Adhyaya 14
Isinalaysay ni Pulastya sa isang maharlikang tagapakinig ang kahalagahan ni Siddheśvara—isang pinakamataas na liṅga na sinasabing itinatag noong unang panahon ng isang ganap na siddha. Ang siddhang si Viśvāvasu ay nagsagawa ng malalalim na austeridad na may bhakti, napigil ang galit, pagmamataas, at mga pandama; kaya nalugod si Śiva (Vṛṣabhadhvaja) at nagpakita. Nag-alok si Śiva ng biyaya; hiniling ni Viśvāvasu na ang sinumang magnilay sa liṅgang ito sa isip ay magkamit ng ninanais sa pamamagitan ng grasya ni Śiva. Ayon kay Pulastya, pumayag si Śiva at naglaho; marami ang nagtungo sa Siddheśvara at nagkamit ng siddhi. Ngunit dahil sa kapangyarihang nagbibigay ng mabilis na katuparan, humina ang karaniwang gawaing dharma tulad ng yajña at dāna, kaya nabagabag ang mga diyos; sinubukan ni Indra na hadlangan sa pamamagitan ng pagtakip gamit ang vajra, subalit ang paglapit kay Siddheśa ay patuloy na nagdudulot ng tagumpay at nagpapabawas ng kasalanan. May tuntuning pangkalendaryo: sa ika-14 na araw ng buwan (caturdaśī) na tumapat sa Lunes, sa maliwanag man o madilim na kalahati, ang sinumang humipo (sparśana) ay nagiging “siddha.” Nagtatapos ang kabanata sa pagpapatibay ng patuloy na bisa at sa payo ng paglalakbay-dambana, paggalang, at pag-abot sa sadgati, ang mabuting hantungan.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं सिद्धेश्वरं परम् । सिद्धिदं प्राणिनां सम्यक्सिद्धेन स्थापितं पुरा
Wika ni Pulastya: Pagkaraan nito, O pinakadakilang hari, magtungo ka sa Kataas-taasang Panginoong Siddheśvara. Siya ang nagkakaloob ng siddhi sa mga nilalang, sapagkat noong unang panahon ay may isang Siddha na wastong nagtatag sa Kanya roon.
Verse 2
तत्र विश्वावसुर्नाम सिद्धस्तेपे महातपः । बहुवर्षाणि संस्थाप्य शिवं भक्तिपरायणः
Doon, ang Siddha na nagngangalang Viśvāvasu ay nagsagawa ng dakilang pagtitika sa loob ng maraming taon, matapos itatag si Śiva at nanatiling lubos na nakatuon sa bhakti.
Verse 3
जितक्रोधो जितमदो जितसर्वेंद्रियक्रियः । तावद्वर्षसहस्रांते भगवान्वृषभध्वजः । तुतोष नृपतेस्तस्य स्वयं दर्शनमाययौ
Napagtagumpayan niya ang galit at pagmamataas, at napasunod ang lahat ng kilos ng mga pandama. Sa pagwawakas ng isang libong taon, ang Panginoong may sagisag na toro (Śiva) ay nalugod sa haring-ṛṣi na iyon at dumating mismo upang magbigay ng darśana.
Verse 4
अब्रवीत्तं महादेवो वरदोस्मीति पार्थिव
Sinabi ni Mahādeva sa kanya, “O hari, Ako ang tagapagkaloob ng mga biyaya.”
Verse 5
श्रीभगवानुवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते । दास्यामि ते प्रसन्नोऽहं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्
Wika ng Mapalad na Panginoon: “Pumili ka ng biyaya—nawa’y mapabuti ka—anumang nananahan sa iyong puso. Ako’y nalulugod; ipagkakaloob Ko sa iyo, kahit ito’y lubhang mahirap makamtan.”
Verse 6
विश्वावसुरुवाच । एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ ध्यात्वा मनसि निश्चयम् । सर्वान्कामानवाप्नोतु प्रसादात्तव शंकर
Sinabi ni Viśvāvasu: “O pinakadakila sa mga diyos, O Śaṅkara—sa matatag na pagninilay sa liṅga na ito sa puso, nawa’y makamtan ng tao ang lahat ng ninanais sa pamamagitan ng iyong biyaya.”
Verse 7
पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । सिद्धेश्वरं ततो गत्वा सिद्धिं याति सहस्रशः
Wika ni Pulastya: Pagkasabi ng “Mangyari nawa,” si Śiva ay naglaho roon din. Pagkaraan nito, ang sinumang dumalaw sa Siddheśvara ay nagkakamit ng mga siddhi—mga katuparang espirituwal—sa libu-libong paraan.
Verse 8
प्रभावात्तस्य लिंगस्य कामानिष्टानवाप्नुयुः । ततो धर्मक्रियाः सर्वा गता नाशं धरातले
Dahil sa pambihirang kapangyarihan ng liṅga na iyon, natatamo ng mga tao ang mga ninanais nila. Pagkaraan, sa ibabaw ng lupa, ang lahat ng gawang-dharma ay humina at nauwi sa pagkapariwara.
Verse 9
न कश्चिद्यजते यज्ञैर्न दानानि प्रयच्छति । सिद्धेश्वरप्रसादेन सिद्धिं यांति नरा भुवि
Kahit walang nagsasagawa ng yajña at walang nagbibigay ng dāna, sa biyaya ng Siddheśvara ang mga tao sa lupa ay nakatatamo pa rin ng siddhi, mga katuparang espirituwal.
Verse 10
उच्छिन्नेषु च यज्ञेषु दानेषु नृपसत्तम । इन्द्राद्यास्त्रिदशाः सर्वे परं दुःखमुपागताः
O pinakamainam sa mga hari, nang maputol ang mga yajña at ang pagbibigay ng dāna, ang lahat ng mga diyos—si Indra at ang iba pa—ay nalugmok sa matinding dalamhati.
Verse 11
ज्ञात्वा यज्ञविघातं च तद्विघाताय वासवः । वज्रेणाच्छादयामास यथा सिद्धिर्न जायते
Nang malaman na nahahadlangan ang yajña, si Vāsava (Indra), upang lalo pa itong hadlangan, ay tinakpan iyon ng kaniyang vajra, ang sandatang kulog, upang walang siddhi ang sumibol.
Verse 12
तथापि संनिधौ तस्य सिद्धेशस्य नृपोत्तम । कर्मणो जायते सिद्धिः पातकस्य परिक्षयः
Gayunman, O pinakamainam na hari, sa mismong harapan ni Siddheśa, sumisilang ang tagumpay sa mga gawa, at ang kasalanan ay napapawi.
Verse 13
यस्तु माघचतुर्द्दश्यां सोमवारे नृपोत्तम । शुक्लायां वाथ कृष्णायां स्पृष्ट्वा सिद्धो भवेन्नरः
Ngunit ang sinumang tao, O pinakamainam na hari, sa ika-labing-apat na araw ng buwang Māgha na tumapat sa Lunes—maging sa maliwanag o madilim na kalahati—na humipo sa banal na pook/bagay, ay magiging ganap na natamo ang siddhi.
Verse 14
अद्यापि जायते सिद्धिः सत्यमेतन्मयोदितम् । तस्मात्सिद्धेश्वरं गत्वा नत्वा यास्यति सद्गतिम्
Hanggang ngayon ay sumisilang pa rin ang siddhi—ito ang katotohanang aking ipinahayag. Kaya’t pumaroon sa Siddheśvara at yumukod sa paggalang; makakamtan niya ang mabuting landas (mapalad na hantungan).