Adhyaya 246
Itinuro ni Īśvara kay Devī na magtungo sa Piṅgalī, ang ilog na Piṅgā na pumupuksa ng kasalanan, nasa kanluran ng Ṛṣi-tīrtha at umaagos patungo sa karagatan. Inilatag ang bisa nito ayon sa antas ng ritwal: ang pagtanaw lamang (sandarśana) ay katumbas ng dakilang handog para sa mga ninuno; ang pagligo (snāna) ay nagdodoble ng gantimpala; ang tarpaṇa ay nagpaparami nang apat na ulit; at ang śrāddha ay sinasabing nagbubunga ng di-masukat na biyaya. Isinalaysay din ang pinagmulan ng pangalan: ang mga pantas na dumating upang makamit ang darśana ni Somēśvara—na inilarawang “taga-timog” at maitim/di-kaaya-aya ang anyo—ay naligo sa isang napakahusay na āśrama malapit sa ilog. Namangha sila nang magbago ang kanilang anyo tungo sa kagandahan, “kāma-sadṛśa” (kahawig ng huwarang kaakit-akit). Dahil nakamtan nila ang “piṅgatva” (ginintuang-kayumangging ningning), ipinahayag nilang tatawagin na Piṅgā ang ilog. May pangakong panlipunan at etikal: ang sinumang maligo rito nang may sukdulang debosyon ay hindi magkakaroon ng pangit na salinlahi sa kanilang angkan. Sa wakas, nagkalat ang mga pantas sa pampang, nagtatag ng mga tīrtha, at namuhay sa payak na pag-aaske—yajñopavīta lamang ang tanda—na nagpapakita na ang kabanalan ay itinatatag sa disiplinadong presensya at sagradong pagbibigay-pangalan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पिंगलीं पापनाशिनीम् । ऋषितीर्थात्पश्चिमतो नदीं सागरगामिनीम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa ilog na Piṅgalī, tagapuksa ng kasalanan, na nasa kanluran ng Ṛṣi-tīrtha at umaagos patungo sa dagat.
Verse 2
तस्याः संदर्शनाद्देवि रूपवाञ्जायते नरः । पुरा महर्षयः प्राप्ताः सोमेश्वरदिदृक्षया
O Devī, sa pagtanaw lamang sa kanya (Piṅgalī), ang tao ay nagkakamit ng kagandahan. Noong unang panahon, dumating ang mga dakilang ṛṣi na nagnanais makita si Someśvara.
Verse 3
प्रभासं क्षेत्रमासाद्य नदीतीरे व्यवस्थिताः । दाक्षिणात्या महादेवि कृष्णवर्णा विरूपकाः
Nang marating nila ang banal na kṣetra ng Prabhāsa, nanatili sila sa pampang ng ilog. O Mahādevī, ang mga ṛṣi mula sa timog ay maitim ang kutis at di-kaaya-aya ang anyo.
Verse 4
तत्राश्रमवरे स्नात्वा पश्यन्तो रूपमात्मनः । कामेन सदृशं सर्वे विस्मयं परमं गताः
Doon, matapos maligo sa marangal na āśrama, minasdan nila ang sariling anyo—bawat isa’y kawangis ni Kāma, diyos ng kagandahan—at silang lahat ay napuno ng sukdulang pagkamangha.
Verse 5
ततस्ते सहिताः सर्वे विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । अत्र स्नाता वयं सर्वे यतः पिंगत्वमागताः । अतः प्रभृति नामास्यास्ततः पिंगा भविष्यति
Pagkaraan, silang lahat ay nagtipon, namumukadkad ang mga mata sa pagkamangha, at nagsabi: “Naligo kaming lahat dito kaya nagkamit kami ng ginintuang ningning. Kaya mula ngayon, ang kanyang pangalan ay magiging ‘Piṅgā’.”
Verse 6
येत्र स्नानं करिष्यन्ति भक्त्या परमया युताः । न तेषामन्वये कश्चिद्भविष्यति कुरूपवान्
Ang sinumang maliligo rito na may sukdulang debosyon—sa kanilang angkan ay hindi kailanman magkakaroon ng taong pangit ang anyo.
Verse 7
दर्शनात्पितृमेधस्य लप्स्यते मानवः फलम् । स्नानेन द्विगुणं पुण्यं तर्पणेन चतुर्गुणम्
Sa darśana (pagkakita/pagdarasal na pagtanaw) pa lamang, nakakamit ng tao ang bunga ng handog na Pitṛmedha. Sa pagligo, nagiging doble ang kabutihan; at sa tarpaṇa (pag-aalay ng tubig sa mga ninuno), nagiging apat na ulit.
Verse 8
असंख्यातं फलं तस्य योऽत्र श्राद्धं करिष्यति । एवमुक्त्वा ततः सर्व ऋषयो वरवर्णिनि
Ang gantimpala ng sinumang magsagawa ng Śrāddha rito ay di masukat at di mabilang. Pagkasabi nito, ang lahat ng mga ṛṣi (na tumutukoy sa ginang na maputi ang kutis) …
Verse 9
व्यभजंस्तन्नदीतीरं सर्वे ते मुनिसत्तमाः । यज्ञोपवीतमात्राणि चक्रुस्तीर्थानि सर्वतः
Ang lahat ng pinakadakilang muni ay kumalat sa pampang ng ilog, at sa bawat dako ay nagtatag sila ng mga tīrtha—bawat isa’y kasinlaki lamang ng sukat ng yajñopavīta (banal na sinulid).
Verse 246
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पिंगा नदीमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्चत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-246 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Ilog Piṅgā,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa Kṣetra Māhātmya—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.