Adhyaya 236
Ang adhyāya na ito ay isang aral na teolohikal na iniuugnay kay Brahmā sa diyalogong Brahmā–Nārada. Inilalarawan nito ang Cāturmāsya bilang panahon ng mas mahigpit na disiplina ng debosyon para kay Nārāyaṇa/Viṣṇu, kung saan ang pagtalikod (tyāga) at pagpipigil-sa-sarili ay nagdudulot ng di-nauubos na gantimpala (akṣayya-phala). Tinutukoy ng kabanata ang maraming pag-iwas: hindi paggamit ng ilang sisidlan (lalo na ang tanso), paggamit ng pinggang-dahon (palāśa, arka, vaṭa, aśvattha), at paglimita sa mga pagkain at sangkap gaya ng asin, butil/legumbre, mga “rasa” o katas, langis, matatamis, gatas at produktong gatas, alak, at karne. Pinalalawak din ang pagpipigil sa pamumuhay at asal: pag-iwas sa ilang kasuotan/kulay, mga luho (sandalwood, camphor, sangkap na tulad ng saffron), pag-iwas sa labis na pag-aayos ng sarili sa panahong sinasabing si Hari ay nasa yogic sleep, at higit sa lahat ang mahigpit na pagbabawal sa paninirang-puri (para-nindā) bilang mabigat na kasalanang moral. Sa wakas, itinatampok ang pangunahing layunin na mapasaya si Viṣṇu sa lahat ng paraan, at ang mapagpalayang bisa ng pag-alala at pagbigkas ng Kanyang Pangalan sa Cāturmāsya, na pinagbubuklod ang ritwal na disiplina, etika ng pananalita, at bhakti sa iisang landas ng pagsasanay.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । इष्टवस्तुप्रदो विष्णुर्लोकश्चेष्टरुचिः सदा । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चातुमास्ये त्यजेच्च तत्
Wika ni Brahmā: Ipinagkakaloob ni Viṣṇu ang mga bagay na ninanais, at ang daigdig ay laging nahihilig sa kinagigiliwan. Kaya sa panahon ng Cāturmāsya, dapat talikdan ang paboritong paglalabis na iyon sa buong pagsisikap.
Verse 2
नारायणस्य प्रीत्यर्थं तदेवाक्षय्यमाप्यते । मर्त्यस्त्यजति श्रद्धावान्सोऽनंतफलभाग्भवेत्
Para sa ikalulugod ni Nārāyaṇa, ang gayong pagtalikod/pag-iingat ay nagiging bungaing di nasisira. Ang mortal na tumatalikod nito nang may pananampalataya ay magiging kabahagi ng walang-hanggang gantimpala.
Verse 3
कांस्यभाजनसंत्यागाज्जायते भूपतिर्भुवि । पालाशपत्रे भुञ्जानो ब्रह्मभूयस्त्वमश्नुते
Sa pagtalikod sa pagkain mula sa sisidlang kāṃsya (metal na pangkampana), isinisilang ang tao bilang hari sa lupa. At ang kumakain sa dahon ng palāśa ay nakakamit ang kalagayang tulad ni Brahmā (dakilang kataasan sa espiritu).
Verse 4
ताम्रपात्रे न भुञ्जीत कदाचिद्वा गृही नरः । चातुर्मास्ये विशेषेण ताम्रपात्रं विवर्जयेत्
Ang maybahay (gṛhastha) ay hindi dapat kumain mula sa sisidlang tanso kailanman; at lalo na sa Cāturmāsya, dapat iwasan ang mga kagamitang tanso.
Verse 5
अर्कपत्रेषु भुञ्जानोऽनुपमं लभते फलम् । वटपत्रेषु भोक्तव्यं चातुर्मास्ये विशेषतः
Ang pagkain sa dahon ng arka ay nagdudulot ng gantimpalang walang kapantay. Lalo na sa Cāturmāsya, nararapat kumain sa dahon ng vaṭa (punong banyan).
Verse 6
अश्वत्थपत्रसंभोगः कार्यो बुधजनैः सदा । एकान्नभोजी राजा स्यात्सकलं भूमिमण्डले
Ang mga pantas ay nararapat laging kumain gamit ang mga dahon ng aśvattha (pīpal). Ang kumakain ng iisang kainan lamang ay magiging hari sa buong bilog ng daigdig.
Verse 7
तथा च लवणत्यागात्सुभगो जायते नरः । गोधूमान्नपरित्यागाज्जायते जनवलभः
Gayundin, sa pagtalikod sa asin, ang tao ay nagiging mapalad at kaakit-akit. Sa pagtalikod sa pagkaing mula sa trigo, siya’y nagiging minamahal ng mga tao.
Verse 8
अशाकभोजी दीर्घायुश्चातुर्मास्येऽभिजायते । रसत्यागान्महाप्राणी मधुत्यागात्सुलोचनः
Sa pagtalima sa Cāturmāsya, ang umiwas sa pagkain ng gulay ay nagkakamit ng mahabang buhay. Sa pagtalikod sa pagkapit sa mga lasa, nakakamit ang dakilang sigla; at sa pag-iwas sa pulot, pinagpapala ng magagandang mata.
Verse 9
मुद्गत्यागाद्रिपुमृती राजमाषाद्धनाढ्यता । अश्वाप्तिस्तंडुलत्यागाच्चातुर्मास्येऽभिजायते
Sa pagtalikod sa mudga (monggo), nagaganap ang pagkalipol ng mga kaaway; sa pagtalikod sa rājamāṣa (isang uri ng butil), nakakamit ang kasaganaan at yaman. Sa pagtalikod sa bigas, nakakamit ang mga kabayo—mga bungang dulot ng Cāturmāsya.
Verse 10
फलत्यागाद्बहुसुतस्तैलत्यागात्सुरूपिता । ज्ञानी तुवरिसंत्यागाद्बलं वीर्यं सदैव हि
Sa pagtalikod sa prutas, pinagpapala ng maraming anak; sa pagtalikod sa langis, nakakamit ang kagandahan ng anyo. Sa pagtalikod sa tuvarī, nagiging marunong; at ang lakas at sigla ay tunay na nananatiling laging kasama.
Verse 11
मार्गमांसपरित्यागान्नरकं न च पश्यति । शौकरस्य पीरत्यागाद्ब्रह्मवासमवाप्नुयात्
Sa pag-iwas sa karne ng mga hayop sa gubat, hindi niya masisilayan ang impiyerno. Sa pagtalikod sa laman ng baboy-ramo, matatamo niya ang paninirahan sa daigdig ni Brahma (Brahma-loka).
Verse 12
ज्ञानं लावकसन्त्यागादाज्यत्यागे महत्सुखम् । आसवं सम्परित्यज्य मुक्तिस्तस्य न दुर्लभा
Sa pagtalikod sa lāvaka, nakakamit ang tunay na kaalaman; sa pagtalikod sa ghee, natatamo ang dakilang ligaya. At sa pag-iwan sa inuming nakalalasing na pinaasim, hindi mahirap para sa kanya ang kalayaan (moksha).
Verse 13
दधिदुग्धपरित्यागी गोलोके सुख भाग्भवेत्
Ang tumatalikod sa yogurt/curd at gatas ay magiging kabahagi ng ligaya sa Goloka.
Verse 14
ब्रह्मा पायससंत्यागात्क्षिप्रात्यागान्महेश्वरः । कन्दर्पोऽपूपसंत्यागान्मोदकत्याजकः सुखी
Sa pagtalikod sa matamis na kaning-gatas (pāyasa), natatamo ang kalagayan ni Brahmā; sa mabilis na pagtalikod sa gayong layaw, natatamo ang kalagayan ni Maheśvara. Sa pag-iwan sa mga keyk na apūpa, natatamo ang ningning ni Kandarpa; at ang tumatalikod sa modaka ay nagiging masaya.
Verse 15
गृहाश्रमपरित्यागी बाह्या श्रमनिषेवकः । चातुर्मास्यं हरिप्रीत्यै न मातुर्जठरे शिशुः
Ang tumatalikod sa buhay maybahay (gṛhāśrama) at tumatanggap ng panlabas na pag-aayuno at hirap—nagpapanata ng Cāturmāsya para sa ikalulugod ni Hari—ay hindi na muling magiging sanggol sa sinapupunan ng ina.
Verse 16
नृपो मरीचसंत्यागाच्छुण्ठीत्यागेन सत्कविः । शर्करायाः परित्यागाज्जायते राजपूजितः
Ang tumalikod sa pamintang-itim (marīca) ay nagiging hari; ang magbitiw sa tuyong luya (śuṇṭhī) ay nagiging marangal na makata. Sa pagtalikod sa asukal, isinisilang siyang pinararangalan ng mga hari.
Verse 17
गुडत्यागान्महाभूतिस्तथा दाडिमवर्जनात् । रक्तवस्त्रपरित्यागाज्जायते जनवल्लभः
Sa pagtalikod sa jaggery (guḍa), nakakamit ang dakilang kasaganaan; gayundin sa pag-iwas sa granada (dāḍima). Sa pagtalikod sa pulang kasuotan, nagiging minamahal ng bayan.
Verse 18
पट्टकूलपरित्यागादक्षय्यं स्वर्ग माप्नुयात् । माषान्नचणकान्नस्य त्यागान्नैव पुनर्भवः
Sa pagtalikod sa pinong tela (paṭṭa-kūla), nakakamit ang langit na di-nasisira. Sa pagtalikod sa pagkaing mula sa black gram (māṣa) at chickpeas (caṇaka), wala nang pagbabalik sa muling pagsilang.
Verse 19
कृष्णवस्त्रं सदा त्याज्यं चातुर्मास्ये विशेषतः । सूर्यसंदर्शनाच्छुद्धिर्नीलवस्त्रस्य दर्शनात्
Ang itim na kasuotan ay dapat laging iwasan, lalo na sa panahon ng Cāturmāsya. Ang kadalisayan ay dumarating sa pagtanaw sa Araw; gayundin, may itinakdang tuntunin hinggil sa pagtanaw sa bughaw na kasuotan.
Verse 20
चंदनस्य परित्यागाद्गांधर्वं लोकमश्नुते । कर्पूरस्य परित्यागाद्यावज्जीवं महाधनी
Sa pagtalikod sa sandalwood (candana), nararating ang daigdig ng mga Gandharva. Sa pagtalikod sa kamper (karpūra), nagiging lubhang mayaman sa buong buhay.
Verse 21
कुसुम्भस्य परित्यागान्नैव पश्येद्यमाल यम् । केशरस्य परित्यागान्मनुष्यो राजवल्लभः
Sa pagtalikod sa kusumbha (safflower/pangkulay), hindi mamamasdan ang tahanan ni Yama. Sa pagtalikod sa kesara (saffron), ang tao’y nagiging minamahal ng mga hari.
Verse 22
यक्षकर्दमसंत्यागाद्ब्रह्मलोके महीयते । ज्ञानी पुष्पपरित्यागाच्छय्यात्यागे महत्सु खम्
Sa hindi pagtalikod sa yakṣa-kardama (marangyang pahid na pabango), pinararangalan siya sa daigdig ni Brahmā. Ang marunong, sa pagtalikod sa mga bulaklak—at sa pagtalikod sa higaan—ay nakakamit ang dakilang ligaya.
Verse 23
भार्यावियोगं नाप्नोति चातुर्मास्ये न संशयः । अलीकवादसंत्यागान्मोक्षद्वारमपावृतम्
Sa panahon ng Cāturmāsya, hindi daranas ang tao ng pagkawalay sa asawa—walang pag-aalinlangan. Ngunit sa hindi pagtalikod sa kasinungalingan, ang pintuan ng mokṣa ay nakasara.
Verse 24
परमर्मप्रकाशश्च सद्यःपापसमा गमः । चातुर्मास्ये हरौ सुप्ते परनिन्दां विवर्जयेत्
Ang pagbubunyag ng pinakamalalim na lihim ng kapwa ay nagdudulot ng agarang pagdami ng kasalanan. Kaya sa Cāturmāsya—kapag sinasabing natutulog si Hari—iwasan ang paninirang-puri sa iba.
Verse 25
परनिन्दा महापापं परनिन्दा महाभयम् । परनिन्दा महद्दुःखं न तस्यां पातकं परम्
Ang paninirang-puri sa kapwa ay dakilang kasalanan; ang paninirang-puri sa kapwa ay dakilang pangamba. Ang paninirang-puri sa kapwa ay dakilang dalamhati—walang paglabag na hihigit pa rito.
Verse 26
केवलं निन्दने चैव तत्पापं लभते गुरु । यथा शृण्वान एव स्यात्पातकी न ततः परः
Kahit sa paglibak lamang, nakakamit ng tao ang mabigat na kasalanan. Gayundin, ang nakikinig lamang ay nagiging makasalanan—wala nang hihigit pang masama kaysa roon.
Verse 27
केशसंस्कारसंत्यागात्तापत्रयविवर्जितः । नखरोमधरो यस्तु हरौ सुप्ते विशेषतः
Sa pag-iwas sa pag-aayos ng buhok, napapalaya ang tao sa tatlong pagdurusa. At ang nag-iiwan ng mga kuko at balahibo sa katawan na hindi ginugupit—lalo na sa Cāturmāsya, habang si Hari ay ‘natutulog’—ay tumatanggap ng gayong gantimpala.
Verse 29
सर्वोपायैर्विष्णुरेव प्रसाद्यो योगिध्येयः प्रवरैः सर्ववर्णेः । विष्णोर्नाम्ना मुच्यते घोरबन्धाच्चातुर्मास्ये स्मर्यतेऽसौ विशेषात्
Sa lahat ng paraan, si Viṣṇu lamang ang dapat palugdan at hingan ng biyaya. Siya ang kataas-taasang pinagninilayan ng mga dakilang yogin at ng mga tao sa lahat ng antas. Sa mismong Pangalan ni Viṣṇu, napapalaya ang tao sa nakapanghihilakbot na pagkagapos; at sa banal na panahon ng Cāturmāsya, Siya’y dapat alalahanin nang may natatanging debosyon.
Verse 69
सबलः कनकत्यागाद्रूप्यत्यागेन मानुषः
Sa pagtalikod sa ginto, nagiging malakas ang tao; sa pagtalikod sa pilak, ang tao rin ay nagkakamit ng sigla at katatagan.
Verse 236
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिता यां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने चातुर्मास्यमाहात्म्ये ब्रह्मनारदसंवाद इष्टवस्तुपरित्यागमहिमवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरद्वि शततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā—sa ikaanim na bahagi, ang Nāgara Khaṇḍa, sa Māhātmya ng banal na pook na Hāṭakeśvara, sa salaysay ng Śeṣaśāyī, sa Cāturmāsya Māhātmya, sa pag-uusap nina Brahmā at Nārada, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Pagtalikod sa Minamahal na Pag-aari,” na siyang Kabanata 236.