Adhyaya 39
Ang kabanatang ito, sa pagsasalaysay ni Sūta, ay nagtatampok ng isang kṣetra sa hilaga ng Dhundhumāreśvara kung saan itinatag ni Haring Yayāti ang isang “napakahusay na liṅga.” Binibigyang-diin ang kalagayang pampamilya: ang mga reyna niyang sina Devayānī at Śarmiṣṭhā ay tuwirang kaugnay sa gawaing ito, at ang liṅga ay inilalarawan na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng ninanais (sarva-kāma-phala). Matapos magsawa sa mga kaligayahang makamundo, ipinasa ni Yayāti ang paghahari sa kanyang anak at naghanap ng higit na dakilang kabutihan. Sa kababaang-loob, lumapit siya sa pantas na si Mārkaṇḍeya at humiling ng malinaw na pag-uuri kung alin sa lahat ng tīrtha at kṣetra ang pinakapangunahing at pinakadalisay. Itinuro ni Mārkaṇḍeya ang Cāmatkārapura bilang kṣetra na “pinalamutian ng lahat ng tīrtha,” kung saan ang Gaṅgā (Viṣṇupadī) ay tagapag-alis ng kasalanan at sinasabing nananahan ang mga banal na presensya. Idinagdag din ang isang banal na palatandaan: isang batong may sukat na limampu’t dalawang hasta na pinalaya ni Pitāmaha para sa kagalakan ng mga dvija. At ipinahayag ang tuntuning nagpapalakas ng bisa: ang natatamo sa ibang lugar sa loob ng isang taon, doon ay natatamo kahit sa isang araw. Kaya’t naglakbay si Yayāti kasama ang kanyang mga reyna, nagpatibay ng liṅga ni Śiva (Śūlin), sumamba nang may pananampalataya, at umakyat sa langit sa isang maringal na vimāna, pinupuri ng kinnara at cāraṇa, nagniningning na parang labindalawang araw—bilang phala na wakas ng kabanata.
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे धुन्धुमारेश्वरस्य च । ययातिना नरेंद्रेण स्थापितं लिंगमुत्तमम्
Sinabi ni Sūta: Sa hilagang bahagi ng pook na iyon—malapit kay Dhundhumāreśvara—itinindig ni Haring Yayāti ang isang dakilang Śiva-liṅga.
Verse 2
देवयान्या तथान्यच्च तथा शर्मिष्ठया द्विजाः । भार्यया भूपतेस्तस्य सर्वकामफलप्रदम्
O mga isinilang na makalawa, ang Liṅga ring iyon ay itinatag din ni Devayānī at gayundin ni Śarmiṣṭhā—mga reyna ng hari—na nagbibigay ng bunga ng lahat ng ninanais.
Verse 3
स यदा सर्वभोगानां तृप्तिं प्राप्तो द्विजोत्तमाः । तदा पुत्रस्य राज्यं स्वं वपुश्चैव न्यवेदयत्
O pinakamainam sa mga isinilang na makalawa, nang siya’y masiyahan na sa lahat ng kaluguran, ibinigay niya ang sariling kaharian sa anak, at maging ang katawan ay isinuko—sa landas ng pagtalikod (sannyāsa).
Verse 4
जरामादाय तद्गात्राद्भार्याभ्यां सहितस्तदा । पप्रच्छ विनयोपेतो मार्कंडं मुनिसत्तमम्
Pagkaraan, inangkin niya sa sariling mga sangkap ang katandaan, at kasama ang dalawang reyna, magalang niyang tinanong si Śrī Mārkaṇḍeya, ang pinakadakila sa mga muni.
Verse 5
भगवन्सर्वतीर्थानां क्षेत्राणां च वदस्व मे । यत्प्रधानं पवित्रं यत्तदस्माकं प्रकीर्तय
O Bhagavan, ipahayag mo sa akin ang lahat ng mga tīrtha at mga banal na kṣetra; ipamalita mo sa amin kung alin ang pinakapanguna at alin ang pinakadalisay.
Verse 6
श्रीमार्कंडेय उवाच । क्षेत्राणामिह सर्वेषां तीर्थैः सर्वैरलंकृतम् । चमत्कारपुरं क्षेत्रं सांप्रतं प्रतिभाति नः
Wika ni Śrī Mārkaṇḍeya: Sa lahat ng banal na kṣetra rito, na pinalamutian ng lahat ng tīrtha, ang kṣetrang tinatawag na Camatkārapura ang ngayon ay nagliliwanag sa amin bilang pinakadakila.
Verse 7
यत्र विष्णुपदी गंगा जंतूनां पापनाशिनी । स्वयं स्थिता नृपश्रेष्ठ तथा देवा हरादयः
O pinakadakilang hari, naroon ang Gaṅgā—ang Viṣṇupadī na nagmula sa paa ni Viṣṇu—na kusang nananahan, pumupuksa sa mga kasalanan ng mga nilalang; at naroon din ang mga deva, pangunahin si Hara (Śiva).
Verse 8
तथान्यानि च तीर्थानि यानि संति धरातले । तेषां यत्र च सांनिध्यं सर्वदा नृपसत्तम
O pinakadakilang hari, ang lahat ng iba pang tīrtha na nasa ibabaw ng daigdig ay laging naroroon din, malapit sa pook na iyon.
Verse 9
शिला यत्र द्विपञ्चाशद्धस्तानां परिसंख्यया । पितामहेन निर्मुक्ता प्रमोदाय द्विजन्मनाम्
Doon ay may isang batong may sukat na limampu’t dalawang hasta; pinalaya ito ni Pitāmaha (Brahmā) upang magbigay-galak sa mga dwija, ang dalawang-ulit na isinilang.
Verse 10
यदन्यत्र शुभं कर्म वर्षेणैकेन सिध्यति । तत्तत्र दिवसेनापि सिद्धिं याति क्षितीश्वर
O panginoon ng lupa, ang anumang banal na gawa na sa ibang dako ay natatamo sa loob ng isang taon—doon ay nagtatagumpay kahit sa loob lamang ng isang araw.
Verse 11
तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा तपः कुरु महीपते । येन प्राप्स्यसि चित्तस्थांल्लोकान्भार्यासमन्वितः
Kaya nga, O hari, magtungo roon nang madali at magsagawa ng tapasya; sa gayon ay mararating mo ang mga daigdig na nasa iyong puso, kasama ang iyong asawa.
Verse 12
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स राजा नहुषात्मजः । चमत्कारपुरे क्षेत्रे भार्याभ्यां सहितो ययौ
Nang marinig ang mga salitang iyon, ang haring yaon—anak ni Nahuṣa—ay nagtungo sa banal na pook sa Camatkārapura, kasama ang kaniyang dalawang asawa.
Verse 13
ततः संस्थाप्य तल्लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । सम्यगाराधयामास श्रद्धया परया युतः
Pagkaraan, itinindig niya ang liṅga na iyon ni Śūlin, ang Diyos ng mga diyos, at sumamba nang wasto ayon sa ritwal, taglay ang sukdulang pananampalataya.
Verse 14
ततस्तस्य प्रभावेन भार्याभ्यां सहितो नृपः । विमानवरमारूढो जगाम त्रिदिवालयम्
Sa bisa ng banal na gawaing iyon, ang hari, kasama ang dalawa niyang reyna, ay sumakay sa maringal na sasakyang makalangit at nagtungo sa tahanan ng langit.
Verse 15
किन्नरैर्गीयमानश्च स्तूयमानश्च चारणैः । स्पर्द्धमानः समं देवैर्द्वादशार्कसमप्रभः
Inaawit ng mga Kinnara at pinupuri ng mga Cāraṇa, siya’y nagningning na tila labindalawang araw, na wari’y nakikipantay pa sa mga diyos.