Adhyaya 193
Sa Kabanata 193, nagiging isang tanong-at-sagot na pagtalakay sa teolohiya: tinanong ng mga Ṛṣi si Sūta kung ano ang nangyari matapos umalis si Sāvitrī sa galit at magpahayag ng mga sumpa, at kung paanong nanatili pa rin ang mga diyos sa bulwagan ng ritwal kahit sila’y nakagapos sa sumpa. Isinalaysay ni Sūta na tumindig si Gāyatrī at sumagot, pinagtitibay na ang salita ni Sāvitrī ay may kapangyarihang di na mababawi—walang deva o anti-deva ang makapagpapabago nito—ngunit kasabay nito’y naglatag siya ng balangkas ng pag-aayos sa pamamagitan ng mga biyaya. Pinuri ni Gāyatrī si Sāvitrī bilang pinakamataas na pativratā at iginagalang na nakatatandang diyosa, kaya’t makatarungang maging nagbubuklod ang kanyang pananalita. Pagkaraan, itinakda ni Gāyatrī ang mga pagsasaayos: pinagtibay ang katayuan ng pagsamba kay Brahmā at ang pagiging sentro niya sa ritwal—hindi nagiging ganap ang mga gawain kung wala si Brahmā sa mga Brahmā-sthāna—at ipinahayag na ang darśana (pagkakita/pagharap na may debosyon) kay Brahmā ay nagdudulot ng pinaraming gantimpalang-pananampalataya, lalo na sa mga araw ng parvan. Inilalarawan din ang mga bunga sa hinaharap na kasaysayang-mito: ang mga darating na pagsilang at tungkulin ni Viṣṇu (kabilang ang dalawang anyo at paglilingkod bilang tagapagmaneho ng karwahe); ang pagkakabilanggo ni Indra at ang paglaya niya sa pamamagitan ni Brahmā; ang paglilinis kay Agni at ang pagbabalik ng karapatang sambahin; at ang muling pagsasaayos ng pag-aasawa ni Śiva hanggang sa makamit ang higit na dakilang kabiyak na si Gaurī, anak ni Himācala. Sa gayon, ipinapakita ng Purāṇa ang paraan: nananatiling wasto ang sumpa, ngunit isinasama sa etika at ritwal sa pamamagitan ng biyaya, muling pagtatalaga, at mga aral ng meritong nakaugnay sa lugar at pagsamba.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । एवं गतायां सावित्र्यां सकोपायां च सूतज । किं कृतं तत्र गायत्र्या ब्रह्माद्यैश्चापि किं सुरैः
Sinabi ng mga rishi: O anak ni Sūta, nang si Sāvitrī ay umalis na may poot, ano ang ginawa roon ni Gāyatrī? At ano rin ang ginawa ni Brahmā at ng iba pang mga diyos?
Verse 2
एतत्सर्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः । कथं शापान्विता देवाः संस्थितास्तत्र मण्डपे
Isalaysay mo sa amin ang lahat nang ganap, sapagkat dakila ang aming pag-uusisa. Paano nanatiling nagkakatipon sa mandapa roon ang mga diyos na pasan ang bigat ng sumpa?
Verse 3
सूत उवाच । गतायामथ सावित्र्यां शापं दत्त्वा द्विजोत्तमाः । गायत्री सहसोत्थाय वाक्यमेतदुदैरयत्
Sinabi ni Sūta: Nang makaalis na si Sāvitrī matapos bigkasin ang sumpa, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, si Gāyatrī ay agad na tumindig at nagsalita ng mga salitang ito.
Verse 4
सावित्र्या यद्वचः प्रोक्तं तन्न शक्यं कथंचन । अन्यथा कर्तुमेवाथ सर्वैरपि सुरासुरैः
Ang mga salitang sinabi ni Sāvitrī ay hindi mababago sa anumang paraan—kahit pa magsama-sama ang lahat ng mga diyos at asura.
Verse 5
महासती महाभागा सावित्री सा पतिव्रता । पूज्या च सर्वदेवानां ज्येष्ठा श्रेष्ठा च सद्गणैः
Si Sāvitrī ay dakilang banal at pinagpala, matatag sa panatang wagas ng isang asawa. Siya’y karapat-dapat sambahin ng lahat ng mga diyos, iginagalang bilang pinakamatanda at pinakadakila sa mga mararangal na kapulungan.
Verse 6
परं स्त्रीणां स्वभावोऽयं सर्वासां सुरसत्तमाः । अपि सह्यो वज्रपातः सपत्न्या न पुनः कथा
Ngunit, O pinakamainam sa mga diyos, ito ang likas na ugali ng lahat ng babae: ang hampas ng kulog at kidlat ay maaari pang tiisin, ngunit ang usapin ng kapwa-asawa ay hindi na matitiis.
Verse 7
मत्कृते येऽत्र शपिता सावित्र्या ब्राह्मणाः सुराः । तेषामहं करिष्यामि शक्त्या साधारणां स्वयम्
Yaong mga Brāhmaṇa at mga diyos na dito’y isinumpa ni Sāvitrī dahil sa akin—ako mismo, sa aking kapangyarihan, ang gagawa upang maging ‘pangkaraniwan’ ang kanilang kalagayan, mapagaan at maibahagi.
Verse 8
अपूज्योऽयं विधिः प्रोक्तस्तया मंत्रपुरःसरः । सर्वेषामेव वर्णानां विप्रादीनां सुरो त्तमाः
O pinakamainam sa mga diyos, ipinahayag niya—na pinangungunahan ng banal na mantra—na ang Brahmā (Vidhi) na ito’y di karapat-dapat sambahin, para sa lahat ng antas ng lipunan, mula sa mga Brāhmaṇa.
Verse 9
ब्रह्मस्थानेषु सर्वेषु समये धरणीतले । न ब्रह्मणा विना किंचित्कृत्यं सिद्धिमुपैष्यति
Sa bawat pook sa lupa na pinabanal ni Brahmā, sa takdang panahon, walang anumang gawain ang magtatamo ng tagumpay kung wala ang pagsang-ayon ni Brahmā.
Verse 10
कृष्णार्चने च यत्पुण्यं यत्पुण्यं लिंग पूजने । तत्फलं कोटिगुणितं सदा वै ब्रह्मदर्शनात् । भविष्यति न सन्देहो विशेषात्सर्वपर्वसु
Anumang kabanalan mula sa pagsamba kay Kṛṣṇa, at anumang kabanalan mula sa pagsamba sa Liṅga—sa darśana lamang kay Brahmā, ang bungang iyon ay laging dumarami nang isang crore na ulit; walang pag-aalinlangan, lalo na sa lahat ng banal na kapistahan.
Verse 11
त्वं च विष्णो तया प्रोक्तो मर्त्यजन्म यदाऽप्स्यसि । तत्रापि परभृत्यत्वं परेषां ते भविष्यति
At ikaw rin, O Viṣṇu—ipinahayag niya na kapag tumanggap ka ng kapanganakang-mortal, kahit doon ay gaganap ka ng tungkuling maglingkod sa iba.
Verse 12
तत्कृत्वा रूपद्वितयं तत्र जन्म त्वमाप्स्यसि । यत्तया कथितो वंशो ममायं गोपसंज्ञितः । तत्र त्वं पावनार्थाय चिरं वृद्धिमवाप्स्यसि
Sa pag-ako ng dalawang anyo, isisilang ka roon. Ang angkang binanggit niya ay ang aking angkan, na tinatawag na angkan ng Gopa; at doon, upang dalisayin ang daigdig, ikaw ay uunlad at lalago sa mahabang panahon.
Verse 13
एकः कृष्णाभिधानस्तु द्वितीयोऽर्जुनसंज्ञितः । तस्यात्मनोऽर्जुनाख्यस्य सारथ्यं त्वं करिष्यसि
Ang isa ay magtataglay ng pangalang Kṛṣṇa, at ang ikalawa ay tatawaging Arjuna; at ikaw ang magiging tagapagmaneho ng karwahe (sārathi) ng mismong Arjuna na iyon—ang sarili mo sa anyong yaon.
Verse 14
तेनाकृत्येऽपि रक्तास्ते गोपा यास्यंति श्लाघ्यताम् । सर्वेषामेव लोकानां देवानां च विशेषतः
Dahil sa banal na presensiyang iyon, ang mga Gopa—bagaman hindi sanay sa pormal na mga tungkulin—ay mapupuspos ng debosyon at magkakamit ng dangal at papuri sa lahat ng daigdig, lalo na sa hanay ng mga diyos.
Verse 15
यत्रयत्र च वत्स्यंति मद्वं शप्रभवानराः । तत्रतत्र श्रियो वासो वनेऽपि प्रभविष्यति
Saanman manirahan ang mga taong isinilang sa aking angkan, doon at doon lilitaw ang tahanan ni Śrī—kasaganaan at mapalad na biyaya—kahit sa loob ng gubat.
Verse 16
भोभोः शक्र भवानुक्तो यत्तया कोपयुक्तया । पराजयं रिपोः प्राप्य कारा गारे पतिष्यति
O Śakra, sinabi na sa iyo ng babae sa galit: matapos magtamo ng pagkatalo sa kamay ng kaaway, mahuhulog ka sa pagkabilanggo.
Verse 17
तन्मुक्तिं ते स्वयं ब्रह्मा मद्वाक्येन करिष्यति
Sa pamamagitan ng aking salita, si Brahmā mismo ang magtitiyak ng iyong paglaya mula roon.
Verse 18
ततः प्रविष्टः संग्रामे न पराजयमाप्स्यसि । त्वं वह्ने सर्वभक्षश्च यत्प्रोक्तो रुष्टया तया
Pagkaraan nito, kapag pumasok ka sa digmaan, hindi ka makatatamo ng pagkatalo. At ikaw, O Apoy, ay ang lumalamon sa lahat—ganyan ka binigkas niya sa galit.
Verse 19
तदमेध्यमपि प्रायः स्पृष्टं तेऽर्च्चिर्भिरग्रतः । मेध्यतां यास्यति क्षिप्रं ततः पूजामवाप्त्यसि
Kahit yaong karaniwang itinuturing na marumi, kapag nahipo sa harap mo ng iyong mga banal na sinag, ay agad na magiging dalisay; at saka mo tatanggapin ang nararapat na pagsamba.
Verse 21
यद्रुद्र प्रियया सार्धं वियोगः कथितस्तया । तस्याः श्रेष्ठ तरा चान्या तव भार्या भविष्यति । गौरीनामेति विख्याता हिमाचलसुता शुभा
O Rudra, yamang binanggit niya ang pagkalayo sa minamahal, alamin mo ito: may iba pa, na higit na dakila kaysa sa kanya, ang magiging iyong asawa—siya’y makikilala bilang Gaurī, ang mapalad na anak na babae ni Himācala.
Verse 193
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठेनागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गायत्रीवरप्रदानोनाम त्रिनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa ikaanim na aklat, ang Nāgarakhaṇḍa—sa Māhātmya ng Hāṭakeśvara Kṣetra, ang kabanatang pinamagatang “Pagkakaloob ng mga Biyaya ni Gāyatrī,” na siyang Kabanata 193.