Adhyaya 255

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तस्यैव पश्चिमे भागे ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्

Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa isang tīrtha, ang banal na tawiran na bantog sa tatlong daigdig. Sa kanlurang panig nito ay naroon ang pook ng mga ṛṣi na may banal na gawa…”

Verse 2

तस्मिंस्त्रिनेत्रा मत्स्याश्च दृश्यंतेऽद्यापि भामिनि । अंगिरा गौतमोऽगस्त्यः सुमतिः सुसखिस्तथा

Sa banal na pook na yaon, O minamahal na ginang, hanggang ngayon ay nakikita pa ang mga isdang may tatlong mata. Doon din (nanahan) ang mga ṛṣi na sina Aṅgiras, Gautama, Agastya, Sumati, at Susakhi.

Verse 3

विश्वामित्रः स्थूलशिराः संवर्त्तः प्रतिमर्द्दनः । रैभ्यो बृहस्पतिश्चैव च्यवनः कश्यपो भृगुः

Sina Viśvāmitra, Sthūlaśiras, Saṃvarta, Pratimardana, Raibhya, at gayundin si Bṛhaspati—kasama nina Cyavana, Kaśyapa, at Bhṛgu—ay naroon din.

Verse 4

दुर्वासा जामदग्न्यश्च मार्कंडेयोऽथ गालवः । उशनाऽथ भरद्वाजो यवक्रीतस्त्रितस्तथा

Naroon sina Durvāsas, Jāmadagnya, Mārkaṇḍeya, at saka si Gālava; gayundin sina Uśanā, Bharadvāja, Yavakrīta, at si Trita.

Verse 5

नारदः पर्वतश्चैव वसिष्ठोऽरुंधती तथा

Naroon din sina Nārada at Parvata, at gayundin si Vasiṣṭha—kasama rin si Arundhatī—ay naroon sa pook na iyon.

Verse 6

काण्वोऽथ गौतमो धौम्यः शतानन्दोऽकृतव्रणः । जमदग्निस्तथा रामो बकश्चेत्येवमादयः । कृष्णद्वैपायनश्चैव पुत्रशिष्यैः समन्वितः

Pagkaraan ay naroon sina Kāṇva, Gautama, Dhaumya, Śatānanda, at Akṛtavraṇa; gayundin sina Jamadagni, Rāma, at Baka—at iba pang mga pantas. Dumating din si Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa), kasama ang kaniyang mga anak at mga alagad.

Verse 7

एतत्क्षेत्रं समा साद्य प्रभासं मुनिसत्तमाः । तपस्तेपुर्महात्मानो विविधं परमाद्भुतम्

Nang marating nila ang banal na pook na ito—ang Prabhāsa—ang pinakadakilang mga pantas, yaong mga dakilang kaluluwa, ay nagsagawa ng sari-saring matitinding tapa na lubhang kamangha-mangha.

Verse 8

एवं ते नियतात्मानो दमयुक्तास्तपस्विनः । समाधिना जिगीषन्ते ब्रह्मलोकं सनातनम्

Kaya nga, ang mga asceta—may pagpipigil sa sarili at puspos ng disiplina—sa pamamagitan ng samādhi ay nagsisikap na manaig sa gapos ng sanlibutan at marating ang walang hanggang Brahmaloka.

Verse 9

अथाभवदनावृष्टिः कदाचिन्महती प्रिये । कृच्छ्रं प्राप्तो ह्यभूत्तत्र सर्वलोकः क्षुधार्दितः

Pagkaraan, sa isang panahon, O minamahal, naganap ang isang matinding tagtuyot at hindi umulan. Kaya ang lahat ng tao roon ay napasailalim sa mabigat na pagdurusa, pinahihirapan ng gutom.

Verse 10

ततो निरन्ने लोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः । मृतं कुमारमादाय कृच्छ्रं प्राप्तास्तदाऽपचन्

Pagkaraan, nang ang daigdig na ito ay mawalan ng pagkain, yaong mga taong nagnanais iligtas ang sariling buhay ay kinuha ang isang patay na batang lalaki; at sa sukdulang kagipitan, siya ay niluto nila noon.

Verse 11

अथोपरिचरस्तत्र क्लिश्यमानान्हि तानृषीन् । दृष्ट्वा राजा वृषादर्भिः प्रोवाचेदं वचस्तदा

Pagkaraan, si Haring Uparicara, nang makita niyang ang mga pantas na rishi roon ay tunay na nagdurusa, ay nagsalita ng mga salitang ito noon—taglay ang vṛṣa-darbha (toro at damong darbha) bilang mga tanda ng ritwal.

Verse 12

राजोवाच । प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां दृष्टा वृत्तिरनिंदिता । तस्मात्प्रतिग्रहं मत्त गृह्णीध्वं मुनिपुंगवाः

Sinabi ng hari: “Ang pagtanggap ng kaloob ay nakikitang isang kabuhayang walang kapintasan para sa mga brāhmaṇa. Kaya, O pinakadakila sa mga muni, tanggapin ninyo ang handog na ito mula sa akin.”

Verse 13

मुद्गान्माषांश्च व्रीहींश्च तथा रत्नानि कांचनम् । युष्माकं संप्रदास्यामि यच्चान्यदपि दुर्ल्लभम् । निवर्त्तध्वमतः सर्वे ह्येतस्मात्पातकात्परम्

“Ipagkakaloob ko sa inyo ang munggo, itim na munggo, at bigas, gayundin ang mga hiyas at ginto—at anumang iba pang mahirap makamtan. Kaya kayong lahat ay magsibalik; sapagkat ang handog na ito ay tunay na paraan upang makalampas sa kasalanang ito.”

Verse 14

ऋषय ऊचुः । तज्जानंतः कथं राजन्गृह्णीमस्ते प्रतिग्रहम्

Sumagot ang mga rishi: “Yamang nalalaman namin ang katotohanang iyon, O Hari, paano namin matatanggap ang iyong kaloob?”

Verse 15

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दशध्वजि समा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

Ang mandirigmang karo ay kapantay sa kasalanan ng sampung mamamatay-katay; ang tagapagdala ng watawat ay kapantay ng sampung mandirigmang karo; ang patutot ay kapantay ng sampung tagapagdala ng watawat; at ang hari ay kapantay ng sampung patutot.

Verse 16

यो राज्ञां प्रतिगृह्णाति ब्राह्मणो लोभमोहितः । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

Ang Brahmana na, nalinlang ng kasakiman, tumatanggap ng kaloob mula sa mga hari, ay pinahihirapan na wari’y niluluto sa kakila-kilabot na mga impiyerno gaya ng Tāmisra.

Verse 17

तद्गच्छ कुशलं तेऽस्तु सह दानेन पार्थिव । अन्येषां दीयतामेतदित्युक्त्वा ते वनं ययुः

Pagkaraan ay sinabi nila, “Humayo ka—nawa’y mapasaiyo ang kagalingan, kasama ng iyong handog, O hari. Ipagkaloob ito sa iba.” Pagkasabi nito, sila’y nagtungo sa gubat.

Verse 18

अथ राज्ञः समादेशात्तत्र गत्वा च मंत्रिणः । ऊदुम्बराणि व्यकिरन्हेमगर्भाणि भूतले

Pagkatapos, sa utos ng hari, nagtungo roon ang mga ministro at ikinalat sa lupa ang mga bungang udumbara na may lamang ginto.

Verse 19

अथ तानि व्यचिन्वंश्च ऋषयो वरवर्णिनि । गुरूणीति विदित्वा तु न ग्राह्याण्यंगिराऽब्रवीत्

Pagkatapos, sinimulan ng mga rishi na pulutin ang mga iyon, O marikit ang kutis; ngunit nang maunawaang ito’y “mabigat” dahil sa mabigat na sala, sinabi ni Aṅgirā, “Hindi ito dapat tanggapin.”

Verse 20

अत्रिरुवाच । नास्महेनास्महे मूढ वयमज्ञानबुद्धयः । हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जाड्यतः

Wika ni Atri: “O hangal, hindi kami tunay na ‘marurunong’; ang aming pag-unawa ay nasa kamangmangan. Inakala naming ginto ang mga ito, at ngayo’y nagising na kami mula sa aming pagkamanhid.”

Verse 21

वसिष्ठ उवाच । धर्मार्थं संचयो यस्य द्रव्याणां स न शस्यते । तपःसंचयनं मन्ये वसिष्ठो धनसंचयम्

Wika ni Vasiṣṭha: “Ang nag-iimpok ng yaman na (kunwari) para sa dharma lamang ay hindi tunay na kapuri-puri. Ako, si Vasiṣṭha, ay nagtatangi sa pag-iimpok ng tapas (pagpapakasakit-espirituwal) kaysa pag-iimpok ng kayamanan.”

Verse 22

त्यजध्वं संचयान्सर्वाञ्जातीनां समुपद्रवान् । न हि संचयवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः

Talikdan ninyo ang lahat ng pag-iimpok, sapagkat ito’y nagiging pinagmumulan ng pighati sa mga tao ng bawat antas. Tunay, ang nagtitipon ay hindi nakikitang nananatiling walang suliranin.

Verse 23

यथायथा न गृह्णाति ब्राह्मणोऽसत्प्रतिग्रहम् । तथातथाऽनिशं चास्य ब्रह्मतेजस्तु वर्धते

Sa anumang sukat na tumatanggi ang isang brāhmaṇa sa di-wastong kaloob, sa gayon ding sukat—walang patid—lumalago ang kanyang espirituwal na ningning, ang kaningningan ng Brahman.

Verse 24

अकिंचनत्वं राज्यं च तुलया समतोलयम् । अकिंचनत्वमधिकं राज्यादपि न संशयः

Tinimbang ko sa iisang timbangan ang pagiging walang pag-aari (akincana) at ang paghahari; at ang kawalang-pag-aari ay napatunayang higit pa kaysa kaharian—walang alinlangan.

Verse 25

कश्यप उवाच । अनर्थो ब्राह्मणस्यैष यदर्थनिचयो महान् । अर्थैश्वर्यविमूढोऽपि श्रेयसो भ्रश्यते द्विजः

Wika ni Kaśyapa: Ito ang kapahamakan para sa isang brāhmaṇa—ang mag-impok ng napakalaking yaman. Nalilito sa kayamanan at kapangyarihan, ang dalawang-ulit-na-ipinanganak ay nalalayo sa pinakamataas na kabutihan.

Verse 26

अर्थसंपद्विमोहाय बहुशोकाय चैव हि । तस्मादर्थमनर्थाख्यं श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत्

Ang kasaganaan sa bagay ay tunay na humahantong sa pagkalito at sa maraming dalamhati. Kaya ang naghahanap ng pinakamataas na kabutihan ay dapat itapon nang malayo ang “yaman” na sa totoo’y tinatawag na kapahamakan.

Verse 27

यस्य धर्मार्थमप्यर्थास्तस्यापि न हि दृश्यते । प्रक्षालनाद्धि पंकस्य दूरादस्पर्शनं वरम्

Kahit yaong nagsasabing ang yaman ay para sa dharma, hindi pa rin nakikita ang katiwasayan. Mas mabuti kaysa maghugas ng putik ang umiwas na huwag itong mahawakan mula pa sa malayo.

Verse 28

भरद्वाज उवाच । जीर्यंति जीर्यतः केशा दंता जीर्यंति जीर्यतः । चक्षुः श्रोत्रे च जीर्येते तृष्णैका न तु जीर्यते

Wika ni Bharadvāja: Sa pagtanda, tumatanda ang buhok; sa pagtanda, tumatanda ang ngipin. Naluluma rin ang mata at tainga—ngunit ang pagnanasa lamang ang hindi naluluma.

Verse 29

सूची सूत्र तथा वस्त्रे समानयति सूचिका । तद्वत्संसारसूत्रस्य तृष्णा सूची विधीयते

Gaya ng karayom na nagdurugtong sa sinulid at tela, gayon din ang pagnanasa ang itinakdang karayom na tumatahi sa sinulid ng pag-iral sa saṃsāra.

Verse 30

यथा शृंगं रुरोः काये वर्द्धमाने हि वर्द्धते । अनंतपारा दुर्वारा तृष्णा दुःखप्रदा सदा । अधर्मबहुला चैव तस्मात्तां परिवर्जयेत्

Gaya ng sungay ng usa na lumalaki kasabay ng katawan, gayon din ang pagnanasa na lumalago kasabay ng buhay. Ang pagnanasa’y walang pampang, mahirap pigilan, at laging nagbubunga ng pagdurusa; hitik ito sa adharma—kaya dapat itong talikdan.

Verse 31

गौतम उवाच । संतुष्टः को न शक्नोति फलैश्चापि हि वर्त्तितुम् । सर्वोऽपींद्रियलोभेन संकटान्यभिगाहते

Wika ni Gautama: Sino ang hindi makapamumuhay, kung may kasiyahan sa loob, kahit sa mga bunga lamang? Ngunit ang lahat, dahil sa kasakiman ng mga pandama, ay lumulusong sa mga kapahamakan.

Verse 32

सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम् । उपानद्गूढपादस्य ननु चर्मावृतेव भूः

Sa may pusong nasisiyahan, ang kasaganaan ay matatagpuan sa lahat ng dako. Tunay, sa taong may sandalyas na tumatakip sa paa, wari’y ang buong daigdig ay nababalutan ng balat.

Verse 33

संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम् । कुतस्तद्धनलुब्धानां सुखं चाशांतचेतसाम्

Ang ligayang tinatamasa ng may payapang isip, na busog sa amrita ng kasiyahan—paano magkakaroon ng gayong ligaya ang sakim sa yaman, na hindi matahimik ang diwa?

Verse 34

विश्वामित्र उवाच । कामं कामयमानस्य यदि कामः स सिद्ध्यति । तथैनमपरः कामो भूयो विध्यति बाणवत्

Wika ni Viśvāmitra: Kahit matupad ang pagnanasa ng taong uhaw sa pagnanasa, may iba pang pagnanasa na muling tatama sa kanya nang paulit-ulit—gaya ng palaso.

Verse 35

न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्द्धते

Ang pagnanasa sa mga kalayawan ay hindi kailanman napapawi sa pamamagitan ng pagdiriwang ng kalayawan; tulad ng apoy na pinapakain ng handog, lalo lamang itong lumalakas.

Verse 36

कामानभिलषन्लोभान्न नरः सुखमेधते । समालभ्य तरुच्छायां भवनं वाञ्छो नरः

Ang tao, dahil sa kasakiman, na patuloy na naghahangad ng kalayawan ay hindi lumalago sa tunay na ligaya. Kahit nasa lilim na ng puno, naghahangad pa rin siya ng bahay.

Verse 37

चतुःसागरसंयुक्तां यो भुंक्ते पृथिवीमिमाम् । एकस्तु वनवासी च स कृतार्थो न पार्थिवः

Kahit ang isang hari ay maghari sa daigdig na napapaligiran ng apat na karagatan, hindi siya ang tunay na ganap; ang nag-iisang naninirahan sa gubat ang siyang lubos na natupad, hindi ang makalupang pinuno.

Verse 38

जमदग्निरुवाच । प्रतिग्रहसमर्थो यस्तपो वर्द्धयते महान् । न करोति तपस्तस्य जायते च सहस्रधा

Wika ni Jamadagni: Ang may kakayahang tumanggap ng kaloob, ngunit bilang dakila ay pinalalago ang tapas (pag-austeridad) at hindi tumatanggap—ang kanyang tapas ay sumisilang at dumarami nang sanlibo.

Verse 39

प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात् । य एव ददतां लोकास्त एवाप्रतिगृह्णताम्

Para sa mga may karapatang tumanggap ngunit umiwas sa pagtanggap, ang mismong mga daigdig na makalangit na naaabot ng mga nagbibigay ay naaabot din ng mga hindi tumatanggap.

Verse 40

अरुंधत्युवाच । बिसतंतुर्यथा नित्यं समंतान्नालसंस्थितः । तृष्णा चैवमनाद्यंता तथा देहाश्रिता सदा

Sinabi ni Arundhatī: Kung paanong ang hibla ng lotus ay laging nakalatag sa buong tangkay ng lotus, gayon din ang uhaw na pagnanasa (tṛṣṇā), walang simula at walang wakas, na palaging kumakapit sa katawan.

Verse 41

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः । योऽसौ प्राणांतिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

Ang uhaw na pagnanasa na mahirap talikuran ng mga naliligaw ang isip, at hindi tumatanda kahit tumatanda ang tao—iyan ang sakit na pumapatay sa buhay. Ang kaligayahan ay sa taong nagwawaksi ng pagnanasa na iyon.

Verse 42

चंडोवाच । उग्रात्प्रतिग्रहाद्यस्माद्बिभ्यत्येते महेश्वराः । बलीयांसो दुर्बलवत्तथा चैव बिभेम्यहम्

Sinabi ni Caṇḍa: “Dahil sa mabagsik na (di-wastong) pagtanggap ng mga handog, kahit ang makapangyarihang mga deboto ni Maheśvara ay natatakot. Bagama’t malakas, nanginginig sila na parang mahihina—kaya ako man ay natatakot.”

Verse 43

पशुमुख उवाच । यदाचरंति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः । तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता

Sinabi ni Paśumukha: “Anumang isinasagawa ng mga pantas na laging nakatuon sa dharma, iyon lamang ang dapat gawin ng marunong na naghahangad ng tunay na kapakinabangan para sa sarili.”

Verse 44

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि त्यक्त्वा तानि फलानि च । ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः

Sinabi ni Īśvara: “Pagkasabi nito, ang mga ṛṣi na matatag sa kanilang mga panata ay iniwan ang mga bungang ginto at nagtungo sa ibang dako.”

Verse 45

ततस्ते विचरंतो वै ददृशुः सुमहत्सरः । पद्मिनीभिः समाकीर्णं सर्वतो वरवर्णिनि

Pagkaraan, habang sila’y naglalakbay, nasilayan nila ang isang napakalaking lawa, napupuno sa lahat ng panig ng mga halamang-loto, O ginang na may marikit na kutis.

Verse 46

तस्मिन्देशे तदा प्राप्तः परिव्राजः शुनोमुखः । तेनैव सहितास्तत्र स्नाताः सर्वे महर्षयः

Sa mismong pook na iyon, dumating noon ang naglalakbay na ascetic na si Śunomukha; at kasama niya, ang lahat ng dakilang rishi ay naligo roon.

Verse 47

तत्रावतारं कृत्वा तैर्गृहीतानि बिसानि तु । निक्षिप्य सरसस्तीरे चक्रुः पुण्यां जलक्रियाम्

Pagkalusong nila sa tubig doon, tinipon nila ang mga tangkay ng loto (bisāni); inilapag sa pampang ng lawa at isinagawa ang banal na ritwal ng tubig na nagpapadalisay.

Verse 48

अथोत्तीर्य जलात्तस्मात्ते समेत्य परस्परम् । बिसानि तान्यपश्यंत इदं वचनमब्रुवन्

Pagkaraan, pag-ahon nila mula sa tubig na iyon, sila’y nagtipon-tipon; at nang hindi nila makita ang mga tangkay ng loto, sinabi nila ang mga salitang ito.

Verse 49

ऋषय ऊचुः । केन क्षुधाभितप्तानामस्माकं पापकर्मणा । बिसानि तानि सर्वाणि हृतानि च मुनीश्वराः

Wika ng mga rishi: “Sino—sa pamamagitan ng anong kasalanan laban sa amin na pinahihirapan ng gutom—ang kumuha ng lahat ng mga tangkay ng loto, O mga panginoon sa hanay ng mga muni?”

Verse 50

ते शंकमानास्त्वन्योन्यं पर्यपृच्छन्द्विजोत्तमाः । चक्रुस्ते शपथान्सर्वे यथान्यायं च भामिनि

Dahil sa pagdududa sa isa’t isa, ang mga pinakadakila sa mga dalawang-beses-na-ipinanganak ay nagtanungan; at silang lahat ay gumawa ng mga banal na panunumpa ayon sa wastong tuntunin, O babaeng mapusok.

Verse 51

कश्यप उवाच । सर्वभक्षः स भवतु न्यासलोपं करोतु सः । कूटसाक्षित्वमभ्येतु बिसस्तैन्यं करोति यः

Sinabi ni Kaśyapa: “Ang sinumang magnakaw ng mga tangkay ng lotus na iyon, nawa’y maging kumakain ng lahat ng bagay; nawa’y lumabag sa ipinagkatiwalang deposito (nyāsa); at nawa’y mahulog sa kasalanang pagsaksi nang huwad.”

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । अनृतौ मैथुनं यातु पर नारीं विशेषतः । अतिथिः स्यात्तथान्योन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

Sinabi ni Vasiṣṭha: “Ang gumagawa ng bisastainya (munting pagnanakaw gaya ng pagnanakaw ng tangkay ng lotus) ay mahuhumaling sa pakikipagtalik na wala sa panahon, lalo na sa asawa ng iba; at magiging panauhing di-matiyaga, palipat-lipat ng tahanan.”

Verse 53

भरद्वाज उवाच । नृशंसो वै स भवतु समृद्ध्या चाप्यहंकृ तः । मत्सरी पिशुनश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

Sinabi ni Bharadvāja: “Ang gumagawa ng bisastainya ay magiging malupit; kahit magtamo ng kasaganaan, siya’y magiging mapagmataas. Siya rin ay magiging mainggitin at mapanirang-puri.”

Verse 54

विश्वामित्र उवाच । नित्यं कामरतः सोस्तु दिवा सेवतु मैथुनम् । नीचकर्मरतश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

Sinabi ni Viśvāmitra: “Ang gumagawa ng bisastainya ay laging alipin ng pagnanasa; hahabulin niya ang pakikipagtalik kahit sa araw, at magiging masugid din sa mabababang gawain.”

Verse 55

जमदग्निरुवाच । कन्यां यच्छतु वृद्धाय स भूयाद्वृषलीपतिः । अस्तु वार्द्धुषिको नित्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

Wika ni Jamadagni: “Ang sinumang gumawa ng bisastainya ay hahantong sa pagpapakasal ng isang dalaga sa isang matandang lalaki; siya’y magiging asawa ng babaeng mababa ang asal, at mamumuhay magpakailanman sa pagpapautang na may tubo.”

Verse 56

गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरोतु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः

Wika ni Gautama: “Ang gumagawa ng bisastainya ay kukuha ng hindi dapat kunin, papasok sa pagbebenta ng mga kabayo, at magiging taong hayagang naninira sa sarili niyang guro.”

Verse 57

अत्रिरुवाच । मातरं पितरं नित्यं दुर्मतिः सोऽवमन्यताम् । शूद्रं पृच्छतु धर्मार्थं बिसस्तैन्यं करोति यः

Wika ni Atri: “Ang gumagawa ng bisastainya ay nagiging masamang mag-isip at palaging humahamak sa ina at ama; at humihingi siya ng aral sa dharma mula sa hindi karapat-dapat.”

Verse 58

अरुन्धत्युवाच । करोतु पत्युः पूर्वं सा भोजनं शयनं तथा । नारी दुष्टसमाचारा बिसस्तैन्यं करोति या

Wika ni Arundhatī: “Ang babaeng gumagawa ng bisastainya ay nagiging tiwali ang asal: kumakain at humihiga siya nang una kaysa sa asawa, laban sa nararapat.”

Verse 59

चण्डोवाच । स्वामिनः प्रतिकूलास्तु धर्मद्वेषं करोतु च । साधुद्वेषपरा चैव बिसस्तैन्यं करोति या

Wika ni Caṇḍa: “Ang babaeng gumagawa ng bisastainya ay magiging laban sa kanyang panginoon (o asawa), magkakaroon ng poot sa dharma, at lalo pang magiging masugid sa paghamak sa mga banal at mabubuti.”

Verse 60

पशुमुख उवाच । परस्य प्रेष्यतां यातु सदा जन्मनिजन्मनि । सर्वधर्म क्रियाहीनो बिसस्तैन्यं करोति यः

Sinabi ni Paśumukha: “Ang sinumang gumawa ng bisastainya (pagnanakaw ng tangkay ng lotus) ay magiging alipin ng iba, buhay sa buhay, at mawawalan ng lahat ng pagsasagawa ng dharma at mga tungkuling panrelihiyon.”

Verse 61

शुनोमुख उवाच । वेदान्स पठतु न्यायाद्गृहस्थः स्यात्प्रियातिथिः । सत्यं वदतु चाजस्रं बिसस्तैन्यं करोति यः

Sinabi ni Śunomukha: “Ang gumagawa ng bisastainya (pagnanakaw ng tangkay ng lotus) ay (kabalintunaan) nagiging maybahay, bumibigkas ng mga Veda ayon sa tuntunin, minamahal ng mga panauhin bilang mabuting punong-abala, at laging nagsasabi ng katotohanan.”

Verse 62

ऋषय ऊचुः । इष्टमेतद्द्विजातीनां यस्त्वया शपथः कृतः । त्वया कृतं बिसस्तैन्यं सर्वेषां नः शुनोमुख

Sinabi ng mga rishi: “Ito nga ay kanais-nais para sa mga dvijati, ayon sa panatang ginawa mo. Ngunit, O Śunomukha, ang pagnanakaw ng aming mga tangkay ng lotus ay ginawa mo laban sa aming lahat.”

Verse 63

शुनोमुख उवाच । मया हृतानि सर्वेषां बिसानीमानि वै द्विजाः । धर्मं वै श्रोतुकामेन जानीध्वं मां पुरंदरम्

Sinabi ni Śunomukha: “Tunay nga, O mga dvijati, ang mga tangkay ng lotus na ito na pag-aari ninyong lahat ay kinuha ko. Kilalanin ninyo ako bilang Purandara (Indra), na dumating na may pagnanais na makarinig tungkol sa dharma.”

Verse 64

अलोभादक्षया लोका जिता वै मुनिसत्तमाः । प्रार्थयध्वं वरं शुभ्रं सर्वमेव ह्यसंशयम्

“Sa pamamagitan ng kawalan ng kasakiman, O pinakadakilang mga muni, napagwawagian ang mga daigdig na di-nasisira. Kaya humiling kayo ng isang dalisay na biyaya; ang lahat ng nararapat ipagkaloob ay mapapasainyo, walang pag-aalinlangan.”

Verse 65

ऋषय ऊचुः । इहागत्य नरो यस्तु त्रिरात्रोपोषितः शुचिः । कृत्वा स्नानं पितॄंस्तर्प्य श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

Wika ng mga rishi: “Sinumang tao na dumating dito, nanatiling dalisay at nag-ayuno nang tatlong gabi—pagkatapos maligo, maghandog ng tarpaṇa (pagbubuhos na alay) sa mga ninuno, at magsagawa ng śrāddha nang may natipong isip.”

Verse 66

सर्वतीर्थोद्भवं तस्य पुण्यं भूयात्पुरंदर । नाधोगतिमवाप्नोति विबुधैस्सह मोदताम् । तथेत्युक्त्वा ततः शक्रस्त त्रैवान्तर्हितोऽभवत्

“O Purandara, nawa’y ang kanyang natamong kabutihan ay maging kapantay ng kabutihang nagmumula sa lahat ng tīrtha. Hindi siya mahuhulog sa mababang kalagayan; nawa’y magalak siya kasama ng mga diyos.” Pagkasabi ng “Gayon nga,” si Śakra (Indra) ay naglaho roon.

Verse 255

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितीर्थमाहात्म्य वर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

Sa ganito, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod, sa ikapitong bahagi—Prabhāsa Khaṇḍa—sa unang seksiyon ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Ṛṣitīrtha,” na Kabanata 255, ay nagwakas.