Adhyaya 147

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ब्रह्मकुण्डमनुत्तमम् । तस्यैव नैरृते भागे ब्रह्मणा निर्मितं पुरा

Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, magtungo ka sa walang kapantay na Brahmakuṇḍa. Sa bahaging timog-kanluran nito, noong unang panahon, nilikha roon ni Brahmā ang isang banal na pook.”

Verse 2

यदा तु ऋक्षराजेन सोमनाथः प्रति ष्ठितः । तदा ब्रह्मादयो देवाः सर्वे तत्र समागताः । प्रतिष्ठार्थं हि देवस्य शशांकेन निमन्त्रिताः

Nang itinalaga si Somnātha ng Panginoon ng mga bituin (ang Buwan), noon ay nagtipon doon si Brahmā at ang lahat ng mga diyos—inaanyayahan ng Buwan upang ganapin ang banal na pagtatalaga sa Diyos.

Verse 3

अथाऽब्रवीन्निशानाथो ब्रह्माणं विनयान्वितः

Pagkaraan, si Niśānātha (ang Buwan), na puspos ng pagpapakumbaba, ay nagsalita kay Brahmā.

Verse 4

कृतं भवद्भिर्जानाति स्थापनं वै यथा जनः । तथा कुरु सुरश्रेष्ठ चिह्नमात्मसमुद्भवम्

“Ipaalam sa mga tao na ang pagtatalagang ito ay ginawa ninyo. Kaya, O pinakadakila sa mga diyos, lumikha ng isang tanda—na magmumula sa sarili ninyong banal na kapangyarihan.”

Verse 5

एवं श्रुत्वा तदा ब्रह्मा ध्यानं कृत्वा तु निश्चलम् । आह्वयत्सर्वतीर्थानि पुष्करादीनि सर्वशः

Nang marinig ito, si Brahmā ay pumasok sa matatag at di-natitinag na pagninilay, at tinawag ang lahat ng mga tīrtha—ang Puṣkara at iba pa—mula sa bawat dako.

Verse 6

स्वर्गे वै यानि तीर्थानि तथैव च रसातले । तपःसामर्थ्ययोगेन ब्रह्मणाऽकर्षितानि च । अतस्तस्यैव नाम्ना तु ब्रह्मकुण्डं तु गीयते

Anumang mga tīrtha na nasa langit, gayundin yaong nasa Rasātala (daigdig sa ibaba), ay hinila ni Brahmā rito sa pamamagitan ng kapangyarihan ng kanyang tapas. Kaya ito’y ipinupuri sa kanyang pangalan bilang “Brahmakuṇḍa.”

Verse 7

गणानां च सहस्रैस्तु चतुर्दशभिरीक्ष्यते । अतश्चाभक्तियुक्तानां दुष्प्राप्यं तीर्थमुत्तमम्

Ang pinakamataas na tīrtha na ito ay namamasdan ng labing-apat na libong gaṇa; kaya para sa walang bhakti, mahirap itong marating.

Verse 8

अथाब्रवीत्सर्वदेवान्ब्रह्मा लोकपितामहः

Pagkaraan, si Brahmā, ang lolo ng mga daigdig, ay nagsalita sa lahat ng mga diyos.

Verse 9

अत्र कुण्डे नरः स्नात्वा यः पितॄंस्तर्पयिष्यति । अग्निष्टोमफलं सव लप्स्यते स च मानवः । तत्प्रसादात्स्वर्गलोके विमानेन चरिष्यति

Sinumang maligo sa banal na kuṇḍa na ito at maghandog ng tarpaṇa sa mga Pitṛ (mga ninuno) ay tatanggap ng ganap na bunga ng sakripisyong Agniṣṭoma. Sa biyaya ng gayong kabutihan, siya’y makalilibot sa langit na daigdig sakay ng makalangit na vimāna.

Verse 10

गोदानं चाश्वदानं च तथा स्वर्णकमण्डलुम् । दद्याद्विप्राय विदुषे सर्वपापापनुत्तये

Upang mapawi ang lahat ng kasalanan, dapat maghandog ng kaloob na baka, kaloob na kabayo, at isang gintong kamaṇḍalu sa isang marunong na brāhmaṇa.

Verse 11

पौर्णमास्यां महादेवि तथा च प्रतिपद्दिने । सर्वपापविनाशार्थं तत्र स्नाति सरस्वती

O Mahādevī, sa araw ng kabilugan ng buwan at gayundin sa araw ng pratipad (unang araw ng buwan), naliligo roon si Sarasvatī upang lipulin ang lahat ng kasalanan.

Verse 12

सिद्धं रसायनं देवि तत्र वै ह्युदकं प्रिये । नानावर्णसमायुक्तमुपदेशेन सिद्ध्यति

O Diyosa, minamahal, ang tubig doon ay tunay na ganap na rasāyana, isang banal na eliksir. Taglay ang sari-saring kulay, nagiging mabisa ito sa pamamagitan ng wastong pagtuturo (upadeśa).

Verse 13

दारिद्र्यदुःखरुक्छोकान्मानवः सेवते कथम् । ब्रह्मकुण्डमनुप्राप्य कल्पवृक्षमिवापरम्

Paano pa makapagtitiis ang tao sa kahirapan, pagdurusa, karamdaman, at dalamhati matapos marating ang Brahmakuṇḍa—na wari’y isa pang kalpavṛkṣa, ang punong tumutupad ng hiling?

Verse 14

देव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि ब्रह्मकुण्डमहोदयम् । सर्वप्राणिहितार्थाय विस्तराद्वद मे प्रभो

Wika ng Diyosa: “O Panginoon, ipahayag mo nang masinsinan ang dakilang pagpapakita at kaluwalhatian ng Brahmakuṇḍa. Para sa kapakanan ng lahat ng nilalang, ipaliwanag mo sa akin nang ganap, O Guro.”

Verse 15

ब्रह्मकुंडस्य माहात्म्यं श्रोतुं मे कौतुकं महत् । लोकानां दुःखनाशाय दारिद्यक्षयहेतवे

May dakila akong pananabik na marinig ang kadakilaan ng Brahmakuṇḍa, upang mapawi ang dalamhati ng mga tao at magwakas ang kahirapan.

Verse 16

भगवन्मानुषाः सर्वे दुःखशोकनिपीडिताः । भ्रमंति सकलं जन्म रसायनविमोहिताः

O Panginoon, ang lahat ng tao ay pinahihirapan ng pagdurusa at dalamhati; nalilinlang sa paghahangad ng “rasāyana,” sila’y pagala-gala sa buong buhay.

Verse 17

तेषां हिताय मे ब्रूहि निर्वाणं रसमुत्तमम् । आदाविह शरीरं तु अक्षय्यं तु यथा भवेत्

Para sa kanilang kapakanan, ipahayag mo sa akin ang kataas-taasang “rasa,” ang banal na diwa na umaakay sa nirvāṇa—at sa pasimula, paano magiging matibay at di-nasisira ang katawan dito.

Verse 18

अष्टसिद्धिसमा युक्तं सर्वविद्यासमन्वितम् । कामरूपं क्रियायुक्तं सर्वव्याधिविवर्जितम्

Taglay ang walong siddhi, ganap sa lahat ng kaalaman, nakapag-aanyong ayon sa ninanais, mahusay sa pagkilos, at malaya sa lahat ng karamdaman.

Verse 19

ततस्तु परमं देव निर्वाणं येन वै लभेत् । मानवः कृतकृत्यश्च जायते च यथा प्रभो

Pagkatapos, O Kataas-taasang Panginoon, ipahayag mo kung sa pamamagitan ng ano tunay na nakakamtan ng tao ang pinakamataas na nirvāṇa, at nagiging yaong ganap na nakatupad sa layon ng buhay—ayon sa iyong nalalaman at itinadhana, O Guro.

Verse 20

तथा कथय मे देव दयां कृत्वा जगत्प्रभो । निर्वाणपरमं कल्पं सर्वभ्रांतिविवर्जितम् । प्रसिद्धं सुखदं दिव्यं समा चक्ष्व महेश्वर

Kaya ipahayag mo sa akin, O Panginoon—sa habag, O Tagapaghari ng mga daigdig—ang banal na tuntuning ang sukdulang layon ay nirvāṇa, walang bahid ng pagkalito; tanyag, nagbibigay-ligaya, at makalangit. Ipaliwanag mo nang ganap, O Maheśvara.

Verse 21

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि लोकानां हितकारिणि । मर्त्यलोके महादेवि तीर्थं तीर्थवरं शुभम्

Wika ni Īśvara: “Tunay na mabuti, tunay na mabuti, O Mahādevī, tagapagkalinga sa mga daigdig. Sa daigdig ng mga mortal, O Mahādevī, may isang banal na tīrtha—ang pinakamainam sa lahat ng tīrtha, at mapalad.”

Verse 22

प्रभासं परमं ख्यातं तच्च द्वादशयोजनम् । तत्र सोमेश्वरो देवस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

Ang Prabhāsa ay lubhang bantog at dakila, na umaabot sa labindalawang yojana. Doon, ang diyos na Someśvara ay pinupuri at kilala sa tatlong daigdig.

Verse 23

तस्य पूर्वे समाख्यातः श्रीकृष्णो दैत्यसूदनः । चण्डिका योगिनी तत्र सखीभिः परिवारिता

Sa silangan nito ay tanyag si Śrī Kṛṣṇa, ang pumupuksa sa mga asura. Naroon din si Caṇḍikā, ang Yoginī, na napalilibutan ng kaniyang mga kasamang diyosa.

Verse 24

ततः पूर्वे दिशां भागे चतुर्वक्त्रेण निर्मितम् । तीर्थात्तीर्थं वरं दिव्यं सर्वाश्चर्यमयं शुभम्

Pagkaraan pa, sa silangang dako ay may banal na tawiran na itinatag ng Apat-ang-Mukha (Brahmā)—isang dibinong tīrtha, pinakadakila sa mga tīrtha, puspos ng kababalaghan at pagpapala.

Verse 25

सेवितं सर्वदेवैस्तु सिद्धैः साध्यैर्ग्रहैस्तथा । अप्सरोमुनिभिर्दिव्यैर्यक्षैश्च पन्नगैः सदा

Ito’y laging dinadalaw ng lahat ng mga deva—ng mga Siddha, Sādhya, at maging ng mga Graha; ng mga dibinong apsara at mga muni; at palagi rin ng mga Yakṣa at Nāga.

Verse 26

सिद्ध्यर्थं सर्वकामार्थं दिव्यभोगावहं शुभम् । ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं ब्रह्मणा निर्मितं यतः

Ito’y mapalad at nagdudulot ng dibinong kagalakan—para sa pagtatamo ng siddhi at sa katuparan ng lahat ng marapat na hangarin. Tinatawag itong Brahmakuṇḍa sapagkat itinatag ito ni Brahmā.

Verse 27

तस्य वायव्यकोणे तु हिर ण्येशः स्वयं स्थितः । तमाराध्य महादेवं हिरण्येश्वरमुत्तमम्

Sa hilagang-kanlurang sulok ng pook na iyon, si Hiraṇyeśa mismo ang nananahan. Ang sumasamba kay Mahādeva—Hiraṇyeśvara, ang Kataas-taasang Panginoon—ay tatanggap ng ipinangakong bunga ng biyaya.

Verse 28

महामन्त्रं जपेत्क्षिप्रं दशांशं होमयेत्सुधीः । होमेन सिद्ध्यते मन्त्रः सत्यं सत्यं वरानने

Ang marunong ay agad na magbigkas ng dakilang mantra at maghandog ng ikasampung bahagi bilang homa. Sa pamamagitan ng homa, nagiging ganap ang mantra—tunay, tunay, O marikit ang mukha.

Verse 29

तस्योत्तरे तु दिग्भागे किञ्चिदीशानमाश्रितः । चतुर्वक्त्रो महादेवि क्षेत्रपो लिंगरूपधृक्

Sa hilaga nito, bahagyang nakahilig sa dako ng Īśāna (hilagang-silangan), O Mahādevī, naroon ang apat-ang-mukhang tagapagbantay ng banal na pook, taglay ang anyong liṅga.

Verse 30

तत्स्थानं रक्षते देवि लिंगरूपेण शंकरः । तमाराध्य प्रयत्नेन ततः कुण्डं समाश्रयेत्

O Diyosa, ang pook na iyon ay binabantayan ni Śaṅkara sa mismong anyo ng liṅga. Pagkatapos Siyang sambahin nang buong pagsisikap, saka lumapit sa banal na lawa (kuṇḍa).

Verse 31

सर्वैश्वर्यमयं देवि नानावर्णविचित्रितम् । कुण्डस्यास्येशदिग्भागे भैरवेश्वरमुत्तमम्

O Diyosa, ang kuṇḍang ito ay puspos ng lahat ng kasaganaan at pinapaganda ng sari-saring kulay. Sa dako ng Īśāna (hilagang-silangan) ng kuṇḍang ito naroon ang kataas-taasang Bhairaveśvara.

Verse 32

दुर्गन्धा भासुरा देवि वहते रसरूपिणी । तस्या रसेन संयुक्तं पृथग्वर्णं हि कर्बुरम्

O Diyosa, doon ay dumadaloy ang isang kumikislap na agos ng “rasa” (diwa/essensiya), na kung minsan ay may masangsang na amoy. Kapag nahalo sa diwang iyon, ito’y nagiging batik-batik, na may malinaw na magkakahiwalay na kulay.

Verse 33

मेघवर्णं महादिव्यं राजतं च पुनः शुभम् । कपिलं दुग्धवर्णं च कर्पूराभं सुशोभनम्

Ito’y lumilitaw na kulay-ulap, dakila at lubhang banal; muli’y lumilitaw na kulay-pilak, mapalad. Kung minsan ay kayumangging dilaw, kung minsan ay puti na parang gatas, at kung minsan ay tila kapur-barus, napakaganda.

Verse 34

कदा कस्तूरिकाभासं कुंकुमच्छविकावहम् । सौगन्धं चंदनोपेतं कदाचिद्रौधि रोदकम्

Kung minsan ay tila kasturi; kung minsan ay taglay ang ningning ng saffron. Mabango at may halimuyak ng sandal; at kung minsan ay nagiging mabagsik at magulo ang pag-agos.

Verse 35

एते रसाश्च विविधा दृश्यंते तत्र सर्वदा । यस्य तुष्टो महादेवः सिद्ध्यते तस्य तत्क्षणात्

Ang mga sari-saring “rasa” na ito’y laging nakikita roon. Sinumang kinalulugdan ni Mahādeva, agad na natutupad ang kanyang layon.

Verse 36

रजतं क्षिप्यते तत्र सुवर्ण मिव जायते । प्रत्यक्षमेव तत्रैव रसायनमनुत्तमम्

Kapag inihagis ang pilak doon, ito’y nagiging tila ginto. Doon mismo, hayag sa paningin, naroroon ang walang kapantay na rasāyana (eliksir/alkimya).

Verse 37

पश्यंति मानवा देवि कौतुकं तत्क्षणाद्भृशम् । रसं हि परमं दिव्यं तत्रस्थं च कलौ युगे

O Diyosa, agad na namamasdan ng mga tao ang dakilang kababalaghan na yaon. Sapagkat ang sukdulang banal na diwa (rasa) ay nananatiling nakalagay doon, kahit sa Panahon ng Kali.

Verse 38

सिद्धं सिद्धरसं पुंसां व्याधीनां क्षयकारकम् । हेमबीजमयं दिव्यं ब्रह्मकुण्डोद्भवं महत्

Ito ang ganap na natupad na “siddha-rasa” para sa mga tao, na nagpapawi ng mga karamdaman. Banal at hinubog mula sa “binhi ng ginto,” ito’y dakilang sangkap na sumibol mula sa Brahma-kuṇḍa.

Verse 39

इदानीं ते प्रवक्ष्यामि मनुष्याणां हिताय वै । दारिद्र्यं क्षयमाप्नोति तत्क्षणाच्च यशस्विनि

Ngayon ay ipahahayag ko sa iyo—tunay na para sa kapakanan ng sangkatauhan, O marangal—ang ritwal na pumupuksa sa karalitaan, at sa sandaling iyon ay sumisilang ang dangal at katanyagan.

Verse 40

आदावेव प्रकुर्वन्ति ताम्रकुम्भं दृढं शुभम् । तीर्थोदकं क्षिपेत्तत्र पत्रैस्ताम्रस्तथा युतम्

Sa pasimula pa lamang, maghanda ng isang matibay at mapalad na sisidlang tanso. Pagkaraan, ibuhos doon ang banal na tubig ng tīrtha, kasama ang mga dahon/platong tanso.

Verse 41

निक्षिप्य भूमौ तत्कुम्भं ज्वालयेदनलं ततः । चुह्लीरूपेण षण्मासं पाचयेत्तं शनैःशनैः

Ilagay ang palayok na iyon sa lupa, saka pag-alabin ang apoy. Sa anyo ng dapugan, painitin ito nang dahan-dahan at tuluy-tuloy sa loob ng anim na buwan.

Verse 42

पश्चादुद्धृत्य तं कुम्भं पुनरेव जलं क्षिपेत् । मासमेकं पुनः कुर्यान्मासमेकं पुनर्भृशम्

Pagkaraan, buhatin ang banga at muling ibuhos ang tubig. Ulitin ang gawaing ito sa loob ng isang buwan, at muli pang isang buwan, nang may lubos na pag-iingat.

Verse 43

ततः सर्वाणि खण्डानि एकीकृत्य प्रयत्नतः । पुनरेवोदकेनैव प्लाव्य चावर्तयेत्पुनः

Pagkatapos, tipunin nang maingat ang lahat ng piraso upang maging isa, sa buong pagsisikap. Muli itong bahain ng tubig lamang at haluin/paikutin nang paulit-ulit.

Verse 44

कांचनं जायते तत्र यदि तुष्टो महेश्वरः

Doon, lilitaw ang ginto—kung si Maheśvara (Śiva) ay nalulugod.

Verse 45

सिद्धिं शरीरजां देवि यदीच्छेन्मानवोत्तमः । स स्नानमादितः कृत्वा संवत्सरत्रयं पुनः

O Diyosa, kung ang dakilang tao ay nagnanais ng siddhi ng katawan (ganap na pagtatamo sa katawan), kung gayon—pagkatapos munang isagawa ang itinakdang banal na pagligo—ipagpatuloy niya ito sa loob ng tatlong taon.

Verse 46

मौनेन नियमेनैव महामंत्रजपान्वितः । पूजयेच्च हिरण्येशं क्षेत्रपालं प्रयत्नतः

Taglay ang mauna (banal na katahimikan) at niyama (mahigpit na pagtalima), at nakatuon sa pag-uulit ng dakilang mantra, dapat niyang sambahin nang taimtim si Hiraṇyeśa—ang tagapagbantay ng banal na pook—nang buong pagsisikap.

Verse 47

पंचोपचारसंयुक्तं ध्यानधारणसंयुतम् । तीर्थोदकेन पाकं वै पेयं तद्वदुदुम्बरे

Sa pagsamba na may limang handog at kalakip ang pagninilay at matatag na pagtuon, ihanda ang inumin sa pamamagitan ng tubig-tīrtha at inumin ito; gayundin ang gawin sa punong udumbara.

Verse 48

एवं वर्षत्रयेणैव दिव्यदेहः प्रजायते । तेजस्वी वलवान्प्राज्ञः सर्वव्याधिविवर्जितः

Sa gayon, sa loob lamang ng tatlong taon ay nakakamit ang isang banal na katawan—maningning, malakas, marunong, at malaya sa lahat ng karamdaman.

Verse 49

जीवेद्वर्षेशतान्येव त्रीणि दुःखविवर्जितः । वर्षत्रयमविच्छिन्नं यस्तत्र स्नानमाचरेत्

Sinumang magsagawa ng paliligo sa banal na pook na iyon nang walang patid sa loob ng tatlong magkakasunod na taon ay mabubuhay nang tatlong daang taon, ganap na walang pagdurusa.

Verse 50

वागीश्वरीं जपेन्नित्यं पूजाहोमसमन्वितः । तस्य प्रवर्तते वाणी सिद्धिः सारस्वती भवेत्

Kung araw-araw ay inuusal ang japa-mantra ni Vāgīśvarī, kalakip ang pagsamba at handog sa apoy (homa), ang pananalita ng taong iyon ay dadaloy nang makapangyarihan, at lilitaw ang kaganapang tulad ni Sarasvatī sa dunong at pagpapahayag.

Verse 51

संस्कृतं प्राकृतं चैवापभ्रंशं भूतभाषितम् । गांगस्रोतःप्रवाहेण उद्गिरेद्गिरमात्मवान् । अश्रान्तां च वरारोहे ह्यविच्छिन्नां च संततम्

Taglay ang panloob na pagkamay-ari sa sarili, ang tao’y makapagsasalita sa Sanskrit, Prakrit, Apabhraṃśa, at maging sa mga wika ng mga espiritu—bumubulwak na gaya ng agos ng Ilog Gaṅgā—di napapagod, di napuputol, at laging nagpapatuloy, O marikit ang balakang.

Verse 52

वदेद्वादिसहस्रैस्तु न श्रमस्तस्य जायते । तीर्थस्यास्य प्रभावेण सर्वशास्त्रविशारदाः

Kahit makipagtalo siya sa libu-libong katunggali, hindi siya mapapagod; sa bisa ng tīrtha na ito, nagiging dalubhasa siya sa lahat ng śāstra.

Verse 53

पंडिता गर्विताः सर्वे तर्कशास्त्रविशारदाः । आगच्छन्ति समं तात विद्ययोद्धतकन्धराः । न शक्नुवंति ते वक्तुं द्रष्टुं वक्त्रमपि प्रिये

O anak, ang lahat ng mapagmataas na pantas na bihasa sa tarka at sining ng pagtatalo ay nagsasama-samang dumarating—mataas ang leeg sa pagmamataas ng karunungan; ngunit, mahal ko, hindi sila makapagsalita ni makatitig man sa kanyang mukha.

Verse 54

वादिनां च सहस्राणि भनक्त्येवं निरीक्षणात्

Kaya nga, sa pagtanaw lamang (sa kanya/sa banal na kapangyarihang iyon), nadudurog niya ang libu-libong katunggali sa pagtatalo.

Verse 55

उद्वाहयति शास्त्राणि विबुद्धार्थानि सत्वरम् । विमलं पाञ्चरात्रं च वैष्णवं शैवमेव च

Mabilis niyang inilalahad ang mga śāstra na ganap na nauunawaan ang kahulugan—ang aral na Vimala, ang tradisyong Pāñcarātra, ang mga sistemang Vaiṣṇava, at gayundin ang mga doktrinang Śaiva.

Verse 56

इतिहासपुराणं च भूततंत्रं च गारुडम् । भैरवं च महातंत्रं कुलमार्गं द्विधा प्रिये

At nauunawaan din niya ang Itihāsa at Purāṇa, ang mga Bhūta-tantra, ang mga aral na Gāruḍa, ang Bhairava at iba pang dakilang Tantra, at ang landas na Kaula na may dalawang pagkakahati, o mahal ko.

Verse 57

रथप्रवरवेगेन वाणी चास्खलिता भवेत् । नश्यंति वादिनः सर्वे गरुडस्येव पन्नगाः

Ang kanyang pananalita ay nagiging hindi nauutal, kasingbilis ng pinakamainam na karwahe; naglalaho ang lahat ng kalaban na parang mga ahas sa harap ni Garuḍa.

Verse 58

न दारिद्र्यं न रोगश्च न दुःखं मानसं पुनः । राजमान्यो महामानी भवेद्ब्रह्मप्रसादतः

Walang kahirapan, walang karamdaman, at wala nang dalamhating pangkaisipan; sa biyaya ni Brahmā, siya’y pinararangalan ng mga hari at lubhang iginagalang.

Verse 59

उत्साहबलसंयुक्तो देववज्जीवते सुधीः । दाता भोक्ता च वाग्ग्मी च तीर्थस्यास्य प्रसादतः

Sa biyaya ng banal na tīrtha na ito, ang marunong na may sigasig at lakas ay nabubuhay na parang diyos, nagiging mapagkaloob, marunong tumanggap at gumamit ng biyaya nang wasto, at mahusay magsalita.

Verse 60

तैलाभ्यक्तस्य यत्तेजो जायते मनुजेषु च । स्नातमात्रे तथा तेजस्तीर्थस्यैव प्रसादतः

Ang ningning na lumilitaw sa tao dahil sa pagpapahid ng langis—gayundin, ang gayong ningning ay dumarating sa pagligo lamang dito, sa biyaya ng tīrtha na ito mismo.

Verse 61

यत्पापं कुरुते जंतुः पैशुन्यं च कृतघ्नताम् । मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं पारदारिकम् । तत्सर्वं विलयं याति कुंडस्नानरतस्य च

Anumang kasalanang nagagawa ng tao—paninirang-puri, kawalang-utang-na-loob, pagtataksil sa kaibigan, at kasalanang paglapastangan sa asawa ng iba—lahat ng iyon ay nalulusaw para sa taong taimtim na naliligo sa kuṇḍa.

Verse 62

मुशलं लङ्घयेद् यस्तु यो गास्त्यजति वै द्विजः । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डस्य दर्शनात्

Kahit ang kasalanan ng isang dvija (dalawang ulit na isinilang) na lumalabag sa banal na hangganan o tumatalikod sa mga baka ay napapawi sa pagtanaw lamang sa Brahmakuṇḍa.

Verse 63

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दैवतानि तथा पुनः । पूजितानि च सर्वाणि कुण्डस्नानप्रभावतः

Sa bisa ng pagligo sa kuṇḍa na ito, ang lahat ng tīrtha sa daigdig—at maging ang lahat ng mga diyos—ay itinuturing na naparangalan na sa pagsamba.

Verse 64

सप्तजन्मार्जितं पापं दर्शनात्क्षयमाव्रजेत्

Ang kasalanang naipon sa pitong kapanganakan ay nawawasak sa darśana lamang—sa banal na pagtanaw.

Verse 65

यत्पापं गुरुगोघ्ने च परस्वहरणेषु च । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डनिषेवणात्

Ang kasalanang dulot ng pagpatay sa guro o sa baka, at ng pagnanakaw ng pag-aari ng iba—ang gayong kasalanan ay napapawi sa taimtim na pagdulog at paglilingkod sa Brahmakuṇḍa.

Verse 66

प्रदक्षिणं च यः कुर्यात्स्नात्वा कुण्डस्य नामतः । संख्यया पंचदश वै शृणु तस्यापि यत्फलम्

At sinumang matapos maligo ay magsagawa ng pradakṣiṇā—ang pag-ikot na may paggalang—sa paligid ng kuṇḍa na ito nang labinlimang ulit, dinggin ang bunga ng gawaing iyon.

Verse 67

प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुन्धरा । सप्तपातालसहिता तीर्थकोटिभिरावृता

Sa pag-ikot na pradakṣiṇā ng taong iyon, ang daigdig na may pitong kontinente—kasama ang pitong pātāla—na napaliligiran ng mga tīrtha na di-mabilang, ay waring naikutan nang buo.

Verse 68

आहारमात्रं यो दद्यात्तत्र वेदविदां वरे । लक्षभोज्यं कृतं तेन तीर्थस्यास्य प्रभावतः

O pinakamainam sa mga nakaaalam ng Veda, sinumang maghandog doon kahit munting bahagi ng pagkain, sa bisa ng tīrtha na ito, ay waring nakapagpakain ng isang daang libo.

Verse 69

ब्रह्मेश्वरं च संपूज्य हिरण्येश्वरमुत्तमम् । क्षेत्रपालं चतुर्वक्त्रं पूजयेच्चिन्तितं लभेत्

Matapos sambahin nang wasto si Brahmeśvara at ang dakilang Hiraṇyeśvara, dapat ding sambahin ang Kṣetrapāla na may apat na mukha; sa gayon, matatamo ang ninanais.

Verse 70

एकविंशत्कुलै र्युक्तः सर्वपापविवर्जितः । ब्रह्मलोकं स वै याति नात्र कार्या विचारणा

Kasama ang dalawampu’t isang salinlahi ng angkan, malaya sa lahat ng kasalanan, siya’y tunay na makararatíng sa Brahmaloka; dito’y walang dapat pag-alinlangan.

Verse 71

विरंचिकुण्डे स्नात्वा वा यो जपेद्वेदमातरम् । लक्षजाप्यविधानेन स मुक्तः पातकैर्भवेत्

O kaya, matapos maligo sa Viraṃcikuṇḍa, sinumang mag-japa ng “Ina ng mga Veda” ayon sa tuntunin ng isandaang libong pag-uulit, ay mapapalaya sa mga kasalanan.

Verse 72

स एव पुण्यकर्त्ता च स एव पुरुषोत्तमः । यात्रा तत्र कृता येन ब्रह्मकुण्डे वरानने

Siya lamang ang tunay na gumagawa ng kabutihang-dharma; siya lamang ang pinakadakila sa mga tao—yaong nagsagawa ng banal na paglalakbay doon, sa Brahmakuṇḍa, O marikit ang mukha.

Verse 73

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । ब्रह्मकुण्डं समाश्रित्य ब्रह्मदेवमुपासते

Walongpu’t walong libong rishi, matatag sa brahmacarya, ay dumudulog sa Brahmakuṇḍa at sumasamba kay Brahmā, ang banal na Panginoon.

Verse 74

तावद्गर्जंति तीर्थानि त्रैलोक्ये सचराचरे । यावद्ब्रह्मेश्वरं तीर्थं न पश्यन्ति नराः प्रिये

O minamahal, hangga’t hindi pa natatanaw ng mga tao ang tīrtha ni Brahmeśvara, gayon katagal ‘umuungal’ ang mga banal na pook sa tatlong daigdig—kasama ang gumagalaw at di-gumagalaw—sa pagyayabang ng kanilang kadakilaan.

Verse 75

ब्रह्मकुण्डे च पानीयं ये पिबन्ति नराः सकृत् । न तेषां संक्रमेत्पापं वाचिकं मानसं तनौ

Ang sinumang uminom ng tubig ng Brahmakuṇḍa kahit minsan—ang kasalanan, maging sa salita o sa isip, ay hindi makalilipat sa kanilang katawan.

Verse 76

ब्रह्मांडोत्तरमध्ये तु यानि तीर्थानि संति वै । तेषां पुण्यमवाप्नोति ब्रह्मकुण्डे प्रदक्षिणात्

Anumang banal na pook na nasa mataas at gitnang bahagi ng sansinukob—ang lahat ng kanilang gantimpalang-dharma ay nakakamtan sa pag-ikot na pagpupugay (pradakṣiṇā) sa Brahmakuṇḍa.

Verse 77

याज्ञवल्क्यो महात्मा च परब्रह्मस्वरूपवान् । सोऽपि कुंडं न मुंचेत निकुं भस्तु गणस्तथा

Kahit si Yājñavalkya na dakilang kaluluwa, na nagtataglay ng anyo ng Kataas-taasang Brahman, ay hindi iiwan ang kuṇḍa na ito; gayundin si Nikuṃbha at ang kaniyang gaṇa.

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ब्रह्मकुण्डजम् । तव स्नेहेन देवेशि किमन्यत्परिपृच्छसि

Sa ganitong paraan, sa maikling sabi, naipahayag ang kadakilaan na nagmumula sa Brahmakuṇḍa. Dahil sa aking paglingap sa iyo, O Reyna ng mga diyosa, ano pa ang nais mong itanong?

Verse 79

य इदं शृणुयान्मर्त्यः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्ब्रह्मलोकं च गच्छति

Sinumang mortal na makikinig sa salaysay na ito nang may ganap na pananampalataya ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at makararating sa Brahmaloka.