Adhyaya 29

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । अथान्यच्च प्रवक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं महत् । द्वारकायाः परं पुण्यं माहात्म्यं ह्युत्तमोत्तमम्

Wika ni Prahlāda: Ngayon ay ipahahayag ko pa ang iba—dakila, at higit na lihim kaysa sa lihim: ang sukdulang kabanalan at pinakadakilang kadakilaan ng Dvārakā.

Verse 2

इतिहासं पुरावृत्तं वर्णयिष्ये मनोहरम् । तीर्थक्षेत्रादिदेवानामृषीणां संशयापहम्

Isasalaysay ko ang isang kaakit-akit na sinaunang pangyayari—na nag-aalis ng pag-aalinlangan ng mga ṛṣi tungkol sa mga tīrtha, mga banal na pook, at mga diyos na namamahala roon.

Verse 3

सौभाम्यमतुलं दृष्ट्वा सिंहराशिगते गुरौ । गोदावर्य्यां द्विजश्रेष्ठा नारदो भगवत्प्रियः

Nang pumasok si Guru (Jupiter) sa tanda ng Leo at namalas ang di-matatawarang pagpapala, si Nārada—pinakamainam sa mga dwija, minamahal ng Panginoon—ay dumating sa Godāvarī.

Verse 4

गौतमस्याऽभितो दृष्ट्वा त्रैलोक्यसंभवानि वै । तीर्थानि सरितः सर्वा विस्मयं परमं गतः

Nang makita ni Gautama sa paligid niya ang mga tīrtha at lahat ng ilog na sinasabing nagmumula sa tatlong daigdig, siya’y napuno ng pinakamataas na pagkamangha.

Verse 5

तत्र काशी कुरुक्षेत्रमयोध्या मथुरापुरी । माया कांची ह्यवंती च अरण्यान्याश्रमैः सह

Naroon ang Kāśī, Kurukṣetra, Ayodhyā at ang lungsod ng Mathurā; naroon din ang Māyā (Haridvāra), Kāñcī at Avantī (Ujjayinī), kasama ang mga gubat at mga āśrama ng mga ermitanyo.

Verse 6

हरिक्षेत्रं गया मिश्रक्षेत्रं च पुरुषोत्तमम् । प्रभासादीनि पुण्यानि मुक्तिक्षेत्राण्यशेषतः

Ang Hari-kṣetra, Gayā, ang tanyag na Miśra-kṣetra, at Puruṣottama—kasama ang Prabhāsa at iba pang banal na pook—lahat, walang pagbubukod, ay mga kṣetra ng kalayaan na nagkakaloob ng mokṣa.

Verse 7

जाह्नवी यमुना रेवा तत्र पुण्या सरस्वती । सरयूर्गंडकी तापी पयोष्णी सरितां वरा

Naroon ang Jāhnavī (ang Gaṅgā), Yamunā, Revā (Narmadā), at ang banal na Sarasvatī; Sarayū, Gaṇḍakī, Tāpī at Payoṣṇī—sila ang pinakadakila sa mga ilog.

Verse 8

कृष्णा भीमरथी पुण्या कावेर्य्याद्याः सरिद्वराः । स्वर्गे मर्त्ये च पाताले वर्त्तमानाः सतीर्थकाः

Naroon ang Kṛṣṇā, ang banal na Bhīmarathī, at ang mahuhusay na ilog na nagsisimula sa Kāverī; sila’y may mga tīrtha at naroroon sa langit, sa daigdig ng tao, at sa Pātāla (ilalim na mga daigdig).

Verse 9

स्थिता गोदावरीतीरे सिंहराशिं गते गुरौ । तथा च पुष्करादीनि सप्तसिंधुसरांसि च

Kapag pumasok si Bṛhaspati (Jupiter, Guru) sa tanda ng Leo, sila’y nananahan sa pampang ng Godāvarī; gayundin, dumadalaw sila sa Puṣkara at sa mga lawa ng Sapta Sindhu, ang Pitong Ilog.

Verse 10

मेर्वादिपर्वताः पुण्या दर्शनात्पापनाशनाः । तीर्थराज प्रयागश्च सर्वतीर्थसमन्वितः

Ang Meru at iba pang mga bundok ay banal—sa pagtanaw pa lamang ay napapawi ang kasalanan. At ang Prayāga, hari ng mga tīrtha, ay kinalululanan ng lahat ng tīrtha.

Verse 11

वेदोपवेदाः शास्त्राणि पुराणानि च सर्वशः । सिद्धा मुनिगणाः सर्वे देवर्षिपितृदेवताः

Ang mga Veda at Upaveda, ang mga śāstra at ang mga Purāṇa sa lahat ng anyo; ang mga Siddha, ang buong kapulungan ng mga muni; ang mga Devarṣi, mga Pitṛ, at mga diyos—lahat ay naroon.

Verse 12

चंद्रादित्यौ सुरगणाः सिंहस्थे च बृहस्पतौ । स्थिता गोदावरीतीरे वर्षमेकं प्रहर्षिताः

Nang si Bṛhaspati ay nakahimpil sa Leo, ang Buwan at Araw, kasama ang mga pangkat ng mga diyos, ay nanatili sa pampang ng Godāvarī sa loob ng isang taon, puspos ng galak.

Verse 13

यानि कानि च पुण्यानि तीर्थक्षेत्राणि संति वै । त्रैलोक्ये तानि सर्वाणि गौतम्यां वीक्ष्य विस्मिताः

Anumang banal na tīrtha at sagradong pook na nasa tatlong daigdig—nang makita nilang wari’y nagtipon ang lahat sa Gautamī, sila’y namangha nang labis.

Verse 14

देवर्षिर्नारदस्तत्र मुनिभिर्मुदितोऽवसत् । सिंहस्यांते च सर्वाणि स्वस्थानगमनाय वै

Doon nanahan ang banal na rishi na si Nārada, nagagalak kasama ng mga muni; at sa pagtatapos ng panahon ng Siṃha, ang lahat ay naghanda nang bumalik sa kani-kanilang tahanang banal.

Verse 15

आमन्त्र्य गौतमीं देवीं स्थितानि पुरतस्ततः । सर्वेषां शृण्वतां विप्रा गौतमी खिन्नमानसा । तप्ता दुर्जनसंसर्गान्नारदं दुःखिताऽब्रवीत्

Matapos magpaalam sa Diyosa na si Gautamī, tumayo sila sa harap niya. Pagkaraan, habang nakikinig ang lahat ng mga brāhmaṇa, si Gautamī—nababalisa ang isip at pinahihirapan ng pakikisama sa masasama—ay nagsalita nang malungkot kay Nārada.

Verse 16

गौतम्युवाच । पश्यैतानि सुतीर्थानि गंगाद्याः सरितोऽमलाः । सागरा गिरयः पुण्या गयात्रितयमेव च

Wika ni Gautamī: “Masdan ang mga dakilang tīrtha na ito—ang malilinis na ilog na nagsisimula sa Gaṅgā, ang mga dagat, ang mga banal na bundok, at maging ang tatluhang Gayā—na naririto sa iyong harapan.”

Verse 17

क्षेत्राणि मोक्षदान्यंग त्रैलोक्यजानि नारद । देवाश्च पितरः सिद्धा ऋषयो मानवादयः

“Ang mga banal na kṣetra na ito ay nagbibigay ng mokṣa, mahal na kaibigan—kilala sa tatlong daigdig, O Nārada; at narito ang mga deva, ang mga ninuno, ang mga Siddha, ang mga Ṛṣi, at pati mga tao at iba pa.”

Verse 18

तीर्थ राज प्रयागश्च सर्वतीर्थसमन्वितः । एतेषामेव सर्वेषां मत्संसर्गान्महामुने । विशुद्धानां प्रकाशेन राजते भुवनत्रयम्

“At ang Prayāga, ang hari ng mga tīrtha, na taglay ang lahat ng tīrtha. O dakilang muni, sa pakikipag-ugnay sa akin, ang lahat ng ito’y nalilinis; at sa liwanag ng mga nalinis, nagliliwanag ang tatlong daigdig.”

Verse 19

प्रयांति तानि सर्वाणि स्वंस्वं स्थानं प्रति प्रभो । अधुनाऽहं परिश्रांता दह्यमाना त्वहर्निशम्

O Panginoon, ang lahat ng iyon ay umaalis, bawat isa’y patungo sa sariling tahanan. At ngayon ako’y lubhang pagod, na wari’y sinusunog araw at gabi.

Verse 20

दुर्जनानां सुसंपर्काद्भृशं पापात्मना प्रभो । सौभण्यमधुना प्राप्तं सत्संसर्गेण नारद

O Panginoon, dahil sa malapit na pakikisama sa masasama, ako’y naging lubhang makasalanan. Ngunit ngayon, O Nārada, sa pakikisama sa mga banal, natamo ko ang kagalingan at kapayapaan.

Verse 21

प्रयांत्येतानि सर्वाणि स्वस्थानं मुदितानि च

Ang lahat ng ito’y umaalis patungo sa kani-kanilang tahanan, at sila’y lumalakad na may galak.

Verse 22

एतानि मत्प्रसादेन पुण्यानि कथितानि च । कथय श्रमशांत्यर्थं दुःखि ता किं करोम्यहम्

Sa iyong biyaya, ang mga banal na bagay na ito ay naipahayag na. Ngayon, sabihin mo sa akin upang mapawi ang aking pagod: ako na dinadaluhong ng dalamhati, ano ang dapat kong gawin?

Verse 23

प्रह्लाद उवाच । गोदावर्य्या वचः श्रुत्वा भगवान्नारदो द्विजाः । क्षणं ध्यात्वा तु दुःखार्त्तः प्राह संशयमानसः

Sinabi ni Prahlāda: “Nang marinig ang mga salita ni Godāvarī, ang kagalang-galang na Nārada—O mga brāhmaṇa—ay nagmuni-muni sandali; at pagkaraan, sa dalamhati, nagsalita siya na may pusong puno ng pag-aalinlangan.”

Verse 24

नारद उवाच । अहो अत्यद्भुतं ह्येतद्गौतम्या व्यसनं महत् । पश्यन्त्वसंशयं देवास्तीर्थक्षेत्रसरिद्वराः

Wika ni Nārada: “Ay, lubhang kagila-gilalas—ito ang dakilang kapahamakan ng Gautamī! Nawa’y masdan ito ng mga diyos, na pinakadakila sa mga tīrtha, banal na pook, at mga ilog, nang walang alinlangan.”

Verse 25

सत्पुण्यनिचयो यस्यां युष्माकं समभूद्ध्रुवम् । तस्याः पापाग्निशमनं कथं स्यादिति चिन्त्यताम्

“Sa kanya, tunay na nabuo ang inyong naipong dalisay na kabutihan. Kaya pag-isipan ninyo: paano mapapawi ang apoy ng kasalanan sa kanya?”

Verse 26

श्रीप्रह्लाद उवाच । तदा चिन्तयतां तेषां सर्वेषां भावितात्मनाम् । गौतमो भगवांस्तत्र समायातो मुनीश्वराः

Wika ni Śrī Prahlāda: Nang ang lahat ng yaong may dalisay na kalooban ay nagmumuni-muni nang gayon, dumating doon si Gautama, ang pinagpalang panginoon ng mga muni.

Verse 27

दृष्ट्वा तमृषयो देवा यथोचितमपूजयन् । जाह्नवी यमुना पुण्या नर्मदा च सरस्वती

Pagkakita sa kanya, pinarangalan siya ng mga rishi at ng mga diyos ayon sa nararapat; at naroon din ang Jāhnavī (Gaṅgā), ang Yamunā, ang banal na Narmadā, at ang Sarasvatī.

Verse 28

अन्याश्च सर्वाः सरितस्त्रैलोक्यमनुवर्तिताः । वाराणसी कुरुक्षेत्र प्रमुखान्याश्रमैः सह । युगपत्तानि सर्वाणि संपूज्य मुनिमबुवन्

At ang lahat pang ibang ilog—na sinusundan at iginagalang sa tatlong daigdig—kasama ang mga pangunahing banal na pook gaya ng Vārāṇasī at Kurukṣetra, at ang kanilang mga āśrama. Silang lahat ay sabay-sabay na sumamba nang wasto sa muni, at saka nagsalita sa kanya.

Verse 29

त्वत्प्रसादेन वै त्राताः सम्यक्छुद्धा महामुने । यदानीता त्वया गंगा गौतमी भूतलं प्रति

Sa iyong biyaya, O dakilang muni, kami ay naligtas at lubos na nalinis—sapagkat ikaw ang naghatid sa Gaṅgā sa lupa bilang Gautamī.

Verse 30

कृतार्था मानवाः सर्वे सर्वपापविवर्जिताः । किंतु दुर्जनसंपर्कात्संतप्ता गौतमी भृशम्

Ang lahat ng tao ay nagkamit ng layon at napalaya sa bawat kasalanan; ngunit dahil sa pakikisalamuha sa masasama, ang Gautamī ay labis na nagdusa.

Verse 31

कथं पापैर्विनिर्मुक्ता परमानन्दसंप्लुता । सुप्रभा जायते देवी तद्गौतम विचिन्त्यताम्

Paano magiging Suprabhā ang Diyosa ng ilog—malaya sa mga kasalanan at binabaha ng sukdulang kaligayahan? O Gautama, pagnilayan ito.

Verse 32

प्रह्लाद उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तैस्तु चिन्ताकुलितमानसः । नारदस्य मुखं वीक्ष्य प्रहसन्गौतमोऽब्रवीत्

Sinabi ni Prahlāda: Nang masabi nila iyon, ang muni ay nabagabag sa pag-aalala. Tumingin siya sa mukha ni Nārada; ngumiti si Gautama at nagsalita.

Verse 33

गौतम उवाच । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महाशुभविनाशिनी । गौतमीयं महाभागा अस्यास्तापः क्व शाम्यति

Wika ni Gautama: O mapalad na isa, ang Gautamī na ito ang dakilang tagapuksa ng mga dungis para sa lahat ng banal na kṣetra at mga tīrtha. Kung gayon, saan pa mananahan ang kanyang pagdurusa?

Verse 34

नास्ति लोकत्रये तीर्थं स्नातुं सिंहगते गुरौ । यद्वै नायाति गौतम्यां क्षेत्रं चापि विशुद्धये । काशीप्रयागमुख्यानि राजंते यत्प्रसादतः

Sa tatlong daigdig, walang tīrtha na pagliguan kapag ang Guru (Jupiter) ay nasa Leo na hindi dumarating sa Gautamī; gayundin, walang banal na lupain na naghahangad ng paglilinis na hindi umaasa sa kanya. Ang Kāśī, Prayāga, at ang mga pangunahing tīrtha ay nagliliwanag sa pamamagitan ng kanyang biyaya.

Verse 35

वदंतु मुनयः सर्वे क्षेत्रतीर्थसमाश्रिताः । शुद्धं विचार्यं यत्कार्य्यं मयाऽस्मिञ्जातसंकटे

Nawa’y magsalita ang lahat ng mga muni—na nananahan sa mga banal na pook at tīrtha—at magpahayag ng payo. Sa krisis na sumapit na ito, pag-isipan nang may dalisay na paghatol kung ano ang nararapat kong gawin.

Verse 36

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा मुनयः सर्वे नोचुः किञ्चिद्विमोहिताः । तत्रोपायमविज्ञाय गौतमीं गौतमोऽब्रवीत्

Wika ni Prahlāda: Pagkasabi nito, ang lahat ng mga muni ay nanahimik, nalito. Sa di malaman ang anumang lunas sa kalagayang iyon, si Gautama ay nagsalita kay Gautamī.

Verse 37

गौतम उवाच । आनीतासि मया देवि तपसाऽराध्य शंकरम् । वदिष्यति स चोपायमित्युक्त्वाऽचिन्तयत्तदा

Sinabi ni Gautama: “O Diyosa, dinala kita rito sa pamamagitan ng pag-aayuno at pagsamba kay Śaṅkara. Matapos sabihin, ‘Tiyak na ihahayag niya ang paraan,’ noon ay nagmuni-muni siya nang malalim.”

Verse 38

गौतमः श्रद्धया भक्त्या गंगामौलिमखंडधीः । तदाऽभून्महदाश्चर्यं शृण्वंतु ऋषयोऽमलाः

Si Gautama—matatag ang isip at may pagpipitagan sa Panginoong may koronang Gaṅgā—noon, sa pananampalataya at debosyon, ay nakasaksi ng isang dakilang kababalaghan. “Makinig kayo, mga ṛṣi na walang dungis,” (wika ng tagapagsalaysay).

Verse 39

ध्यायमाने महादेवे गौतमेन महात्मना । अकस्मादभवद्वाणी हर्षयन्ती जगत्त्रयम्

Nang magnilay sa Mahādeva ang dakilang kaluluwang si Gautama, biglang sumiklab ang isang tinig na banal, na nagpasaya sa tatlong daigdig.

Verse 40

नादयन्ती दिशः सर्वा आब्रह्मभुवनं द्विजाः । अरूपलक्षणाकारा विषादशमनी शुभा

O mga isinilang na makalawa, umalingawngaw iyon sa lahat ng dako hanggang sa daigdig ni Brahmā—mapalad, nagpapawi ng dalamhati, at walang anyo, tanda, o hugis na nakikita.

Verse 41

दिव्यवाण्युवाच । अहो बत महाश्चर्य्यं सर्वेषां सुखदे शुभे । प्रसंगेऽत्र महाक्षेत्रे मग्ना दुःखार्णवे बुधाः

Wika ng tinig na banal: “Aba, napakadakilang kababalaghan! Sa dakilang banal na pook na mapalad at nagbibigay-galak sa lahat, ang mga pantas ay nalulubog pa rin sa dagat ng dalamhati dahil sa pagkakataon.”

Verse 42

अहो हे गौतमाचार्य्य ऋषयो नारदादयः । शृण्वंतु तीर्थक्षेत्राणि कृपया संवदाम्यहम्

“O kagalang-galang na guro Gautama, at kayong mga rishi na pinangungunahan ni Nārada, makinig kayo. Sa habag, magsasalita ako tungkol sa mga banal na tīrtha at mga sagradong pook.”

Verse 43

पश्चिमस्य समुद्रस्य तीरमाश्रित्य वर्तते । अस्माच्च दिशि वायव्यां द्वारकाक्षेत्रमुत्तमम्

“Sa pampang ng dagat sa kanluran ito nananahan; at mula rito sa hilagang-kanluran ay naroon ang Dvārakā-kṣetra, ang pinakadakilang banal na lupain.”

Verse 44

यत्राऽस्ते गोमती पुण्या सागरेण समन्विता । पश्चिमाभिमुखो यत्र महाविष्णुः सदा स्थितः

Doon naroroon ang banal na Ilog Gomati, kaisa ng karagatan; at doon si Mahāviṣṇu ay nananahan magpakailanman, nakaharap sa kanluran.

Verse 45

अनेकपापराशीनामुग्राणामपि सर्वदा । दाहस्थान समाख्यातमिन्धनानां यथाऽनलः

Ang pook na iyon ay tanyag bilang “lugar ng pagliyab,” sapagkat maging ang naglalakihang bunton ng mabibigat na kasalanan ay laging natutupok—gaya ng apoy na lumalamon sa panggatong.

Verse 46

देवविश्वद्रुहो यत्र दग्ध्वा पातकमद्भुतम् । लोकत्रयवधाज्जातं विराजतेऽर्कवत्सदा

Doon, ang kagila-gilalas na kasalanan—isinilang mula sa pagkapoot sa mga deva at sa karahasang sumasakit sa tatlong daigdig—ay natutupok; at ang banal na lupain ay laging nagniningning na gaya ng araw.

Verse 47

तद्गम्यतां महाभागा गोमतीमघदाहकाम् । गोदावरीं पुरस्कृत्य क्षेत्रतीर्थसमन्विताम्

Kaya nga, O mga lubhang mapalad, lapitan ang Gomati na tagapagsunog ng kasalanan; at parangalan sa unahan ang Godāvarī, kasama ng kanyang mga banal na kṣetra at tīrtha.

Verse 48

प्राप्य द्वारवतीं पुण्यां मत्प्रसादाद्द्विजोत्तमाः । प्रभावाद्द्वारकायाश्च सत्यमाविर्भविष्यति

Pagdating sa banal na lungsod ng Dvāravatī, O pinakamainam sa mga dvija, sa aking biyaya—at sa dakilang kapangyarihan ng Dvārakā—mahahayag ang katotohanan.

Verse 49

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्ते सति ते सर्वे हर्ष निर्भरमानसाः । श्रुत्वा सर्वोत्तमं क्षेत्रं जगर्जुर्हरिनामभिः

Wika ni Prahlāda: Nang masabi iyon, silang lahat—puspos ng galak ang kalooban—pagkarinig sa kataas-taasang banal na pook, ay umalingawngaw na sumigaw sa mga pangalan ni Hari.

Verse 50

जितं भो जितमस्भाभिर्धन्या धन्यतमा वयम् । दैवादपगतो मोहो ज्ञातं तीर्थोत्तमोत्तमम्

“Tagumpay! Oo, tagumpay ay atin! Kami’y pinagpala, tunay na lubhang pinagpala. Sa kalooban ng Maykapal, napawi ang aming pagkalito, at nakilala namin ang pinakadakilang tīrtha.”

Verse 51

तदा सर्वाणि तीर्थानि क्षेत्रारण्याश्रमैः सह । वाराणसीप्रयागादि सरांसि सिन्धवो नगाः

Noon, ang lahat ng tīrtha—kasama ang mga banal na kṣetra, mga gubat, at mga āśrama—kabilang ang Vārāṇasī, Prayāga at iba pa; pati mga lawa, mga ilog, at mga bundok, ay nagsikilos bilang tugon.

Verse 52

गया च देवखातानि पितरो देवमानवाः । श्रुत्वा प्रमुदिता वाचं प्रोचुर्जयजयेति च

Ang Gayā, ang mga banal na lawa na hinukay ng mga deva, ang mga Pitṛ, at ang mga diyos at tao—pagkarinig sa mga salitang nagdudulot ng galak—ay nagpahayag: “Tagumpay! Tagumpay!”

Verse 54

श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा सर्वोत्तमं क्षेत्रं तीर्थं सर्वोत्तमोत्तमम् । देवोत्तमोत्तमं देवं श्रीकृष्णं क्लेशनाशनम्

Sinabi ni Śrī Prahlāda: Pagkarinig sa pinakadakilang banal na kṣetra, sa tīrtha na sukdulan sa lahat, at sa Diyos na pinakadakila sa mga diyos—si Śrī Kṛṣṇa, ang pumupuksa sa mga pighati—

Verse 55

उत्कण्ठा ह्यभवत्तेषां तीर्थादीनां ह्यनुत्तमा । प्रोचुरन्योन्यतो वाचं सर्वाणि युगपत्तदा

Pagkaraan, sumiklab sa mga tīrtha at sa iba pa ang pagnanasang walang kapantay; at silang lahat, sabay-sabay, ay nagsalita sa isa’t isa.

Verse 56

ऋषितीर्थदेवा ऊचुः । कदा द्रक्ष्यामहे पुण्यां द्वारकां कृष्णपालिताम् । श्रीकृष्णदेवमूर्तिं च कृष्णवक्त्रं सुशोभितम्

Nagsalita ang mga rishi, ang mga tīrtha, at ang mga diyos: “Kailan namin masisilayan ang banal na Dvārakā na iniingatan ni Kṛṣṇa—at masdan din ang banal na anyo ni Śrī Kṛṣṇa, at ang Kanyang mukhang maningning at marilag?”

Verse 57

कदा नु गोमतीस्नानमस्माकं तु भविष्यति । चक्रतीर्थे कदा स्नात्वा कृष्णदेवस्य मंदिरम् । द्रक्ष्यामः सुमहापुण्यं मुक्तिद्वारमपावृतम्

Kailan nga ba magiging amin ang banal na paliligo sa Gomātī? Kailan, matapos maligo sa Cakra-tīrtha, masisilayan namin ang templo ng Panginoong Kṛṣṇa—pinakamataas ang kabanalan, ang bukás na pintuan tungo sa kalayaan (mokṣa)?

Verse 58

दुर्ल्लभो द्वारकावासो दुर्ल्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्ल्लभं गोमती स्नानं रुक्मिणीदर्शनं द्विजाः

Bihira ang manirahan sa Dvārakā; bihira rin ang masilayan ang Panginoong Kṛṣṇa. Bihira ang paliligo sa Gomātī, at bihira rin—O mga dalawang-ulit na isinilang—ang darśan ni Rukmiṇī.

Verse 93

अहो सर्वोत्तमं क्षेत्रं सर्वेषां नोऽघनाशनम् । राजानं तीर्थराजानं द्वारकां शिरसा नमः

Ah! Ang Dvārakā ang pinakadakilang banal na kṣetra, tagapawi ng aming mga kasalanan. Sa Dvārakā—ang hari, ang hari ng mga tīrtha—kami’y yumuyuko at sumasamba nang may ulo.