Adhyaya 34

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवमद्भुतमाहात्म्यं द्वारकायां मुनीश्वराः । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महापापविदारक्म्

Sinabi ni Śrī Prahlāda: O mga panginoon sa hanay ng mga rishi! Ganyan ang kamangha-manghang kadakilaan ng Dvārakā—isang kapangyarihang dumudurog sa malalaking kasalanan, at siyang diwa ng lahat ng banal na kṣetra at tīrtha.

Verse 2

वर्णानामश्रमाणां च पतितानां विशेषतः । महापापहरं प्रोक्तं महापुण्यविवर्द्धनं

(Ang kadakilaang ito) ay ipinahayag na nag-aalis ng malalaking kasalanan at nagpapalago ng dakilang kabutihan—para sa lahat ng varṇa at lahat ng āśrama, at lalo na para sa mga nalugmok mula sa wastong asal.

Verse 3

अत्युग्रपापराशीनां दाहस्थानं यथा स्मृतम् । द्वारकागमनं विप्राः किं पुनर्द्वारकास्थितिः

O mga brāhmaṇa, ang paglalakbay pa lamang patungong Dvārakā ay inaalala bilang “pook ng pagkapaso” ng mga bunton ng napakabangis na kasalanan—lalo pa kaya ang paninirahan sa Dvārakā!

Verse 4

विशेषेण तु विप्रेन्द्राः कन्याराशिस्थिते गुरौ । ब्रह्मादयोपि दृश्यंते यत्र तीर्थैश्च संयुताः

Ngunit lalo na, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, kapag si Guru (Jupiter) ay nasa tanda ng Kanyā (Virgo)—doon sa Dvārakā, kasama ng mga tīrtha, maging si Brahmā at ang iba pang mga diyos ay nakikitang naglilitaw.

Verse 5

प्रतिवर्षं प्रकुर्वंति द्वारकागमनं नराः । तेषां पादरजः स्पृष्ट्वा दिवं यांति च पापिनः

Taun-taon, ang mga tao ay naglalakbay patungong Dvārakā. Maging ang mga makasalanan, kapag nahaplos ng alikabok ng kanilang mga paa, ay nakaaabot sa langit.

Verse 6

गोमती नीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकिनाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति जन्मशतार्जितम्

Para sa mga nilinis ng tubig ng Gomati, at para sa mga tumitingin sa mukha ni Kṛṣṇa, ang kasalanang naipon sa sandaang kapanganakan ay lumilisan sa bisa ng pagtanaw na iyon.

Verse 7

इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्

O mga pinakadakilang muni, pakinggan ninyo ang sinaunang salaysay na nauna nang sinabi—isang pangyayari sa pag-uusap nina Dilīpa at Vasiṣṭha, kamangha-mangha at lalo pang nagpapalago ng pagkamangha.

Verse 8

काश्यां तु वज्रलेपो हि क्षेत्र एकत्र नश्यति । यातुर्दर्शनतः श्रुत्वा दिलीपो वाक्यमब्रवीत्

Sa Kāśī, tunay ngang ang kakila-kilabot na “vajralepa” ay nawawasak sa iisang banal na kṣetra. Nang marinig ito mula sa salaysay ng isang manlalakbay, nagsalita si Haring Dilīpa ng ganitong mga salita.

Verse 9

दिलीप उवाच । वज्रलेपश्च काश्यां तु घोरो यत्र विनश्यति । कृत्स्नशोऽथ महापुण्यं प्राप्यं यत्र तदस्ति किम्

Wika ni Dilīpa: “Kung sa Kāśī ay napapawi ang kakila-kilabot na vajralepa, ano nga ba ang pook na yaon kung saan natatamo nang ganap ang dakilang kabutihang-loob (puṇya)?”

Verse 10

न प्ररोहंति पापानि यस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । तत्क्षेत्रं कथ्यतां पुण्यं यत्र पापं प्रणश्यति

O pinakadakila sa mga dvija, isalaysay mo sa akin ang banal na kṣetra na yaon kung saan ang mga kasalanan ay hindi na muling sumisibol—ang sagradong pook na lubusang pumupuksa sa kasalanan.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । आसीत्काश्यां पुरा कश्चित्त्रिदण्डी मोक्षधर्मवित् । जपन्दशाश्वेमेधे तु गायत्रीं च समाहितः

Sinabi ni Vasiṣṭha: “Noong una sa Kāśī ay may isang tridaṇḍin, isang nakaaalam ng dharma ng paglaya. Sa isip na ganap na nakatuon, inuusal niya ang Gāyatrī, na ang bunga ng kabutihan ay katumbas ng sampung handog na Aśvamedha.”

Verse 12

तत्र काचित्समायाता युवती गजगामिनी । तीरे संस्थाप्य वासांसि गंगायाः श्रमशान्तये । प्रविष्टा च जले नग्ना जलक्रीडां चकार ह

Doon ay dumating ang isang dalagang may lakad na maringal na tila elepante. Inilapag niya ang kanyang mga kasuotan sa pampang ng Gaṅgā upang mapawi ang pagod, saka siya lumusong sa tubig nang walang damit at naglaro sa ilog.

Verse 13

नग्नां तां क्रीडतीं वीक्ष्य यतिर्मदनपूरितः । दैवाग्निभ्रंशितो मार्गात्सहसा च विमोहितः

Nang makita niya ang babaeng hubad na naglalaro, napuno ng pagnanasa ang asceta. Bigla, na waring itinaboy ng apoy ng tadhana mula sa landas, siya’y nahulog sa pagkalito at pagkalugmok sa ilusyon.

Verse 14

मनसा कामयामास साऽपि तं तरुणं यतिम् । तयोश्च संगतिस्तत्र संजाता पापकर्मणोः

Sa isip ay ninasa niya siya, at ninasa rin siya ng batang asceta. Kaya’t naganap ang kanilang pagsasama roon—isinilang mula sa kasalanan ng kapwa panig.

Verse 15

तया विमोहितः सद्यस्तामेवानुससार सः । तत्प्रीत्यै चार्जयामास धनमन्यायतस्तदा

Dahil sa pagkahumaling na dulot niya, agad siyang sumunod sa kanya lamang. At upang makamit ang kanyang lugod, noon ay nagtipon siya ng yaman sa paraang di-matuwid.

Verse 16

वाराणस्यां हि न त्यक्तश्चंडालस्य प्रतिग्रहः । स्नानहीनः सदा पापी रात्रौ चौर्य्येण वर्त्तते

Tunay, sa Vārāṇasī ay hindi niya tinalikuran ang pagtanggap ng handog mula sa isang Caṇḍāla. Walang banal na pagligo, laging makasalanan, at sa gabi’y nabubuhay siya sa pagnanakaw.

Verse 17

कस्मिंश्चित्समये पापी मांसार्थी तु वनं गतः । ददर्श प्रमदां तत्र मातंगीं मदिरेक्षणाम्

Sa isang pagkakataon, ang makasalanang iyon—naghahanap ng karne—ay nagtungo sa gubat. Doon ay nakita niya ang isang dalaga, isang Mātaṅgī, na may matang nakalalasing.

Verse 18

तस्याः प्रथमतारुण्यं दृष्ट्वा गर्वेण पाप्मना । वनेऽथ निर्जने तत्र मातंगीसंगमेयिवान्

Nang makita ang unang pamumukadkad ng kanyang kabataan, dahil sa makasalanang pagmamataas, siya’y pumasok sa gubat na yaong liblib at hinanap ang pakikipagniig sa babaeng Mātaṅgī.

Verse 19

तया सहान्नपानादि कृतवान्पापमोहितः । अश्नाति सुरया पंकं गोमांसं पापलंपटः

Nalito ng kasalanan, siya’y kumain at uminom kasama niya; sa pagnanasa sa paggawa ng masama, nilamon niya ang maruruming pagkain na may alak—maging laman ng baka pa.

Verse 20

तद्गृहे निधनं प्राप्तः पापात्मा सर्वभक्षकः । वाराणसीप्रभावेन न प्राप्तो नरकं तदा

Sa bahay niya siya’y inabot ng kamatayan—makasalanan at kumakain ng lahat; ngunit dahil sa banal na kapangyarihan ng Vārāṇasī, hindi siya noon nahulog sa impiyerno.

Verse 21

किं तु तत्र कृतं पापं वज्रलेपं सुदारुणम् । शूद्रीसंपर्क पापेन जातोऽसौ क्रूरयोनिषु

Ngunit ang kasalanang nagawa roon ay tila baluting bakal ng kulog—lubhang kakila-kilabot; dahil sa kasalanan ng di-wastong pakikisalamuha sa isang babaeng Śūdrī, siya’y isinilang sa malulupit na sinapupunan.

Verse 22

वृको व्याघ्रोरगः श्वानः शृगालः सूकरोऽभवत् । दुरंतां यातनां प्राप्तः शमलेशं न विन्दति

Siya’y naging lobo, tigre, ahas, aso, asong-gubat, at baboy-ramo; sa walang-hanggang pahirap, ni munting kapayapaan ay hindi niya natagpuan.

Verse 23

एवं जन्मसहस्रैस्तु न तस्य पापकर्मणः । मातंग्या संगजं पापं व्यनश्यत युगायुतैः

Kaya, kahit sa libu-libong kapanganakan, ang kasalanang nagmula sa pakikipag-ugnayan sa Mātaṅgī ay hindi nawala kahit sa sampu-sampung libong panahon.

Verse 24

ततोऽसौ सप्तमे जातः शशकश्चैव जन्मनि । ततोऽसौ राक्षसो जातः पापात्मा सर्वभक्षकः

Pagkatapos, sa ikapitong kapanganakan, siya ay isinilang bilang isang liyebre; pagkaraan nito siya ay isinilang bilang isang Rākṣasa—makasalanan ang kalikasan at kumakain ng lahat.

Verse 25

प्राणिनो भक्षयन्सर्वान्संप्राप्तो विंध्यपर्वते । अस्मादनन्तरं भाव्यं कृकलासत्वमद्भुतम्

Nilalamon ang bawat nilalang na may buhay, narating niya ang bundok ng Vindhya. Kaagad pagkatapos nito, isang kamangha-manghang pagbabago ang itinakda—siya ay magiging isang butiki.

Verse 26

शूद्रीसंगजपापेन भाव्यं च कृमियोनिना । मातंगीसंगमे प्रोक्तं फलं ह्यतिजुगुप्सितम्

Dahil sa kasalanang nagmula sa pakikipagtalik sa isang Śūdrī, siya ay itinakdang isilang sa sinapupunan ng isang uod. Ang resulta na inihayag para sa pakikipag-isa sa isang Mātaṅgī ay sinasabing labis na kasuklam-suklam.

Verse 27

युगायुतं सहस्रैस्तु भोक्ष्यमाणं सुदारुणम् । अत्याश्चर्य्यमभूत्तत्र दिलीप श्रूयतां महत्

Sa loob ng libu-libong yuga ay kailangan niyang tiisin ang paghihirap na iyon, na tunay na kakila-kilabot. Gayunpaman, may nangyaring isang malaking himala doon—O Dilīpa, pakinggan mo ito.

Verse 28

आलोकितं च विंध्याद्रौ सर्वेषां विस्मयास्पदम् । दृष्ट्वा द्वारावतीं कश्चित्कृष्णवक्त्रं सुशोभनम्

Sa Bundok Vindhya ay lumitaw ang isang tanawing ikinamangha ng lahat: may isang nakakita sa Dvārāvatī—at sa marikit na mukha ni Śrī Kṛṣṇa.

Verse 29

गोमतीनीरपूतस्तु विंध्यं प्राप्तः स पांथिकः । मात्रां कृष्णप्रसादस्य स्कन्धे कृत्वा प्रहर्षितः

Nilinis ng mga tubig ng Gomati, ang manlalakbay na iyon ay nakarating sa Bundok Vindhya. Pinasan sa balikat ang isang bahagi ng prasāda ni Śrī Kṛṣṇa, siya’y napuspos ng galak.

Verse 30

प्रयास्यन्स्वगृहं तत्र ददर्श पथि राक्षसम् । द्रुतं च क्रूरकर्माणं दृष्ट्वा भक्षितुमागतम्

Nang siya’y umalis upang umuwi, nakita niya sa daan ang isang Rākṣasa—mabilis at mabangis sa gawa—papalapit upang siya’y lamunin.

Verse 31

तस्य दर्शनमात्रेण वज्रलेपः सुदारुणः । वाराणसीसमुद्भूतो भस्मसादभवत्क्षणात्

Sa pagtanaw pa lamang sa kanya, ang kakila-kilabot na ‘nababalutan ng vajra’—na nagmula sa Vārāṇasī—ay agad na naging abo sa isang kisapmata.

Verse 32

जन्मकोटिशतेनापि यो न शक्यो व्यपोहितुम् । तत्पापपर्वतान्मुक्तः कृष्णपांथिकदर्शनात्

Ang kasalanang hindi maaalis kahit sa sandaang krore ng kapanganakan—mula sa bundok ng kasalanang iyon ay napalaya siya sa pagtanaw sa manlalakbay na deboto ni Śrī Kṛṣṇa.

Verse 33

दग्धेऽथ क्रूरभावे तु घनमुक्तो यथा शशी । रेजे पुण्यप्रकाशेन कृष्णपांथिकदर्शनात्

Nang masunog ang kanyang malupit na ugali, siya’y nagningning—gaya ng buwan na nakalaya sa ulap—sa liwanag ng kabutihang-loob, dahil sa pagtanaw sa manlalakbay na deboto ni Kṛṣṇa.

Verse 34

ततोऽभिमुखमभ्येत्य द्वारकापथिकं मुदा । ननाम श्रद्धया भूमौ तद्दर्शनमहोत्सवः

Pagkaraan, lumapit siya nang masaya, harapang-harapan, at yumukod na may pananampalataya sa lupa sa manlalakbay na patungong Dvārakā, na itinuring ang darśana bilang isang dakilang pagdiriwang.

Verse 35

नत्वाऽथ विस्मितः प्राह अहोऽद्य तव दर्शनात् । गतो घोरतमो भावः प्राप्ता संसिद्धिरुत्तमा

Pagkatapos magpatirapa, nagsalita siya nang namamangha: “Ah! Ngayon, sa pagtanaw ko lamang sa iyo, nawala ang aking pinakakakila-kilabot na ugali, at natamo ang pinakamataas na kaganapang espirituwal.”

Verse 36

कस्मात्त्वमागतो भद्र प्रभावः कीदृशस्तव । वज्रलेपस्तु काश्यां वै दग्धस्ते दर्शनादनु

“Saan ka nagmula, O mabuting ginoo, at anong uri ng kapangyarihan ang taglay mo? Sapagkat sa Kāśī, ang ‘vajra-lepa’ ay tunay na nasunog matapos kitang masilayan.”

Verse 37

वसिष्ठ उवाच । इत्येवं राक्षसेनोक्तं श्रुत्वा कृष्णस्य पांथिकः । विस्मयं परमापन्नः प्राह तं हर्षमानसः

Sinabi ni Vasiṣṭha: Nang marinig ng rākṣasa ang gayong pananalita, ang peregrinong deboto ni Kṛṣṇa ay labis na namangha at, sa pusong nagagalak, ay sumagot sa kanya.

Verse 38

पांथिक उवाच । श्रीमद्द्वारवतीं दृष्ट्वा ह्यागतोऽस्म्यत्र राक्षस । वज्रलेपहरोऽस्माकं प्रभावः कृष्णदर्शनात्

Wika ng manlalakbay-pananampalataya: “O rākṣasa, matapos kong masilayan ang maringal na Dvāravatī (Dvārakā), ako’y naparito. Ang aming kapangyarihan—isinilang sa darśana ni Kṛṣṇa—ay nag-aalis ng pagdurusang ‘vajra-lepa’.”

Verse 39

गोमत्यां यः सकृत्स्नात्वा पश्येत्कृष्णमुखांबुजम् । सर्वानुद्धरते पापादपि त्रैलाक्यदाहकात्

Sinumang minsang maligo sa Gomatī at masilayan ang mukha ni Kṛṣṇa na tulad ng lotus, siya’y nagliligtas sa lahat mula sa kasalanan, maging sa kasalanang sumusunog sa tatlong daigdig.

Verse 40

वसिष्ठ उवाच । इत्युक्तो राक्षसो हृष्टः शुद्धात्मा भक्तिसंयुतः । नत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा संप्राप्तो द्वारकां तदा

Sabi ni Vasiṣṭha: Nang masabihan nang gayon, ang rākṣasa ay nagalak—dalisay ang loob at puspos ng bhakti. Siya’y yumukod, nagsagawa ng pradakṣiṇā, at noon din ay nakarating sa Dvārakā.

Verse 41

गोमत्यां स तनुं त्यक्त्वा प्राप्तोऽसौ वैष्णवं पदम् । स्तूयमानः सुरेशानैर्गधर्वैः पुष्पवृष्टिभिः

Doon, sa Gomatī, iniwan niya ang katawan at nakamtan ang kalagayang Vaiṣṇava. Siya’y pinuri ng mga panginoon ng mga deva at ng mga gandharva, sa gitna ng pag-ulan ng mga bulaklak.

Verse 42

इत्थं महाप्रभावो हि द्वारकायाः प्रकीर्त्तितः । न प्ररोहंति पापानि यस्याः पांथिकदर्शनात् । द्वारकायां तु किं वाच्यं न प्ररोहंति पातकम्

Ganyan ipinahayag ang dakilang kaluwalhatian ng Dvārakā: sa lupain niyang iyon, ang kasalanan ay hindi nag-uugat kahit sa pagtanaw lamang sa kanyang manlalakbay. Ano pa ang masasabi tungkol sa Dvārakā mismo—doon, ang paglabag ay hindi sumisibol kailanman.

Verse 43

इत्येतत्कथितं राजन्यत्पृष्टोहं त्वयाऽनघ । सर्वक्षेत्रोत्तमं क्षेत्रं वज्रलेपविनाशनम्

O hari, O walang kasalanan! Ganito ko naipahayag ang iyong itinanong. Ang kṣetra na ito ang pinakadakila sa lahat ng banal na pook, at siyang pumupuksa sa kapighatiang ‘vajra-lepa’.

Verse 44

श्रीप्रह्लाद उवाच । वसिष्ठेनोदितं श्रुत्वा दिलीपो हृष्ट मानसः । द्वारकां क्षेत्रराजं तं ज्ञात्वा च विस्मयं ययौ

Wika ni Śrī Prahlāda: Nang marinig ang itinuro ni Vasiṣṭha, si Dilīpa ay nagalak sa puso. At nang makilala niyang ang Dvārakā ang hari ng mga banal na pook, siya’y napuno ng pagkamangha.

Verse 45

ययौ द्वारवतीं हृष्टो देवदेवस्य सादरम् । कृष्णं दृष्ट्वा परां सिद्धिं संप्राप्तो देवमंदिरे

Sa galak, siya’y nagtungo nang may paggalang at debosyon sa Dvāravatī, tahanan ng Diyos ng mga diyos. Nang masilayan si Kṛṣṇa sa banal na templo, natamo niya ang sukdulang siddhi at narating ang makalangit na dambana.