Adhyaya 8

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । मा गच्छध्वं सुरनदीं कालिंदीं मा सरस्वतीम् । गच्छध्वं च द्विजश्रेष्ठा गोमत्युदधिसंगमे

Wika ni Prahlāda: “Huwag kayong pumunta sa banal na ilog na Gaṅgā; huwag sa Kāliṇdī (Yamunā), ni sa Sarasvatī. Sa halip, O pinakadakilang mga brāhmaṇa, pumaroon kayo sa tagpuan ng Ilog Gomati at ng Karagatan.”

Verse 2

प्राप्यते हेलया यत्र सर्वे कामा न संशयः । गोमतीजलकल्लोलैः क्रीडते यत्र सागरः

Sa pook na iyon, kahit sa magaan na paraan, natatamo ang lahat ng ninanais—walang pag-aalinlangan; doon ang Karagatan ay wari’y naglalaro sa mga tuktok ng alon ng tubig ng Gomati.

Verse 3

पापघ्नं गोमतीतीरं प्राप्यते पुण्यवन्नरैः । सागरेण च संमिश्रं महापातकनाशनम्

Ang pampang ng Gomati na pumupuksa sa kasalanan ay nararating ng mga taong may kabutihang-loob; at kapag ito’y nahalo sa Karagatan, nagiging tagapagwasak maging ng pinakamabibigat na kasalanan.

Verse 4

गोमती संगता यत्र सागरेण द्विजोत्तमाः । मुक्तिद्वारं तु तत्प्रोक्तं कलिकाले न संशयः

O pinakadakilang mga brāhmaṇa, kung saan nagtatagpo ang Gomati at ang Karagatan—iyon ang ipinahayag na “pintuan ng kalayaan (mokṣa)”, lalo na sa Panahong Kali; walang pag-aalinlangan.

Verse 5

यत्पुण्यं लभते तूर्णं गंगासागरसंगमे । तत्पुण्यं समवाप्नोति गोमत्युदधिसंगमे

Anumang kabanalang agad na natatamo sa tagpuan ng Ilog Gaṅgā at ng Karagatan, yaon ding kabanalan ang natatamo sa tagpuan ng Ilog Gomatī at ng Karagatan.

Verse 6

नमस्कृत्य च तोयेशं गोमतीं च सरिद्वराम् । अर्घ्यं दद्याद्विधानेन कृत्वा च करयोः कुशान्

Pagkatapos yumukod sa Panginoon ng mga tubig (ang Karagatan) at sa Gomatī, ang pinakamainam sa mga ilog, dapat maghandog ng arghya ayon sa tuntunin, na may damong kuśa na inilagay sa dalawang kamay.

Verse 7

मंत्रेणानेन विप्रेंद्रा दद्यादर्घ्यं विधानतः । ब्राह्मणैः सह संगत्य सदा तत्तीर्थवासिभिः

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, sa mismong mantrang ito dapat ihandog ang arghya ayon sa itinakdang paraan—lagi sa pakikisama sa mga brāhmaṇa at sa mga nananahan sa banal na tīrtha.

Verse 8

भक्त्या चार्घ्यं प्रदास्यामि देवाय परमा त्मने । त्राहि मां पापिनं घोरं नमस्ते सुररूपिणे

Sa debosyon, iaaalay ko ang arghyang ito sa Diyos, ang Kataas-taasang Sarili. Iligtas Mo ako, na lubhang makasalanan. Pagpupugay sa Iyo na may anyong makalangit.

Verse 9

तीर्थराज नमस्तुभ्यं रत्नाकर महार्णव । गोमत्या सह गोविंद गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

O Hari ng mga tīrtha, pagpupugay sa iyo—o dakilang karagatan, sisidlan ng mga hiyas. O Govinda, kasama ang Gomatī, tanggapin Mo ang arghyang ito; pagyukod ko sa Iyo.

Verse 10

दत्त्वा चार्घ्यं शिखां बद्ध्वा संस्मृत्य जलशायिनम् । कुर्याच्च प्राङ्मुखः स्नानं ततः प्रत्यङ्मुखस्तथा

Pagkatapos maghandog ng arghya at itali ang tuktok na hibla ng buhok, habang inaalala ang Panginoong nakahimlay sa ibabaw ng mga tubig, dapat maligo na nakaharap sa silangan; at pagkatapos ay gayon din na nakaharap sa kanluran.

Verse 11

स्नात्वा च परया भक्त्या पितॄन्संतर्पयेत्ततः । विश्वेदेवादि संपूज्य पितॄणां श्राद्धमाचरेत्

Pagkaligo, sa sukdulang debosyon, dapat bigyang-kasiyahan ang mga ninuno sa pamamagitan ng mga handog na tarpaṇa. Matapos sambahin nang wasto ang mga Viśvedevas at iba pa, isagawa ang śrāddha para sa mga ninuno.

Verse 12

यथोक्तां दक्षिणां दद्याद्विष्णुर्मे प्रीयतामिति । विशेषतः प्रदातव्यं सुवर्णं विप्रसत्तमाः

Ibigay ang dakṣiṇā ayon sa itinakda, na nagsasabi, “Nawa’y malugod sa akin si Viṣṇu.” O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, lalo na ang ginto ay dapat ibigay bilang natatanging handog.

Verse 13

दंपत्योर्वाससी चैव कंचुकोष्णीषमेव च । लक्ष्म्या सह जगन्नाथो विष्णुर्मे प्रीयतामिति

Dapat ding maghandog ng kasuotan para sa mag-asawa, gayundin ng kañcuka (tunika) at uṣṇīṣa (pugong), na nagsasabi, “Nawa’y malugod sa akin si Viṣṇu, ang Jagannātha, kasama si Lakṣmī.”

Verse 14

महादानानि सर्वाणि गोमत्युदधिसंगमे । सप्तद्वीपपतिर्भूत्वा विष्णुलोके महीयते

Ang lahat ng mahādāna na inihahandog sa tagpuan ng Ilog Gomatī at ng karagatan ay nagkakaloob ng bunga na wari’y pagiging panginoon ng pitong kontinente, at ang tao’y pinararangalan sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 15

यस्तुलापुरुषं दद्याद्गोमत्युदधिसंगमे । सप्तद्वीपपतिर्भूत्वा विष्णुलोके महीयते

Sinumang magsagawa ng banal na handog na tulāpuruṣa sa tagpuan ng Ilog Gomatī at dagat ay magiging panginoon ng pitong kontinente at pararangalan sa kaharian ni Viṣṇu.

Verse 16

आत्मानं तोलयेद्यस्तु स्वर्णेन रजतेन वा । वस्त्रैर्वा कुंकुमैर्वापि फलैर्वापि तथा रसैः

Ngunit sinumang tumimbang sa sarili—sa ginto man o pilak, o sa tela, o sa kunkuma (safron), o sa mga prutas, at gayundin sa mga katas—at maghandog ayon sa bigat na iyon (bilang tulāpuruṣa na kawanggawa).

Verse 17

भुक्त्वा भोगान्सुविपुलांस्तथा कामान्मनोहरान् । संपूज्यमानस्त्रिदशैर्याति विष्ण्वालयं नरः

Matapos tamasahin ang saganang ligaya at kaibig-ibig na katuparan ng mga hangarin, ang tao—pinararangalan ng mga diyos—ay makararating sa tahanan ni Viṣṇu.

Verse 18

हिरण्यरूप्यदानं च ह्यश्वं धेनुं तथैव च । गोमतीसंगमे दत्त्वा सर्वान्कामानवाप्नुयात्

Sa pag-aalay ng ginto at pilak, at gayundin ng kabayo at baka, sa tagpuan ng Gomātī, matatamo ang katuparan ng lahat ng hangarin.

Verse 19

भूमिदानं च यो दद्याद्गोमत्युदधिसंगमे । स्नात्वा शुचिर्हरिं स्मृत्वा तस्माद्धन्यतरो नहि

Sinumang maghandog ng lupain sa tagpuan ng Gomatī at dagat—maligo roon, maging dalisay, at alalahanin si Hari—walang higit na pinagpala kaysa sa kanya.

Verse 20

कन्यादानं च यः कुर्याद्विद्यादानमथापि वा । गोमत्याः संगमे स्नात्वा याति ब्रह्मपदं नरः

Ang lalaking nagsasagawa ng kanyādāna (pagkakaloob ng dalaga sa kasal), o maging ng vidyādāna (pagkakaloob ng kaalaman), at matapos maligo sa tagpuan ng Ilog Gomātī, ay makaaabot sa Brahmapada, ang kalagayan ni Brahman.

Verse 21

यो दद्यात्स्वर्णधेनुं च घृतधेनुं समाहितः । ब्रह्माण्डदानमपि वा तस्य पुण्यमनंतकम्

Ang sinumang may nakatuong isipan na nagkakaloob ng ‘gintong baka’ at ‘bakang ghee (mantikilyang nilinaw)’, o maging nagsasagawa ng handog na tinatawag na brahmāṇḍa-dāna, ang kanyang kabanalan ay walang hanggan.

Verse 22

तथा लवणधेनुं च जलधेनुमथापि वा । दत्त्वा याति परं स्थानं गोमत्युदधिसंगमे

Gayundin, sa tagpuan ng Gomātī at ng karagatan, ang sinumang maghandog ng ‘bakang asin’ o maging ng ‘bakang tubig’ ay makararating sa pinakamataas na tahanan.

Verse 23

युगादिषु च सर्वेषु गोमत्युदधिसंगमे । स्नात्वा संतर्प्य च पितॄनक्षयं लोकमाप्नुयात्

Sa lahat ng pagdiriwang ng Yugādi, ang sinumang maligo sa tagpuan ng Gomātī at dagat at mag-alay ng tarpaṇa upang bigyang-kasiyahan ang mga ninuno, ay makakamtan ang mundong di-nasisira.

Verse 24

आषाढ्यां च तथा माघ्यां कार्तिक्यां संगमे नरः । पितॄणां तर्पणं स्नानं श्राद्धं पावकपूजनम् । कुर्याच्चैव तथा दानं यदीच्छेदक्षयं पदम्

Sa mga buwang Āṣāḍha, Māgha, at Kārtika, sa tagpuan, nararapat sa tao ang pagligong banal, pag-aalay ng tarpaṇa sa mga ninuno, pagsasagawa ng śrāddha, pagsamba sa sagradong apoy (pāvaka/agni), at pagbibigay-kawanggawa—kung ninanais ang di-nasisirang kalagayan.

Verse 25

पितॄणां चाक्षया तृप्तिर्गयाश्राद्धेन वै यथा । तद्वच्छ्राद्धान्महाभाग गोमत्युदधिसंगमे

Kung paanong ang mga ninuno ay nagkakamit ng di-napaparam na kasiyahan sa śrāddha sa Gayā, gayon din, O marangal, ang śrāddha sa tagpuan ng Ilog Gomātī at karagatan ay nagbibigay ng kaparehong bunga.

Verse 26

कुर्य्यात्स्नानं तथा दानं पितॄणां तर्पणं तथा । पञ्चकासु द्विजश्रेष्ठास्तथा चैवाष्टकासु च

Nawa’y ang pinakamainam sa mga dvija ay magsagawa ng banal na pagligo, pagkakaloob ng dāna, at tarpaṇa para sa mga ninuno—sa mga araw ng Pañcakā, at gayon din sa mga pagtalima ng Aṣṭakā.

Verse 27

वैधृतौ च व्यतीपाते छायायां कुंजरस्य च । षष्ठ्यां च कपिलाख्यायां तथा हि द्वादशीषु च

Sa mga yoga na Vaidhṛti at Vyatīpāta, sa araw na tinatawag na “Anino ng Elepante,” sa Ṣaṣṭhī na kilala bilang Kapilā, at gayon din sa mga araw ng Dvādaśī—(ang ritwal sa banal na tagpuang ito ay lalo ngang mabisa).

Verse 28

गोमत्यां संगमे स्नात्वा दद्याद्दानं विशेषतः । निर्मलं स्थानमाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति

Pagkaligo sa tagpuan ng Gomātī, magbigay ng dāna nang may natatanging layon. Makakamit niya ang tahanang dalisay at walang dungis; pagdating doon, hindi na siya magdadalamhati.

Verse 29

श्राद्धपक्षे त्वमावास्यां गोमत्युदधिसंगमे । हेलया प्राप्यते पुण्यं दत्त्वा पिण्डं गयासमम्

Sa araw ng amāvasyā sa loob ng kalahating-buwan ng Śrāddha, sa tagpuan ng Gomātī at karagatan, nakakamit ang puṇya kahit sa munting pagsisikap; sa pag-aalay ng piṇḍa roon, ang bunga’y kapantay ng sa Gayā.

Verse 30

तस्मात्सर्वं प्रयत्नेन त्वमावास्यां द्विजोत्तमाः । श्राद्धं हि पितृपक्षांते कार्य्यं गोमतिसंगमे

Kaya nga, O pinakadakila sa mga dwija, sa buong pagsisikap ay dapat isagawa ang śrāddha sa araw ng amāvāsyā, sa pagtatapos ng Pitṛpakṣa, sa tagpuan ng Ilog Gomatī.

Verse 31

यद्यप्यश्रोत्रियं श्राद्धं यद्यप्युपहतं भवेत् । पक्षश्राद्धकृतं पुण्यं दिनेनैकेन लभ्यते

Kahit ang śrāddha ay maisagawa para sa hindi karapat-dapat na tatanggap, kahit ito’y mapinsala sa anumang paraan, ang kabutihang bunga ng śrāddha ng buong kalahating buwan ay nakakamtan sa iisang araw (dito).

Verse 32

श्रद्धाहीनं मन्त्रहीनं पात्रहीनमथापि वा । द्रव्यहीनं कालहीनं मनसः स्वास्थ्यवर्जितम्

(Kahit ang ritwal ay) walang pananampalataya, walang mga mantra, at walang karapat-dapat na tatanggap; o kapos sa handog, kapos sa wastong panahon, at isinasagawa nang hindi matatag ang isip—

Verse 33

श्राद्धपक्षे ह्यमायां तु गोमत्युदधिसंगमे । परिपूर्णं भवेत्सर्वं पितॄणां तृप्तिरक्षया

Ngunit sa araw ng amāvāsyā sa loob ng Śrāddha-pakṣa, sa tagpuan ng Gomatī at ng karagatan, nagiging ganap ang lahat, at ang kasiyahan ng mga ninuno ay nagiging di-mauubos.

Verse 34

गोमती कमला चैव चंद्रभागा तथैव च । तिस्रस्तु संगता नद्यः प्रविष्टा वरुणालयम्

Ang Gomatī, ang Kamalā, at gayundin ang Candrabhāgā—ang tatlong ilog na ito ay nagsama-sama at pumasok sa tahanan ni Varuṇa (ang karagatan).

Verse 35

गयायां पिंडदानेन प्रयागे ह्यस्थिपातने । तत्पुण्यं समवाप्नोति पक्षांते श्राद्धकृन्नरः

Sa pag-aalay ng piṇḍa sa Gayā at sa paghahagis ng mga buto sa Prayāga, natatamo ang gayong kapala; gayundin, ang taong nagsasagawa ng śrāddha sa dulo ng kalahating buwan (dito) ay nakakamit ang kaparehong bunga.

Verse 36

यदीच्छेत्सर्वतीर्थेषु हेलया त्वभिषेचनम् । स्नानं कुर्वीत भक्त्या वै गोमत्युदधिसंगमे

Kung ninanais ang madaling pagkakamit na wari’y nakapaligo sa lahat ng tīrtha, tunay na dapat maligo nang may debosyon sa tagpuan ng Ilog Gomatī at ng karagatan.

Verse 38

श्राद्धे कृते त्वमावस्यां पितृपक्षे च वै द्विजाः । अपुत्रा चैव या नारी काकवंध्या च या भवेत्

O mga brāhmaṇa, kapag isinagawa ang śrāddha—lalo na sa araw ng amāvasyā (bagong buwan) at sa Pitṛpakṣa—maging ang babaeng walang anak na lalaki, at maging ang babaeng dumanas ng pagkabaog (kākavandhyā), ay sinasabing nasasaklaw ng mapagpagaling na kapala sa pamamagitan ng mga ritong ito.

Verse 39

मृतपुत्रा तथा विप्राः संगमे स्नानमाचरेत् । दोषैः प्रमुच्यते सर्वैर्गोमप्युदधिसंगमे । स्नात्वा सुखमवाप्नोति प्रजां च चिरजीविनीम्

Gayundin, O mga brāhmaṇa, ang babaeng namatayan ng anak ay dapat maligo sa tagpuan. Sa tagpuan ng Gomatī at ng karagatan, napapalaya ang tao sa lahat ng kapintasan. Pagkaligo roon, nakakamit ang ligaya at mga supling na mahaba ang buhay.

Verse 40

यानि कानि च दानानि पृथिव्यां सम्भवंति हि । तानि सर्वाणि देयानि गोमत्युदधिसंगमे

Anumang uri ng dāna (kaloob) na maaaring gawin sa daigdig—tunay na lahat ng iyon ay dapat ipagkaloob sa tagpuan ng Gomatī at ng karagatan.

Verse 41

सर्वदैव च विप्रेन्द्रा विशेषात्सर्वपर्वसु । स्नानं कुर्वीत नियतो गोमत्युदधिसंगमे

O pinakamainam na mga brāhmaṇa, sa lahat ng panahon—lalo na sa bawat banal na araw ng kapistahan—dapat, nang may disiplina, magsagawa ng banal na pagligo sa tagpuan ng Ilog Gomatī at ng karagatan.

Verse 42

दर्शनादेव पापस्य क्षयो भवति भो द्विजाः । प्रणामे मनसस्तुष्टिर्मुक्तिश्चैवावगाहने

O mga dvija, sa pagtanaw pa lamang sa banal na pook na ito, humihina at nalulusaw ang kasalanan. Sa pagyukod at pagpupugay, napapawi at nasisiyahan ang isip; at sa paglubog at pagligo sa tubig nito, nakakamtan ang mismong kalayaan (mokṣa).

Verse 43

श्राद्धे कृते पितॄणां तु तृप्तिर्भवति शाश्वती । दाने मनोरथावाप्तिर्जायते नात्र संशयः

Kapag isinagawa ang Śrāddha, ang mga ninuno ay nagkakamit ng walang-humpay na kasiyahan. At kapag nagkakaloob ng dāna, sumisibol ang katuparan ng mga minimithing layon—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 44

कृतकृत्यास्तु ते धन्या यैः कृतं पितृतर्पणम् । श्राद्धं च ऋषिशार्दूला गोमत्युदधिसंगमे

Mapalad nga yaong mga nakatupad sa dapat tupdin: yaong nagsagawa ng pitṛ-tarpaṇa at gayundin ng Śrāddha, O mga rishi na tila tigre, sa tagpuan ng Gomatī at ng karagatan.

Verse 45

पितृपक्षे च वै केचिन्मातृपक्षे तथैव च । तथा श्वशुरपक्षे च ये चान्ये मित्रबांधवाः

May ilan ang kabilang sa pitṛpakṣa, ang angkan ng mga ninuno; at may ilan din sa mātṛpakṣa, ang angkan sa panig ng ina. Gayundin sa śvaśurapakṣa, ang panig ng biyenan; at ang iba pa ay mga kaibigan at mga kamag-anak.

Verse 46

स्थावरत्वं गता ये च पुद्गलत्वं च ये गताः । पिशाचत्वं गता ये च ये च प्रेतत्वमागताः

Yaong mga nahulog sa kalagayang di-makakilos, yaong napasok sa iba’t ibang anyong may katawan, yaong naging piśāca, at yaong naging preta—lahat sila’y saklaw ng biyaya ng banal na tīrtha na ito.

Verse 47

तिर्य्यग्योनिगता ये च ये च कीटत्वमागताः । स्नानमात्रेण ते सर्वे मुक्तिं यांति न संशयः

Yaong napunta sa sinapupunan ng mga hayop at yaong nahulog sa kalagayang insekto—kahit sila, sa pagligo lamang, ay pawang makararatíng sa kalayaan (mokṣa); walang pag-aalinlangan.

Verse 48

किं पुनः श्राद्धदानादि गोमतीसंगमे तथा । कृत्वा मुक्तिमवाप्नोति मानवो नात्र संशयः

Lalong higit pa, sa tagpuan ng Gomati, kapag ang tao’y nagsagawa ng mga ritwal gaya ng śrāddha at mga kaloob na kawanggawa—pagkagawa nito, tiyak na matatamo niya ang kalayaan; walang pag-aalinlangan.

Verse 49

श्रवणद्वादशीयोगे गोमत्युदधिसंगमे । स्नात्वा मुक्तिमवाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति

Kapag ang bituing Śravaṇa ay tumapat sa Dvādaśī, sa tagpuan ng Gomati at ng karagatan—ang sinumang maligo roon ay magkakamit ng kalayaan, mararating ang kalagayang pagkarating ay wala nang pagdadalamhati.

Verse 50

सन्त्यज्य सर्वतीर्थानि गोमत्युदधिसंगमे । स्नानं कृत्वा तथा श्राद्धं कृतकृत्यो भवेन्नरः । परं लोकमवाप्नोति ह्यर्चयित्वा तु वामनम्

Isantabi ang lahat ng iba pang tīrtha: sa tagpuan ng Gomati at karagatan, ang lalaki’y nagiging ‘ganap na ang tungkulin’ sa pagligo at pagsasagawa ng śrāddha; at sa pagsamba kay Vāmana roon, natatamo niya ang kataas-taasang daigdig.

Verse 51

सम्यक्स्नात्वा नरो यस्तु पूजयेद्गरुडध्वजम् । पीतांबरधरो भूत्वा दिव्याभरणभूषितः

Ngunit ang taong malinis na naligo at sumamba sa Viṣṇu na may watawat ni Garuḍa, ay magiging nakadamit ng dilaw at napapalamutian ng mga banal na hiyas.

Verse 52

वीक्ष्यमाणः सुरस्त्रीभिर्नागारिकृतकेतनः । चतुर्भुजधरो भूत्वा वनमालाविभूषितः । संस्तूयमानो मुनिभिर्याति विष्ण्वालयं नरः

Minamasdan ng mga dalagang makalangit, nananahan sa tahanang makalangit, nagiging may apat na bisig at pinalamutian ng kuwintas na bulaklak ng gubat; pinupuri ng mga muni, ang tao’y tumutungo sa tahanan ni Viṣṇu.

Verse 53

गोमतीसंगमे स्नात्वा कृतकृत्यो भवेन्नरः । यत्र दैत्यवधं कृत्वा विष्णुना प्रभविष्णुना

Pagkaligo sa tagpuan ng ilog Gomati, ang tao’y nagiging ganap na natupad ang mga banal na tungkulin—sa mismong pook na yaon kung saan minsang pinuksa ni Viṣṇu, ang Makapangyarihan, ang mga asura.

Verse 54

चक्रं प्रक्षालितं पूर्वं कृष्णेन स्वयमेव हि । तेनैव चक्रतीर्थं हि ख्यातं लोकत्रये द्विजाः

Noong una, si Kṛṣṇa mismo ang naghugas ng kaniyang cakra (Sudarśana) doon; kaya’t ang pook na iyon ay tanyag bilang Cakratīrtha sa tatlong daigdig, O mga dwija.

Verse 55

भवंति यत्र पाषाणाश्चक्रांका मुक्तिदायकाः । यैः पूजितैर्जगन्नाथः कृष्णः सांनिध्यमाव्रजेत्

Doon ay may mga batong may tatak ng cakra, mga tagapagkaloob ng kalayaan (moksha); sa pagsamba sa mga iyon, si Jagannātha Kṛṣṇa ay dumarating sa banal na pagdalo (ng deboto).

Verse 56

तत्रैव यदि लभ्येत चक्रैर्द्वादशभिः सह

At kung doon mismo ito ay makamtan, kasama ang labindalawang tatak ng cakra…

Verse 57

द्वादशात्मा स विज्ञेयो मोक्षदः सर्वदेहिनाम् । एकचक्रांकितो यस्तु द्वारवत्यां सुशोभनः

Yaon ay dapat maunawaang “may labindalawang anyo,” tagapagkaloob ng moksha sa lahat ng may katawan. Ngunit yaong may iisang tatak ng cakra, na lubhang marikit sa Dvāravatī…

Verse 58

सुदर्शनाभिधानोऽसौ मोक्षैकफलदो हि सः । लक्ष्मीनारायणो द्वाभ्यां भुक्तिमुक्तिफलप्रदः

Siya na tinatawag na Sudarśana ay tunay na nagkakaloob ng iisang sukdulang bunga—moksha. Sa dalawang (tatak/anyo), Siya ay Lakṣmī-Nārāyaṇa, na nagbibigay ng bunga ng pagtamasa sa daigdig at ng ganap na paglaya.

Verse 59

त्रिभिस्त्रिविक्रमश्चैव त्रिवर्गफलदायकः । श्रीप्रदो रिपुहन्ता च चतुर्भिः संयुतः स हि

Sa tatlong (tatak/anyo), Siya nga si Trivikrama, tagapagkaloob ng bunga ng tatlong layunin ng buhay. Sa apat, Siya’y pinagkalooban: nagbibigay ng kasaganaan at pumupuksa sa kaaway—ganyan ang ipinahayag.

Verse 60

पञ्चभिर्वासुदेवस्तु जन्ममृत्युभयापहः । प्रद्युम्नः षड्भिरेवासौ लक्ष्मीं कांतिं ददाति यः

Sa limang (tatak/anyo), Siya si Vāsudeva, na nag-aalis ng takot sa kapanganakan at kamatayan. Sa anim, Siya si Pradyumna, na nagkakaloob ng Lakṣmī (kapalaran) at ningning.

Verse 61

सप्तभिर्बलभद्रश्च चक्रगोऽत्र प्रकीर्तितः । लाच्छितश्चाष्टभिर्भक्तिं ददाति पुरुषोत्तमः

Sa pitong tanda, Siya ay si Balabhadra, dito ipinahahayag bilang ang nananahan sa Cakra. Sa walong tanda, ang Kataas-taasang Persona (Puruṣottama), na may natatanging tatak, ay nagkakaloob ng bhakti—taimtim na debosyon.

Verse 62

सर्वं दद्यान्नवव्यूहो दुर्लभो यः सुरैरपि । दशावतारो दशमी राज्यदो नात्र संशयः

Sa siyam na tanda, Siya ang navavyūha, ang siyam-na-anyong pagpapakita, na nagkakaloob ng lahat at mahirap maabot kahit ng mga deva. Sa sampung tanda, Siya ang Daśāvatāra; ang ikasampung tanda ay nagbibigay ng paghahari—walang pag-aalinlangan.

Verse 63

एकादशभिरैश्वर्यं चक्रगः संप्रयच्छति । निर्वाणं द्वादशात्मा च द्वादशभिर्ददाति च

Sa labing-isang tanda, ang Panginoong kaugnay ng Cakra ay nagkakaloob ng aiśvarya—kapangyarihan at kasaganaan. Sa labindalawang tanda, bilang ang labindalawang-anyong Sarili (dvādaśātmā), Siya’y nagkakaloob ng nirvāṇa—sa labindalawang tanda rin.

Verse 64

अत ऊर्ध्वं महाभागाः सौख्यमोक्षप्रदायकाः यतोऽत्र ते च पाषाणाः कृष्णचक्रेण चित्रिताः

Kaya nga, O mga pinagpala, mula rito pataas ang mga bagay na ito’y nagkakaloob ng ligaya at mokṣa, sapagkat ang mga batong naririto ay may iginuhit na Cakra ni Kṛṣṇa.

Verse 65

तेषां स्पर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वकिल्बिषैः । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा कृष्णचक्रेण चिह्नितः

Sa paghipo lamang sa mga iyon, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan. Pagkaligo sa Cakratīrtha, ang tao’y natatatakan ng Cakra ni Kṛṣṇa bilang tanda ng pagpapabanal at pag-iingat.

Verse 66

पूजयित्वा चक्रधरं हरिं ध्यायेत्सनातनम् । नापुत्रो नाधनो रोगी न स संजायते नरः

Pagkatapos sambahin si Hari, ang Tagapagdala ng Cakra, magnilay sa Walang Hanggan. Ang taong iyon ay hindi isisilang na walang anak, hindi dukha, at hindi maysakit.

Verse 67

ब्रह्महत्यादिकं पापं मनोवाक्कायकर्मजम् । तत्सर्वं विलयं याति सकृच्चक्रांकदर्शनात्

Ang mga kasalanang gaya ng pagpatay sa Brahmana, at lahat ng kasalanang mula sa isip, salita, at gawa ng katawan—lahat iyon ay naglalaho sa isang sulyap lamang sa tanda ng Cakra.

Verse 68

म्लेच्छ देशे शुभे वापि चक्रांको दृश्यते यदि । तत्र चैव हरिक्षेत्रं मुक्तिदं नात्र संशयः

Kahit sa lupain ng mga dayuhan o sa isang pinagpalang pook, kapag nakita ang tanda ng Cakra, ang lugar na iyon ay nagiging Harikṣetra, banal na nasasakupan ni Hari na nagbibigay ng kalayaan—walang pag-aalinlangan.

Verse 69

मृत्युकालेऽपि सम्प्राप्ते यदि ध्यायेद्धरिं नरः । चक्रांकं धारयेदंगे स याति परमं पदम्

Kahit dumating na ang oras ng kamatayan, kung magnilay ang tao kay Hari at taglayin sa katawan ang tanda ng Cakra, mararating niya ang kataas-taasang kalagayan.

Verse 70

हृदयस्थे च चक्रांके पूतो भवति तत्क्षणात् । नोपसर्पंति तं भीता दूताः कृष्णायुधं तदा । वैष्णवं लोकमा प्नोति नात्र कार्या विचारणा

Kapag ang tanda ng Cakra ay nananahan sa puso, ang tao’y nalilinis sa mismong sandali. Noon, ang mga nakatatakot na sugo ay hindi lalapit, sapagkat naroon ang sandata ni Kṛṣṇa. Mararating niya ang daigdig ng mga Vaiṣṇava—hindi na kailangan ng pag-uusisa.

Verse 71

अपि पापसमाचारः किं पुनर्धार्मिकः शुचिः । गोमती संगमे स्नात्वा चक्रतीर्थे तथैव च । मुच्यते पातकैर्घोरै र्मानवो नात्र संशयः

Kahit ang taong sanay sa gawang-makasalanan—lalo na ang matuwid at dalisay—kapag naligo sa tagpuan ng Ilog Gomatī at gayundin sa Cakratīrtha, napapalaya siya sa nakapanghihilakbot na mga kasalanan; walang pag-aalinlangan dito.

Verse 72

राजसाः सत्त्वमायांति विष्णुधर्मं सनातनम् । क्षेत्रस्य तस्य माहात्म्यात्सत्यमेतत्प्रकीर्तितम्

Yaong mga pinaghaharian ng rajas (pagkagumon sa pagnanasa) ay dumarating sa sattva (kadalisayan at kabutihan) at sa walang-hanggang dharma ni Viṣṇu—sa pamamagitan ng kadakilaan ng banal na lupain; ito’y ipinahahayag na katotohanan.

Verse 73

तामसं राजसं चापि यत्किञ्चिद्विष्णुपूजने । तच्च सत्त्वत्वमायाति निम्नगा च यथार्णवे

Sa pagsamba kay Viṣṇu, anumang nababahiran ng tamas (dilim) o rajas (pagnanasa) ay nagiging sattva (kadalisayan)—gaya ng ilog na pagdating sa dagat ay nakikiisa rito.

Verse 74

दुर्लभा द्वारका विप्र दुर्लभं गोमतीजलम् । दुर्लभं जागरो रात्रौ दुर्लभं कृष्णदर्शनम्

O brāhmaṇa, bihira ang Dvārakā; bihira ang tubig ng Gomatī; bihira ang pagpupuyat na pagbabantay sa buong gabi; at bihira ang darśana—ang pagtanaw kay Kṛṣṇa.

Verse 317

पक्षेपक्षे समग्रा तु पितृपूजा कृता च यैः । सम्पूर्णा जायते तेषां गोमत्युदधिसंगमे

Para sa mga nagsasagawa ng ganap na pagsamba sa mga ninuno (pitṛ-pūjā) sa bawat kalahating-buwan, ang ritwal na iyon ay nagiging tunay na ganap sa tagpuan kung saan sumasalikop ang Gomatī at ang karagatan.