Adhyaya 7
Isinalaysay ni Sūta ang isang pambihirang pangyayari: si Viśvāmitra, sa tindi ng pagninilay at matatag na saṅkalpa, ay lumusong sa tubig at lumikha ng “kambal na sandhyā,” isang dobleng takipsilim na sinasabing nananatiling mapapansin. Pagkaraan, nilikha niya ang isang kaparis na hanay ng mga nilalang at kaayusang pangkalangitan—mga pangkat ng deva, mga nilalang sa himpapawid, mga bituin at planeta, mga tao, nāga, rākṣasa, mga halaman, pati ang pitong ṛṣi at si Dhruva—kaya’t tila nadoble ang sansinukob. Inilarawan ng teksto ang paglitaw ng dalawang araw, dobleng “panginoon ng gabi,” at dobleng mga planeta at konstelasyon, na nagdulot ng pagkalito dahil sa magkatunggaling kaayusan ng langit. Nabahala si Indra (Śakra) at lumapit kay Brahmā, ang Lumikha na nakaluklok sa lotus, kasama ang mga deva; pinuri nila siya sa paraang Veda at humiling ng paghadlang bago malampasan ng bagong paglikha ang naunang daigdig. Pinayuhan ni Brahmā si Viśvāmitra na tumigil upang hindi mapahamak ang mga deva. Nagtakda si Viśvāmitra ng kundisyon: si Triśaṅku ay dapat pahintulutang makarating sa banal na dako sa kasalukuyan niyang katawan. Pumayag si Brahmā, inihatid si Triśaṅku sa Brahmaloka/Triviṣṭapa, at pinuri ang di-mapapantayang gawa ni Viśvāmitra, subalit nagtakda ng hangganan: mananatiling matatag ang nilikhang kaayusan ngunit hindi ito karapat-dapat para sa mga ritwal na paghahandog (yajña). Sa wakas, umalis si Brahmā kasama si Triśaṅku, at si Viśvāmitra ay nanatiling matatag sa kanyang kalagayang ascetiko.
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । एवं ध्यायमानेन जलमाविश्य काम्यया । सृष्टं संध्याद्वयं तच्च दृश्यतेऽद्यापि वै द्विजाः
Sinabi ni Sūta: Sa gayon, habang siya’y nagmumuni at pumasok sa tubig na may hangaring pinupukaw ng pagnanais, nalikha ang dalawang sandhyā, ang dalawang oras ng dapithapon; at ito, O mga dvija, ay nakikita pa hanggang ngayon.
Verse 2
ततो देवगणाः सर्वे सृष्टास्तेन महात्मना । वैमानिकाश्च ये केचिन्नक्षत्राणि ग्रहास्तथा
Pagkaraan nito, nilikha ng dakilang may banal na diwa ang lahat ng pangkat ng mga deva; at nilikha rin ang mga nilalang na makalangit na naglalakbay sa mga vimāna sa himpapawid, kasama ang mga konstelasyon at mga planeta.
Verse 3
मनुष्योरगरक्षांसि वीरुधो वृक्षसंयुताः । सप्तर्षयो ध्रुवाद्याश्च ये चान्ये गगनेचराः
Nalikha ang mga tao, ang mga nāga (banal na ahas), at ang mga rākṣasa; gayundin ang mga halamang-singaw at mga punò. Ang Pitong Ṛṣi, si Dhruva at ang iba pa, at ang lahat ng nilalang na gumagalaw sa kalangitan.
Verse 4
एवं हि भगवान्सृष्ट्वा विश्वामित्रः स मन्युमान् । स्वकीयेष्वथ कृत्येषु योजयामास तांस्ततः
Sa gayon, matapos lumikha, ang kagalang-galang na Viśvāmitra—puspos ng matinding pasya sa gitna ng poot—ay inihanay sila sa mga gawain ayon sa sariling layon.
Verse 5
एतस्मिन्नेव काले तु द्वौ सूर्यो युगपद्दिवि । उदितौ रात्रिनाथौ च जाताश्च द्विगुणा ग्रहाः । द्विगुणानि च भान्येव सह सप्तर्षिभिर्द्विजाः
Sa mismong panahong iyon, dalawang araw ang sabay na sumikat sa langit; at lumitaw din ang dalawang panginoon ng gabi (dalawang buwan). Nadoble ang mga planeta, at gayundin ang mga maningning na konstelasyon—kasama ang Pitong Ṛṣi—O mga dwija, mga dalawang ulit na isinilang.
Verse 6
एवं वियति ते सर्वे स्पर्द्धमानाः परस्परम् । दृश्यंते द्विगुणीभूता जनविभ्रमकारकाः
Kaya nga, sa kalangitan, silang lahat ay nagmistulang nadoble, na wari’y nagtatagisan sa isa’t isa, at nagdulot ng pagkalito sa mga tao.
Verse 7
एतस्मिन्नन्तरे शक्रः सह सर्वेर्दिवालयैः । जगाम तत्र यत्रास्ते भगवान्कमलासनः
Samantala, si Śakra (Indra), kasama ang lahat ng naninirahan sa langit, ay nagtungo sa pook na kinaroroonan ng Mapalad, ang Nakaupo sa Luklukan ng Loto (Brahmā).
Verse 8
प्रोवाचाथ प्रणम्योच्चैः कृतांजलिपुटः स्थितः । स्तुतिं कृत्वा सुरैः सार्धं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः
Pagkaraan, siya’y yumukod nang malalim at tumindig na magkadikit ang mga palad sa paggalang; at nagsalita nang malakas—matapos maghandog ng papuri kasama ng mga diyos sa pamamagitan ng mga himnong ayon sa Veda, O mga dalawang-ulit na isinilang.
Verse 9
सृष्टिः कृता सुरश्रेष्ठ विश्वामित्रेण सांप्रतम् । मनुष्ययक्षसर्पाणां देवगंधर्वरक्षसाम्
O pinakamainam sa mga diyos, si Viśvāmitra ay kagagawan pa lamang ng isang bagong paglalang—ng mga tao, yakṣa, mga ahas/nāga, mga diyos, gandharva, at rākṣasa.
Verse 10
तस्माद्वारय तं गत्वा स्वयमेव पितामह । यावन्न व्याप्यते सर्वं तत्सष्ट्येदं चराचरम्
Kaya nga, O Pitāmaha (Brahmā), ikaw mismo ang pumaroon at pigilan siya, bago pa mapuno at masakop ang buong daigdig na ito—ang mga gumagalaw at di-gumagalaw—ng paglalang na iyon.
Verse 11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तेनैव सहितो विधिः । गत्वोवाच जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम्
Nang marinig ang kanyang mga salita, si Vidhi (Brahmā), na kasama siya, ay nagtungo at nagsalita kay Viśvāmitra—ang panginoon sa mga pantas, ang kaibigan ng sanlibutan.
Verse 12
निवृत्तिं कुरु विप्रर्षे सांप्रतं वचनान्मम । सृष्टैर्यावन्न नश्यंति सर्वे देवाः सवासवाः
Tumigil ka, O pinakadakila sa mga brahmin—ngayon, ayon sa aking salita—bago dahil sa nalikha, ang lahat ng mga deva, kasama si Indra, ay mapahamak.
Verse 13
विश्वामित्र उवाच । अनेनैव शरीरेण त्रिशंकुर्नृपसत्तमः । यदि गच्छति ते लोके तत्सृष्टिं न करोम्यहम्
Wika ni Viśvāmitra: Kung si Triśaṅku, ang pinakadakila sa mga hari, ay makapupunta sa iyong daigdig sa mismong katawang ito, kung gayon hindi ko lilikhain ang (bagong) paglikhang iyon.
Verse 14
ब्रह्मोवाच । एष गच्छतु भूपालो मया सह त्रिविष्टपम् । अनेनैव शरीरेण त्वत्प्रसादान्मुनीश्वर
Sinabi ni Brahmā: Hayaan ang haring ito na sumama sa akin sa Triviṣṭapa (langit), sa mismong katawang ito—sa iyong biyaya, O panginoon sa mga muni.
Verse 15
विरामं कुरु सृष्टेस्त्वं नैतदन्यः करिष्यति । न कृतं केनचिल्लोके तत्कर्म भवता कृतम्
Ngayon, tapusin mo na ang iyong paglikha; wala nang iba ang makagagawa nito. Isang gawaing hindi pa nagagawa ninuman sa daigdig—ang gawang iyon ay nagawa mo na.
Verse 17
तथाऽक्षयास्तु मे देव सृष्टिस्तव प्रसादतः । या कृता न करिष्यामि भूयो ऽन्यां पद्मसंभव
Gayon nga. O Diyos—sa iyong biyaya, nawa’y manatiling di-nasisira ang aking nilikha. Ang nalikha na, hindi na ako lilikha pa ng iba, O Isinilang sa Loto (Brahmā).
Verse 18
व्रह्मोवाच । भविष्यति ध्रुवा विप्र सृष्टिर्या भवता कृता । परं सर्वेषु कृत्येषु यज्ञार्हा न भविष्यति
Wika ni Brahmā: O brāhmaṇa, ang paglikhang ginawa mo ay tunay na mananatiling matatag; datapuwa’t sa lahat ng banal na tungkulin, hindi ito karapat-dapat tumanggap ng handog sa yajña.
Verse 19
एवमुक्त्वा समादाय त्रिशंकुं प्रपितामहः । ब्रह्मलोकं गतो हृष्टो मुनिस्तत्रैव संस्थितः
Pagkasabi nito, kinuha ng Dakilang Ninuno (Prāpītāmaha) si Triśaṅku; at sa galak ay nagtungo sa daigdig ni Brahmā. Ang muni ay nanatiling nakatatag doon din.