga sandata—na pinadadalisay ang kalooban—ay nakakamit ang dakilang tagumpay sa digmaan, at nagkakaroon din ng mga anak na nalulugod sa dharma, kasaganaan, at dangal.
Verse 31
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभा सखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वडवानलोत्पत्तिवृत्तान्ते दधीचिमहर्षये सर्वदेवकृतस्वस्वशस्त्रसमर्पणवर्णनंनामैकत्रिंशोध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-tatlumpu’t isang kabanata, na pinamagatang “Salaysay ng paglalagak ng kani-kaniyang sandata ng lahat ng mga diyos kay Maharṣi Dadhīci,” sa Prabhāsa-khaṇḍa ng mapalad na Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, sa salaysay hinggil sa pinagmulan ng Vaḍavānala.