Adhyaya 148
Inilalahad ng Kabanata 148 ang isang masinop na salaysay ng tīrtha na ipinasa ni Sūta. Si Pingalā, nababalisa dahil sa kawalan ng anak na lalaki, ay humingi ng pahintulot sa isang pantas (may pagtukoy kay Vyāsa) upang magsagawa ng tapas para kalugdan si Maheśvara. Dumating siya sa itinakdang kṣetra, itinatag si Śaṅkara, at gumawa ng isang malawak na vāpī (lawa/balon) na may dalisay na tubig, na hayagang itinuring na pook-paligo na pumupuksa ng kasalanan. Nagpakita si Tripurāntaka (Mahādeva), nagpahayag ng kasiyahan, at nagkaloob ng biyaya: isang anak na lalaking marangal at magpapalago sa angkan. Pagkaraan, pinalawak ang aral tungkol sa bisa ng pook: ang mga babaeng maliligo at sasamba sa naitatag na liṅga sa mga takdang araw ng buwan (lalo na sa maliwanag na kalahati) ay pangangakuan ng mahuhusay na anak; ang mga dinadapuan ng kamalasan ay makakamtan ang mabuting kapalaran sa loob ng isang taon sa pamamagitan ng paliligo at pagsamba. Ang mga lalaking gagawa nito ay magkakamit ng katuparan ng hangarin, at ang mga walang pagnanasa ay pagkakalooban ng mokṣa. Nagtatapos ang kabanata sa paglaho ni Mahādeva, sa pagsilang ng ipinangakong anak na si Kapinjala, at sa maikling pagbanggit sa naunang pagtatatag kay Kelīvarī Devī na kaugnay ng tagumpay sa lahat ng panig.
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । एवं तं निःस्पृहं ज्ञात्वा गृहं प्रति निजात्मजम् । पिंगला दुःखसंयुक्ता व्यासमेतदुवाच ह
Sinabi ni Sūta: “Kaya, nang malaman niyang ang sarili niyang anak ay wala nang pagnanasa sa daigdig at hindi na muling nakatuon sa tahanan, si Piṅgalā—punô ng dalamhati—ay nagsalita ng mga salitang ito kay Vyāsa.”
Verse 2
अहं तपश्चरिष्यामि पुत्रार्थं द्विजसत्तम । अनुज्ञां देहि मे येन तोषयामि महेश्वरम् । पुत्रो येन भवेन्मह्यं वंशवृद्धिकरः परः
“O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, alang-alang sa isang anak na lalaki ay magsasagawa ako ng matinding pag-aayuno at pagninilay (tapas). Ipagkaloob mo ang pahintulot, upang mapalugod ko si Maheśvara; at sa Kanyang biyaya, nawa’y ipanganak sa akin ang isang dakilang anak na magpapalago sa aming angkan.”
Verse 3
एवं सा निश्चयं कृत्वा लब्ध्वानुज्ञां मुनेस्ततः । क्षेत्रमेतत्समासाद्य तपस्तेपे पतिव्रता
Sa gayong pasya, at matapos makamtan ang pahintulot ng muni, ang tapat na maybahay ay dumating sa banal na pook na ito at nagsagawa ng tapas (pagpapakasakit na banal).
Verse 4
संस्थाप्य शंकरं देवं तदग्रे निर्मलोदकम् । कृत्वा वापीं सुविस्तीर्णां स्नानात्पातकनाशनीम्
Matapos itatag ang Panginoong Śaṅkara bilang Diyos, inilagay niya sa harap Niya ang dalisay na tubig; at gumawa siya ng isang malawak na paliguang banal, na ang pagligo roon ay pumupuksa sa kasalanan.
Verse 5
ततस्तस्या गतस्तुष्टिं भगवांस्त्रिपुरांतकः । वरदोऽस्मीति तां प्राह प्रहृष्टेनांतरात्मना
Pagkaraan, nalugod sa kanya ang Mapalad na Panginoong Tripurāntaka; at sa pusong nag-uumapaw sa galak ay sinabi Niya, “Ako ang Tagapagkaloob ng mga biyaya.”
Verse 6
श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रे वरं वरय सुव्रते । यः स्थितो हृदये नित्यं नादेयं विद्यते मम
Wika ni Śrī Mahādeva: “O mapalad at mapagpala, lubos Akong nalulugod sa iyo. O babaeng tapat sa panata, pumili ka ng isang biyaya. Sa sinumang laging nananahan sa Aking puso, wala Akong ipagkakait na hindi maibibigay.”
Verse 7
वटिकोवाच । सुतं देहि सुरश्रेष्ठ मम वंशविवर्धनम् । चित्ताह्लादकरं नित्यं सुशीलं विनयान्वितम्
Sinabi ni Vaṭikī: “O pinakadakila sa mga diyos, ipagkaloob Mo sa akin ang isang anak na lalaki na magpapalago sa aking angkan. Nawa’y lagi siyang magbigay-galak sa puso, may mabuting asal, at puspos ng kababaang-loob.”
Verse 8
श्रीमहादेव उवाच । भविष्यति न संदेहस्तव पुत्रः सुशोभने । यादृक्त्वया महाभागे प्रार्थितस्तद्विशेषतः
Wika ni Śrī Mahādeva: “O marikit at maningning, walang pag-aalinlangan—magkakaroon ka ng isang anak na lalaki. O mapalad, mangyayari ito ayon sa iyong idinalangin, sa bawat bagay.”
Verse 9
अन्यापि मानुषी याऽत्र वाप्यां स्नात्वा समाहिता । पञ्चम्यां वत्सरं यावच्छुक्लपक्षे ह्युपस्थिते । पूजयिष्यति मल्लिंगं यच्चाद्य स्थापितं त्वया
“Sinumang ibang babae rin na, na may tipon at taimtim na isip, maligo sa banal na lawaing ito, at sa ikalimang araw ng maliwanag na kalahati ng buwan, sa loob ng isang buong taon, ay sumamba sa Malliṅga na itinindig mo rito ngayong araw—”
Verse 10
साथ लप्स्यति सत्पुत्रं दत्त्वा फलमनुत्तमम् । या च दौर्भाग्यसंयुक्ता तृतीयादिवसेऽत्र वै
“—siya’y magkakamit ng isang anak na lalaking banal at mabuti, at tatanggap ng gantimpalang walang kapantay. At ang sinumang babaeng dinadapuan ng kamalasan, kung sa ikatlong araw ng buwan (Tṛtīyā) at mga kahalintulad na araw ay pumarito—”
Verse 11
स्नात्वाऽत्र सलिले पश्चान्मल्लिंगं पूजयिष्यति । सा सौभाग्य समोपेता वर्षांते च भविष्यति
Pagkaligo sa banal na tubig dito at saka pagsamba sa Malliṅga, siya ay mapupuspos ng magandang kapalaran at biyaya—tunay na sa pagtatapos ng taon ay mangyayari ito.
Verse 12
यः पुनः पुरुषश्चात्र स्नात्वा मां पूजयिष्यति । सकामो लप्स्यते कामान्विकामो मोक्षमेव च
Bukod dito, sinumang lalaki na maligo rito at sumamba sa Akin: kung may mga pagnanais, matatamo niya ang mga iyon; kung walang pagnanasa, ang makakamtan niya ay ang moksha, ang paglaya lamang.
Verse 13
एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । साऽपि लेभे सुतं व्यासात्कपिंजलमिति श्रुतम्
Pagkasabi nito, si Mahādeva ay naglaho sa paningin. At siya nama’y nagkaroon ng isang anak na lalaki kay Vyāsa—na ayon sa balita’y pinangalanang Kapiñjala.
Verse 14
यादृक्तेन पुरा प्रोक्तो देवदेवेन शूलिना । येनैव स्थापिता चात्र देवी केलीवरी पुरा । सर्वसिद्धिप्रदा लोके तत्र याऽराधिता पुरा
Gaya ng ipinahayag noon ng Diyos ng mga diyos, ang Panginoong may hawak na trishula—siya ring minsang nagluklok dito sa sinaunang panahon sa Diyosa na si Kelīvarī—gayundin ang Diyosang iyon, na sinamba roon noong una, ay kilala sa daigdig bilang tagapagkaloob ng lahat ng siddhi at ganap na katuparan.