Adhyaya 231
Nagsalita si Īśvara kay Devī at itinuro ang isang pook na kaugnay ng ilog na Jāmbavatī, na iniuugnay kay Jāmbavatī—na sa tradisyong Purāṇiko ay inaalala bilang minamahal na asawa ni Viṣṇu. Sa anyo ng diyalogo, tinanong ni Jāmbavatī si Arjuna tungkol sa mga nagaganap; si Arjuna, nababalot ng dalamhati, ay nagbalita ng mapaminsalang kinalabasan na tumama sa mahahalagang Yādava, kabilang sina Baladeva at Sātyaki, at sa buong pamayanang Yādava, bilang isang pagkaputol sa moralidad at kasaysayan. Nang marinig ang pagkamatay ng kanyang asawa, nagsagawa si Jāmbavatī ng pagsusunog sa sarili sa pampang ng Gaṅgā, tinipon ang abo ng pagsusunog, at sa isang makapangyarihang pagbabagong-mito ay naging isang ilog na dumaloy patungong dagat—kaya’t naging banal na tīrtha ang daluyang iyon. Ipinahayag din ang bunga ng pagsamba: ang mga babaeng maliligo roon nang may debosyon—pati ang mga babae sa kanilang angkan—ay sinasabing hindi daranas ng pagkabalo; at ang sinumang magsasagawa, lalaki man o babae, na maliligo nang buong pagsisikap ay ipinangakong makakamit ang pinakamataas na hantungan (paramā gati).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र जांबवती नदी । पुरा जांबवतीनाम विष्णोर्या महिषीप्रिया । अपृच्छदर्जुनं साध्वी वद वार्तां कुरू द्वह
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa pook na dinadaluyan ng ilog na Jāmbavatī. Noong unang panahon, ang banal at malinis na si Jāmbavatī—minamahal na reyna ni Viṣṇu—ay nagtanong kay Arjuna: ‘Isalaysay mo ang balita; magsalita ka ng totoo, huwag magkubli.’”
Verse 2
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अर्जुनो निश्वसन्मुहुः । वाष्पगद्गदया वाचा इदं वचनमब्रवीत्
Nang marinig ang kanyang mga salita, si Arjuna ay napabuntong-hininga nang paulit-ulit; at sa tinig na nabubulunan ng luha, sinabi niya ang mga salitang ito.
Verse 3
बलदेवस्य वीरस्य सात्यकेश्च महात्मनः
(Siya’y nagsalita) tungkol sa bayaning Baladeva, at kay Sātyaki, ang dakilang may malawak na diwa.
Verse 4
अन्येषां यदुवीराणां पापकर्मातिनिर्घृणः । जिजीविषुरिह प्राप्तो वासुदेवनिराकृतः
At (siya’y nagsalita) tungkol sa iba pang mga bayaning Yadu—makasalanan sa gawa at lubhang walang habag. Sa pagnanais na manatiling buhay, ako’y naparito, na wari’y itinakwil ni Vāsudeva.
Verse 5
सा श्रुत्वा भर्तृनिधनमर्जुनाच्च महासती । गंगातीरे समुत्पाद्य पावकं पावकप्रभा । समुत्सृज्य महाकायं नदीभूत्वा विनिर्ययौ
Nang marinig mula kay Arjuna ang pagkamatay ng kanyang asawa, ang dakilang babaeng tapat—nagniningning na parang apoy—ay nagsindi ng siga sa pampang ng Ilog Gaṅgā. Iniwan niya ang kanyang malaking katawan at lumisan, naging isang ilog.
Verse 6
सा गृहीत्वा सती भर्तुर्भस्म सर्वं चितेस्तथा । प्रविष्टा सागरं देवि तदा जांबवती शुभा
Ang babaeng banal na tapat ay kinuha ang lahat ng abo ng kanyang asawa at gayundin ang abo ng punerarya. Pagkaraan, pumasok siya sa karagatan, O Diyosa; noon siya’y naging ang mapalad na Ilog Jāmbavatī.
Verse 7
या नारी तत्र देवेशि भक्त्या स्नानं समाचरेत् । तदन्वयेपि काचित्स्त्री न वैधव्यमवाप्नुयात्
O Ginang ng mga Diyos, sinumang babae na maligo roon nang may debosyon—kahit sa kanyang angkan ay walang babaeng daranas ng pagkabalo.
Verse 8
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । नरो वा यदि वा नारी प्राप्नोति परमां गतिम्
Kaya nga, sa buong pagsisikap ay nararapat na maligo roon; maging lalaki man o babae, nakakamit ang pinakamataas na hantungan.
Verse 9
परित्यक्ता वयं भद्रे यादवैः सुमहात्मभिः
“O marikit na ginang, kami’y iniwan na ng mga Yādava, yaong mga dakilang kaluluwa.”