Adhyaya 19
Itinuro ni Pulastya sa isang hari ang tungkol sa isang tīrtha na pumupuksa ng kasalanan, na minamahal ni Hari (Viṣṇu) sa kaugnayan ng Varāha. Inaalala ng salaysay ang pangyayari ng Varāha avatāra: iniahon Niya ang daigdig at pinanatag ito, saka lumipat sa pag-uusap hinggil sa biyaya. Nakiusap ang Daigdig na manatili si Viṣṇu sa mismong tīrtha sa anyong Varāha; pumayag Siya na manahan sa Bundok Arbuda para sa kapakanan ng lahat ng nilalang. Itinatakda ng kabanata ang mga ritwal sa paligid ng dalisay na lawa sa harap ng diyos: ang paliligo nang may debosyon sa buwan ng Māgha, maliwanag na kalahati, sa araw ng Ekādaśī ay binibigyang-diin bilang panlinis, maging sa mabibigat na kasalanan (binabanggit na paglaya mula sa brahmahatyā). Isinama rin ang mga gawain para sa mga ninuno: ang pagsasagawa ng śrāddha nang may pananampalataya ay nagdudulot ng pangmatagalang kasiyahan sa mga ninuno. Sa wakas, itinatampok ang etika ng pagbibigay, lalo na ang go-dāna (pag-aalay/pagkakaloob ng baka), na lubhang pinupuri at nagbubunga ng mahabang pananatili sa langit. Ang pinagsamang pagsunod—snāna, vrata, tarpaṇa, piṇḍa-dāna, at dāna—ay inuugnay sa pag-abot ng Viṣṇu-sālokya kasama ang sariling mga ninuno.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । वाराहस्य हरेरिष्टं सदा वाससुखप्रदम्
Sinabi ni Pulastya: Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga hari, marapat kang tumungo sa tīrtha na yaon na pumupuksa ng kasalanan—minamahal ni Hari sa anyong Varāha, at laging nagbibigay ng ginhawa sa paninirahan (doon).
Verse 2
वाराहेणावतारेण पृथ्वी तत्र समुद्धृता । हरिणोक्ता स्थिरा तिष्ठ न भेतव्यं कदाचन
Sa pamamagitan ng pagkakatawang-tao bilang Varāha, itinaas doon ang Daigdig; at sinabi ni Hari sa kanya: “Manatili kang matatag—huwag kang matakot kailanman.”
Verse 3
अहं चेतो गमिष्यामि वैकुण्ठे च पुनः शुभे । वरं वरय कल्याणि यद्यदिष्टं सुदुर्लभम्
“Ngayon ay babalik Ako sa mapalad na Vaikuṇṭha. Pumili ka ng isang biyaya, O pinagpala—anumang ninanais mo, kahit napakahirap makamtan.”
Verse 4
पृथिव्युवाच । यदि देयो वरो मह्यं शंखचक्रगदाधर । अनेन वपुषा तिष्ठ ह्यस्मिंस्तीर्थे सदा हरे
Wika ng Daigdig: “Kung ipagkakaloob sa akin ang isang biyaya, O Hari, tagapagdala ng kabibe, diskos, at pamalo—manatili ka magpakailanman sa tīrtha na ito, sa anyong ito ring ito.”
Verse 5
हरिरुवाच । अनेन वपुषा देवि पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके । अहं स्थास्यामि ते वाक्यात्सदा लोक हिते रतः
Wika ni Hari: “O Diyosa, sa anyong ito rin, sa bundok na tinatawag na Arbuda, ayon sa iyong salita, mananatili Ako magpakailanman—laging nakatuon sa kapakanan ng daigdig.”
Verse 6
ममाग्रे यो ह्रदः पुण्यः सुनिर्मलजलान्वितः । माघमासे सिते पक्ष एकादश्यां समाहितः
Sa harap Ko ay may isang banal na lawa, hitik sa lubhang dalisay na tubig. Sinumang may nakatuong isip na maligo roon sa Ekādaśī ng maliwanag na kalahati ng buwan sa buwang Māgha—
Verse 7
तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या मुच्यते ब्रह्महत्यया । तत्र श्राद्धं करिष्यंति मनुष्याः श्रद्धयान्विताः
Sa pagligo roon nang may debosyon, ang tao ay napapalaya maging sa kasalanang pagpatay sa brahmana. Doon, ang mga taong may pananampalataya ay magsasagawa ng mga ritong śrāddha para sa mga ninuno.
Verse 8
पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्
Ang mga ninuno ay nagkakamit ng lubos na kasiyahan doon hanggang sa wakas ng panahong kosmiko. Kaya, sa lahat ng pagsisikap, nararapat na isagawa nang wasto ang banal na pagligo sa pook na iyon.
Verse 9
पुलस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्गोविंदो गरुडध्वजः । तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नात्वा व्रतं समाचरेत्
Wika ni Pulastya: Pagkasabi nito, si Govinda—ang may watawat na Garuḍa—ay naglaho, O Hari. Sa araw ding iyon, O pinakadakilang pinuno, matapos maligo nang banal, nararapat isagawa nang wasto ang panatang-sagrado.
Verse 10
तर्पणं पिंडदानं च यः कुर्याद्भक्तितत्परः । स याति विष्णुसालोक्यं पूर्वजैः सह पार्थिव
O Hari, ang sinumang may taimtim na debosyon na nagsasagawa ng tarpaṇa at nag-aalay ng piṇḍa (piṇḍa-dāna), ay makakamit ang pakikipanahan sa daigdig ni Viṣṇu kasama ang kanyang mga ninuno.
Verse 11
तत्र दानं प्रशंसंति गत्वा ब्राह्मणसत्तमे । अस्मिंस्तीर्थे नृपश्रेष्ठ गोदानं च करोति यः
Doon, O pinakadakilang brāhmaṇa, ang pagkakaloob ng dāna ay lubhang pinupuri. At sinumang, O pinakamahusay na hari, ang magsagawa ng kaloob na baka (go-dāna) sa tīrtha na ito—
Verse 12
रोमसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः । तस्मात्सर्वात्मना राजन्गोदानं च समाचरेत्
Ang tao ay mananatili sa langit sa loob ng mga taon na kasindami ng balahibo sa katawan. Kaya, O Hari, nang buong pagkatao, nararapat isagawa nang wasto ang kaloob na baka (go-dāna).
Verse 13
एकादश्यां विशेषेण कर्त्तव्यं स्नानमुत्तमम् । दानं कुर्याद्यथाशक्त्या स याति परमां गतिम्
Lalo na sa Ekādaśī, nararapat isagawa ang dakilang paliligo. Magbigay ng dāna ayon sa makakaya; sa gayon makakamit ang pinakamataas na hantungan.
Verse 19
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे वाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशोध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ikalabinsiyam na kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Vārāha Tīrtha,” sa ikatlong bahagi na tinatawag na Arbuda Khaṇḍa, sa ikapitong pangunahing bahagi, Prabhāsa Khaṇḍa, ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā (salin ng walumpu’t isang libong taludtod).