Adhyaya 219
Inilalahad ng Kabanata 219 ang isang masusing paliwanag na teolohikal tungkol sa kāmya-śrāddha—mga ritwal para sa mga ninuno na isinasagawa upang makamit ang tiyak na layunin—na itinuro ni Bhartṛyajña sa isang hari. Tinutukoy nito ang mga tuntunin ayon sa bawat araw sa madilim na kalahati ng buwan na kaugnay ng mga preta (śrāddhīya-preta-pakṣa), at iniuugnay sa śrāddha sa sunod-sunod na tithi ang iba’t ibang bunga: kasaganaan, pag-asang makapag-asawa, pagkamit ng kabayo/baka, tagumpay sa pagsasaka at kalakalan, kagalingan, pabor ng hari, at pangkalahatang katuparan ng mga gawain. Pagkaraan, nagbabala ito tungkol sa ikalabintatlong araw (trayodaśī), na itinuturing na di-angkop para sa mga naghahangad ng supling at iniuugnay sa di-kanais-nais na kinalabasan; binabanggit din ang isang natatanging pagtalima na gumagamit ng payasa (lugaw/puding na bigas) na may pulot at ghee sa isang tiyak na pagsasanib-panahon/bituin (Maghā–trayodaśī). Ibinubukod din ang mga kaso ng di-likas o marahas na kamatayan (sandata, lason, apoy, pagkalunod, kagat ng ahas/pagsalakay ng hayop, pagbibigti), at itinatakda ang ritwal na ekoddiṣṭa sa ika-labing-apat na araw (caturdaśī) upang mapayapa ang mga iyon. Sa wakas, ipinahahayag na ang amāvāsyā-śrāddha ay nagbibigay nang ganap ng lahat ng nabanggit na layunin, at ang pahayag ng phala ay nagsasabing ang pakikinig at pag-alam sa balangkas ng kāmya-śrāddha ay nagdudulot ng katuparan ng ninanais.
Shlokas
Verse 1
भर्तृयज्ञ उवाच । काम्यानि तेऽधुना वच्मि श्राद्धानि पृथिवीपते । यैः कृतैः समवाप्नोति मर्त्यो हृदयसंस्थितम्
Wika ni Bhartṛyajña: “O panginoon ng lupa, ngayon ay ilalarawan ko sa iyo ang mga kāmya na Śrāddha, ang mga Śrāddha na tumutupad ng ninanais; sa pagsasagawa nito, ang tao ay nakakamit ang minimithi ng puso.”
Verse 2
यो नारीं वांछते क्ष्माप रूपाढ्यां शीलमण्डनाम् । इह लोके परे चैव तस्यार्हं प्रथमं दिनम्
O Hari, ang sinumang nagnanais ng isang babaeng hitik sa ganda at pinalamutian ng mabuting asal—sa daigdig na ito at sa kabilang-buhay—ay dapat magsagawa ng itinakdang ritwal para sa kanya sa unang araw.
Verse 3
श्राद्धीयप्रेतपक्षस्य मुख्यभूतं च यन्नृप । य इच्छेत्कन्यकां श्रेष्ठां सुशीलां रूपसंयु ताम् । द्वितीयादिवसे तेन श्राद्धं कार्यं महीपते
O Hari, sa mga ritwal na Śrāddha ng kalahating-buwan ng Pitṛ (Pretapakṣa), ito’y itinuturing na pangunahing pagsasagawa: ang sinumang nagnanais ng isang dalagang marangal, may mabuting asal at kagandahan, ay dapat magsagawa ng Śrāddha sa ikalawang araw, o panginoon ng lupa.
Verse 4
यो वांछति नरोऽश्वांश्च वायुवेगसमाञ्जवे । तृतीयादिवसे श्राद्धं तेन कार्यं विपश्चिता
Sinasabi ng mga pantas: ang lalaking nagnanais ng mga kabayong kasingbilis ng hangin ay dapat magsagawa ng Śrāddha sa ikatlong araw (ng Pretapakṣa).
Verse 5
यो वांछति पशून्मुख्यान्कुप्याकुप्यधनानि च । चतुर्थ्यां तेन कर्तव्यं श्राद्धं पितृप्रतुष्टये
Ang sinumang nagnanais ng mahuhusay na alagang hayop at yaman na mahahalagang bagay—maging matibay o madaling maubos—ay dapat magsagawa ng Śrāddha sa ikaapat na araw, upang lubusang masiyahan ang mga ninuno.
Verse 6
पुत्रान्वांछति योऽभीष्टान्सुशीलान्वंशमंडनान् । पञ्चम्यां तेन कर्तव्यं सदा श्राद्धं नराधिप
O pinuno ng mga tao, ang sinumang nagnanais ng mga anak na minamahal, may mabuting asal, at palamuti ng angkan ay dapat laging magsagawa ng Śrāddha sa ikalimang araw (ng Pretapakṣa).
Verse 7
यः श्राद्धं वंशजैर्दत्तं परलोकगतो नृप । वांछते तेन कर्तव्यं षष्ठ्यां श्राद्धं विपश्चिता
O Hari, ang sinumang pumanaw na sa kabilang daigdig ngunit nananabik sa Śrāddha na iniaalay ng kanyang mga salinlahi, para sa kanya ang marurunong ay dapat magsagawa ng Śrāddha sa ikaanim na araw (ng Pretapakṣa).
Verse 8
कृषिसिद्धिं य इच्छेत ग्रैष्मिकीं शारदीमपि । सप्तम्यां युज्यते तस्य श्राद्धं कर्तुं न संशयः
Ang sinumang naghahangad ng tagumpay sa pagsasaka—maging sa ani ng tag-init o sa aning taglagas—ay nararapat magsagawa ng Śrāddha sa ikapitong araw; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 9
य इच्छेत्पण्यसंसिद्धिं व्यवहारसमुद्भवाम् । अष्टम्यां युज्यते श्राद्धं तस्य कर्तुं नराधिप
O panginoon ng mga tao, ang sinumang nagnanais ng tagumpay sa kalakalan at pakinabang na nagmumula sa pangangalakal ay dapat magsagawa ng Śrāddha sa ikawalong araw (ng Pretapakṣa).
Verse 10
नवम्यां श्राद्धकृन्नाना चतुष्पदगणाल्लंभेत् । सौभाग्यं रोगनाशं च तथा वल्लभसंगमम्
Sa pagsasagawa ng Śrāddha sa ikasiyam na araw, nakakamit ang maraming uri ng hayop na may apat na paa; gayundin ang magandang kapalaran, pagkalipol ng karamdaman, at muling pagkikita sa minamahal.
Verse 11
दशमीदिवसे श्राद्धं यः करोति समाहितः । तस्य स्याद्वांछिता सिद्धिः सर्वकृत्येषु सर्वदा
Ang sinumang magsagawa ng Śrāddha sa ikasampung araw nang may natipong isip ay magkakamit ng katuparan ng ninanais sa lahat ng gawain, sa lahat ng panahon.
Verse 12
एकादश्यां धनं धान्यं श्राद्धकर्ता लभेन्नरः । तथा भूपप्रसादं च यच्चान्यन्मनसि स्थितम्
Sa ikalabing-isang araw, ang nagsasagawa ng Śrāddha ay magkakamit ng yaman at ani; magkakamit din ng pabor ng hari, at ng anumang iba pang nasa kanyang puso bilang hiling.
Verse 13
यः करोति च द्वादश्यां श्राद्धं श्रद्धासमन्वितः । पुत्रांस्तु प्रवरांश्चैव स पशून्वांछिताल्लंभेत्
Ang sinumang magsagawa ng Śrāddha sa Dvādaśī (ikalabindalawang araw) na may tapat na pananampalataya ay magkakamit ng mahuhusay na anak na lalaki at ng ninanais na mga alagang hayop at kasaganaan.
Verse 14
यो वांछति नरो मुक्तिं पितृभिः सह चात्मनः । असंतानश्च यस्तस्य श्राद्धे प्रोक्ता त्रयोदशी
Ang lalaking nagnanais ng mokṣa para sa sarili kasama ng mga Pitṛ (ninuno), at walang supling, para sa kanyang Śrāddha ay itinakda ang Trayodaśī (ikalabintatlong araw).
Verse 15
संतानकामो यः कुर्यात्तस्य वंशक्षयो भवेत् । न संतानविवृद्धयै च तस्य प्रोक्ता त्रयोदशी
Kung ang taong naghahangad ng supling ay magsagawa ng Śrāddha sa Trayodaśī, hihina ang kanyang angkan. Kaya para sa pagdami ng mga anak, hindi itinakda ang Trayodaśī para sa kanya.
Verse 16
श्राद्धकर्मणि राजेंद्र श्रुतिरेषा पुरातनी । अपि नः स कुले भूयाद्यो नो दद्यात्त्रयोदशीम्
O hari, sa gawain ng śrāddha ito ang sinaunang kaugalian: nawa’y huwag isilang sa aming angkan ang sinumang hindi mag-aalay sa amin ng pagtalima sa Trayodaśī.
Verse 17
पायसं मधुसर्पिर्भ्यां वर्षासु च मघासु च । मघात्रयोदशीयोगे पायसेन यजेत्पितॄन्
Sa pamamagitan ng pāyasa (matamis na lugaw) na niluto sa pulot at ghee—lalo na sa panahon ng tag-ulan at sa ilalim ng bituing Maghā—kapag nagkatapat ang Maghā at Trayodaśī, sambahin at alayan ang mga ninuno ng pāyasa.
Verse 18
पितरस्तस्य नेच्छंति तद्वर्षं श्राद्धसत्क्रियाम् । पुण्यातिशयभीतेन पिंडदानं निराकृतम्
Hindi tinatanggap ng kanyang mga ninuno ang pagganap ng śrāddha sa taong iyon; sa pangambang sumobra ang pagdami ng puṇya, ang pag-aalay ng mga piṇḍa ay itinatakwil.
Verse 19
शक्रेण तद्दिने पुत्रमरणं दर्शितं भयम् । येषां च शस्त्रमृत्युः स्यादपमृत्युरथापि वा
Sa araw na iyon, ipinahayag ni Indra (Śakra) ang nakapanghihilakbot na panganib ng pagkamatay ng isang anak na lalaki; at para sa ilan, maaaring mamatay sa sandata, o kaya’y sa di-napanahong kamatayan (apamṛtyu).
Verse 20
उपसर्गमृतानां च विषमृत्युमुपेयुषाम् । वह्निना तु प्रदग्धानां जलमृत्यु मुपेयुषाम्
At para sa mga namatay dahil sa salot, o yaong inabot ng kamatayan sa lason; yaong nasunog sa apoy, at yaong namatay sa tubig—(may ipinahihiwatig na natatanging pagtingin sa loob ng śrāddha).
Verse 21
सर्पव्यालहतानां च शृंगैरुद्बन्धनैरपि । एकोद्दिष्टं प्रकर्तव्यं चतुर्दश्यां नराधिप
Para sa mga napatay ng ahas o mababangis na hayop, at gayundin sa mga namatay dahil sa sungay o sa pagbibigti, nararapat isagawa ang ekoddiṣṭa-śrāddha sa araw ng Caturdaśī (ika-labing-apat na araw ng buwan), O hari.
Verse 22
तेषां तस्मिन्कृते तृप्तिस्ततस्तत्पक्षजा भवेत्
Kapag naisagawa iyon, sumisibol ang kasiyahan (tṛpti) para sa kanila, at ang kaukulang bunga ay nagkakamit sa mismong pakṣa (kalahating buwan) na iyon.
Verse 23
सर्वे कामाः पुरः प्रोक्ता युष्माकं ये मया नृप । अमावास्यादिने श्राद्धात्तानाप्नोति न संश यः
O Hari, ang lahat ng layuning ninanais na naipahayag ko noon para sa inyo ay tunay na nakakamtan sa pagsasagawa ng Śrāddha sa araw ng Amāvāsyā (araw ng bagong buwan); walang alinlangan dito.
Verse 24
एतत्ते सर्वमाख्यातं काम्यश्राद्धफलं नृप । यच्छ्रुत्वा वांछितान्कामान्सर्वानाप्नोति मानवः
O Hari, ganap ko nang ipinaliwanag sa inyo ang bunga ng kāmya-śrāddha, ang Śrāddha na tumutupad ng ninanais. Ang sinumang makarinig nito ay makakamtan ang lahat ng minimithing hangarin.
Verse 219
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे काम्यश्राद्धवर्णनंनामैकोनविंशोत्तरद्विशततमोऽ ध्यायः
Sa gayon nagtatapos sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikaanim na bahagi, ang Nāgara-khaṇḍa, sa Hāṭakeśvara-kṣetra-māhātmya, sa seksiyong Śrāddha-kalpa, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kāmyā-Śrāddha (Śrāddhang tumutupad ng hangarin),” na siyang Kabanata 219.