Adhyaya 27

Verse 1

पार्वत्युवाच । नमस्ते देवदेवेश प्रणमत्करुणानिधे । वद केदारमाहात्म्यं भक्तानामनुकंपया

Sinabi ni Pārvatī: Pagpupugay sa Iyo, O Panginoon ng mga diyos, O bukal ng habag sa mga yumuyuko. Sa awa sa mga deboto, ipahayag Mo ang kadakilaan ng Kedāra.

Verse 2

तस्मिंल्लिंगे महाप्रीतिस्तव काश्यामनुत्तमा । तद्भक्ताश्च जना नित्यं देवदेवमहाधियः

Sa Liṅga na yaon, ang Iyong dakilang pag-ibig sa Kāśī ay walang kapantay; at ang mga deboto nito ay laging mga taong may mataas na pag-unawa, tapat sa Panginoon ng mga diyos.

Verse 3

देवदेव उवाच । शृण्वपर्णेभिधास्यामि केदारेश्वर संकथाम् । समाकर्ण्यापि यां पापोप्यपापो जायते क्षणात्

Sinabi ng Panginoon ng mga diyos: Makinig ka, O Aparṇā; isasalaysay ko ang banal na kasaysayan ni Kedāreśvara—na kapag napakinggan, kahit ang makasalanan ay nagiging walang sala sa isang iglap.

Verse 4

केदारं यातुकामस्य पुंसो निश्चितचेतसः । आजन्मसंचितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

Sa taong may matibay na pasiyang magtungo sa Kedāra, ang mga kasalanang naipon mula pa sa kapanganakan ay napapawi sa mismong sandaling iyon.

Verse 5

गृहाद्विनिर्गते पुंसि केदारमभिनिश्चितम् जन्मद्वयार्जितं पापं शरीरादपि निर्व्रजेत्

Kapag ang taong matibay na nagpasya sa Kedāra ay lumisan sa kanyang tahanan, ang kasalanang natamo sa dalawang kapanganakan ay lumalayo maging sa kanyang katawan.

Verse 6

मध्ये मार्गं प्रपन्नस्य त्रिजन्मजनितं त्वघम् । देहगेहाद्विनिःसृत्य निराशं याति निःश्वसत्

Sa taong tumahak na sa daan, ang kasalanang bunga ng tatlong buhay ay lumalabas mula sa katawan na tila tahanan at lumalayo, nawawalan ng pag-asa, na waring bumubuntong-hininga sa pagkatalo.

Verse 7

सायंकेदारकेदारकेदारेति त्रिरुच्चरन् । गृहेपि निवसन्नूनं यात्राफलमवाप्नुयात्

Kung sa dapithapon ay bigkasin nang tatlong ulit ang “Kedāra, Kedāra, Kedāra,” kahit naninirahan sa bahay ay tiyak na matatamo ang bunga ng paglalakbay-pananampalataya.

Verse 8

दृष्ट्वा केदारशिखरं पीत्वा तत्रत्यमंबु च । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

Sa pagtanaw sa tuktok ng Kedāra at pag-inom ng tubig na naroon, napapalaya ang tao sa mga kasalanang nagawa sa pitong kapanganakan—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 9

हरपापह्रदे स्नात्वा केदारेशं प्रपूज्य च । कोटिजन्मार्जितैनोभिर्मुच्यते नात्र संशयः

Pagkaligo sa lawa ng Hara-pāpa at matapos sambahin si Kedāreśa, napapalaya ang tao sa mga kasalanang naipon sa di-mabilang na kapanganakan—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 10

सकृत्प्रणम्य केदारं हरपापकृतोदकः । स्थाप्य लिंगं हृदंभोजे प्रांते मोक्षं गमिष्यति

Ang sinumang minsang yumukod kay Kedāra at luminis sa tubig na nag-aalis ng kasalanan, at itinatag ang Śiva-liṅga sa lotus ng puso—sa wakas ng buhay ay makakamtan ang mokṣa.

Verse 11

हरपापह्रदे श्राद्धं श्रद्धया यः करिष्यति । उद्धृत्य सप्तपुरुषान्स मे लोकं गमिष्यति

Ang sinumang magsagawa ng śrāddha sa lawa ng Hara-pāpa nang may tunay na pananampalataya—matapos iangat ang pitong salinlahi—ay tutungo sa aking daigdig.

Verse 12

पुरा राथंतरे कल्पे यदभूदत्र तच्छृणु । अपर्णे दत्तकर्णा त्वं वर्णयामि तवाग्रतः

Pakinggan mo ang naganap dito noong unang panahon, sa Rāthaṃtara kalpa. O Aparṇā, maging ganap na mapagmatyag; isasalaysay ko ito sa harap mo.

Verse 13

एको ब्राह्मणदायाद उज्जयिन्या इहागतः । कृतोपनयनः पित्रा ब्रह्मचर्यव्रतेस्थितः

Isang kabataang Brāhmaṇa, tagapagmana ng angkang Brāhmaṇa, ang dumating dito mula sa Ujjayinī. Isinagawa ng kanyang ama ang upanayana, at siya’y matatag sa panatang brahmacarya.

Verse 14

स्थलीं पाशुपतीं काशीं स विलोक्य समंततः । द्विजैः पाशुपतैः कीर्णां जटामुकुटभूषितैः

Nang mamasdan niya sa lahat ng dako ang banal na pook ng Kāśī, na likás na Pāśupatī, nakita niyang ito’y punô ng mga Pāśupatang brāhmaṇa, pinalamutian ng mga koronang buhol-buhol na buhok (jaṭā).

Verse 15

कृतलिंगसमर्चैश्च भूतिभूषितवर्ष्मभिः । भिक्षाहृतान्नसंतुष्टैः पुष्टैर्गंगामृतोदकैः

Sila’y may paggalang na sumasamba sa liṅga; ang kanilang katawan ay pinalamutian ng banal na abo (vibhūti). Nasiyahan sa pagkaing mula sa limos, sila’y pinatatag ng mala-nektar na tubig ng Gaṅgā.

Verse 16

बभूवानंदितमना व्रतं जग्राह चोत्तमम् । हिरण्यगर्भादाचार्यान्महत्पाशुपताभिधम्

Sa pusong nag-uumapaw sa galak, tinanggap niya ang isang dakilang panata—ang marangal na pagsasadhana na tinatawag na Pāśupata—na tinanggap niya mula sa gurong si Hiraṇyagarbha.

Verse 17

स च शिष्यो वशिष्ठोभूत्सर्वपाशुपतोत्तमः । स्नात्वा ह्रदे हरपापे नित्यप्रातः समुत्थितः

Ang alagad na iyon ay naging si Vasiṣṭha, ang pinakadakila sa lahat ng Pāśupata. Araw-araw sa madaling-araw, siya’y bumabangon at naliligo sa lawa ng Hara-pāpa.

Verse 18

विभूत्याहरहः स्नाति त्रिकालं लिंगमर्चयन् । नांतरं स विजानाति शिवलिंगे गुरौ तथा

Araw-araw siya’y naliligo, naglalagay ng banal na abo (vibhūti), at sumasamba sa liṅga sa tatlong panahon ng araw. Wala siyang nakitang pagkakaiba sa pagitan ng Śiva-liṅga at ng kanyang guru.

Verse 19

स द्वादशाब्ददेशीयो वशिष्ठो गुरुणा सह । ययौ केदारयात्रार्थं गिरिं गौरीगुरोर्गुरुम्

Nang maglabindalawang taon na si Vasiṣṭha, siya’y lumakbay kasama ang kanyang guro sa banal na paglalakbay sa Kedāra—patungo sa bundok na siyang kataas-taasang Guru maging ng guro ni Gaurī.

Verse 20

यत्र गत्वा न शोचंति किंचित्संसारिणः क्वचित । प्राश्योदकं लिंगरूपं लिंगरूपत्वमागताः

Pagdating sa pook na yaon, ang mga nilalang na nasa daigdig ay hindi na nagdadalamhati kailanman. Sa pag-inom ng banal na tubig na kaugnay ng Liṅga, nararating nila ang mismong kalagayan ng Liṅga—pakikiisa sa anyo ni Śiva.

Verse 21

असिधारं गिरिं प्राप्य वशिष्ठस्य तपस्विनः । गुरुर्हिरण्यगर्भाख्यः पंचत्वमगमत्तदा

Nang marating ng mapagtapás na si Vasiṣṭha ang Bundok Asidhāra, ang kanyang gurong tinatawag na Hiraṇyagarbha ay noon ay umabot sa pañcatva—nakipag-isa sa limang sangkap at pumanaw.

Verse 22

पश्यतां तापसानां च विमाने सार्वकामिके । आरोप्य तं पारिषदाः कैलासमनयन्मुदा

Sa pagtanaw ng mga tapás, iniluklok siya ng mga tagapaglingkod ni Śiva sa isang makalangit na vimāna na tumutupad ng lahat ng hangarin, at masayang dinala siya patungong Kailāsa.

Verse 23

यस्तु केदारमुद्दिश्य गेहादर्धपथेप्यहो । अकातरस्त्यजेत्प्राणान्कैलासे स चिरं वसेत्

Ang sinumang, patungong Kedāra ang layon, ay kahit mamatay man sa kalahati ng daan mula sa tahanan—hindi natitinag at matatag—siya’y mananahan nang matagal sa Kailāsa.

Verse 24

तदाश्चर्यं समालोक्य स वशिष्ठस्तपोधनः । केदारमेव लिंगेषु बह्वमंस्त सुनिश्चितम्

Nang makita niya ang kababalaghang iyon, si Vasiṣṭha, kayamanang-asketiko, ay lubos na napaniwala: sa mga liṅga ni Śiva, ang Kedāra ang tunay na pinakadakila.

Verse 25

अथ कृत्वा स कैदारीं यात्रां वाराणसीमगात् । अग्रहीन्नियमं चापि यथार्थं चाकरोत्पुनः

Pagkatapos maisagawa ang paglalakbay-dambana sa Kedāra, nagtungo siya sa Vārāṇasī; at muli niyang tinanggap ang mga panata, at isinagawa ang mga ito nang wasto ayon sa itinakda.

Verse 26

प्रति चैत्रं सदा चैत्र्यां यावज्जीवमहं ध्रुवम् । विलोकयिष्ये केदारं वसन्वाराणसीं पुरीम्

Taun-taon sa buwan ng Caitra—oo, habang ako’y nabubuhay, tiyak at di magkukulang—masisilayan ko ang Kedāra, habang nananahan sa lungsod ng Vārāṇasī.

Verse 27

तेन यात्राः कृताः सम्यक् षष्टिरेकाधिका मुदा । आनंदकानने नित्यं वसता ब्रह्मचारिणा

Kaya, habang palagi siyang naninirahan sa Ānandakānana bilang isang brahmacārin, masayang isinagawa niya nang wasto ang mga paglalakbay-dambana—animnapu’t isa ang kabuuan.

Verse 28

पुनर्यात्रां स वै चक्रे मधौ निकटवर्तिनि । परमोत्साहसंतुष्टः पलिता कलितोप्यलम्

Nang malapit na ang buwan ng Madhu (tagsibol), muli niyang sinimulan ang paglalakbay-dambana—puspos ng sukdulang sigasig, bagaman ang kanyang buhok ay lubhang namuti na.

Verse 29

तपोधनैस्तन्निधनं शंकमानैर्निवारितः । कारुण्यपूर्णहृदयैरन्यैरपि च संगिभिः

Sa pangambang ito’y mauwi sa kaniyang kamatayan, pinigil siya ng mga pantas na asceta; at ang iba pang mga kasama, na puspos ng habag ang puso, ay nagsikap ding humadlang sa kaniya.

Verse 30

ततोपि न तदुत्साहभंगोभूद्दृढचेतसः । मध्ये मार्गं मृतस्यापि गुरोरिव गतिर्मम

Gayunman, hindi napatid ang sigasig ng matatag ang loob. Sa akin, ang kaniyang landas ay parang sa isang guro—kahit siya’y pumanaw na—na gumagabay sa daan sa gitna mismo ng paglalakbay.

Verse 31

इति निश्चितचेतस्के वशिष्ठे तापसे शुचौ । अशूद्रान्न परीपुष्टे तुष्टोहं चंडिकेऽभवम्

Kaya, nang si Vasiṣṭha—ang dalisay na asceta na may matibay na pasiya—ay hindi pinakain ng pagkaing mula sa mga Śūdra, ako, si Caṇḍikā, ay lubos na nalugod sa kaniya.

Verse 32

स्वप्रेमया स संप्रोक्तो वशिष्ठस्तापसोत्तमः । दृढव्रत प्रसन्नोस्मि केदारं विद्धि मामिह

Nang sa sariling mapagmahal na debosyon ay nagsalita si Vasiṣṭha, ang pinakamainam sa mga asceta, sinabi ko: “O matatag sa panata, ako’y nalulugod; kilalanin mo ako rito bilang Kedāra.”

Verse 33

अभीष्टं च वरं मत्तः प्रार्थयस्वाविचारितम् । इत्युक्तवत्यपि मयि स्वप्नो मिथ्येति सोब्रवीत्

Kahit sinabi ko, “Humiling ka sa akin ng ninanais mong biyaya nang walang pag-aalinlangan,” sumagot siya, “Ito’y panaginip; ito’y hindi totoo.”

Verse 34

ततोपि स मया प्रोक्तः स्वप्नो मिथ्याऽशुचिष्मताम् । भवादृशाममिथ्यैव स्वाख्या सदृशवर्तिनाम्

Gayunman sinabi ko sa kanya: ‘Ang panaginip ay huwad para sa marurumi; ngunit para sa mga tulad mo—na namumuhay ayon sa marangal na likas—ang aking sariling pagpapahayag ay hindi kailanman huwad.’

Verse 35

वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि स्वप्नशंकां त्यज द्विज । तव सत्त्ववतः किंचिन्मयादेयं न किंचन

‘Ipahayag mo ang iyong hiling; ako’y nalulugod. Iwaksi mo ang pag-aalinlangang panaginip lamang ito, O dalawang-ulit na isinilang. Sa iyo na may tunay na kabutihan, walang anumang hindi ko maipagkakaloob.’

Verse 36

इत्युक्तं मे समाकर्ण्य वरयामास मामिति । शिष्यो हिरण्यगर्भस्य तपस्विजनसत्तमः

Nang marinig niya ang aking sinabi, ang pinakadakila sa mga mapag-asetikong tao—ang alagad ni Hiraṇyagarbha—ay humiling sa akin ng boon ayon doon.

Verse 37

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मे सानुगा इमे । सर्वे शूलिन्नुग्राह्या एष एव वरो मम

‘Kung ikaw ay nalulugod, O Panginoon ng mga diyos, nawa’y ang lahat ng mga kasama kong tagasunod ay pagpalain ng may-dalang Trisula—ito lamang ang aking hiling.’

Verse 38

देवि तस्येदमाकर्ण्य परोपकृतिशालिनः । वचनं नितरां प्रीतस्तथेति तमुवाच ह

O Diyosa, nang marinig ang mga salitang iyon ng taong sagana sa pagkakawanggawa, labis na nalugod ang Panginoon at sinabi sa kanya, ‘Mangyari nawa.’

Verse 39

पुनः परोपकरणात्तत्तपो द्विगुणीकृतम् । तेन पुण्येन स मया पुनः प्रोक्तो वरं वृणु

Muli, dahil sa pagtulong sa kapwa, nadoble ang kanyang mahigpit na tapas. At sa lakas ng gayong kabutihang-loob, muli ko siyang sinabi: “Pumili ka ng isang biyaya.”

Verse 40

स वशिष्ठो महाप्राज्ञो दृढ पाशुपतव्रतः । देवि मे प्रार्थयामास हिमशैलादिह स्थितिम्

Yaong dakilang rishi na si Vasiṣṭha—lubhang marunong at matatag sa Panatang Pāśupata—O Diyosa, nakiusap sa akin na manahan dito, pagdating mula sa bundok ng Himālaya.

Verse 41

ततस्तत्तपसाकृष्टः कलामात्रेण तत्र हि । हिमशैले ततश्चात्र सर्वभावेन संस्थितः

Pagkaraan, dahil sa lakas ng kanyang tapas, ako’y nahila roon sa isang kisapmata—sa Himālaya nga; at pagkaraan ay dito ako lubos na nanahan, buong pagkatao ko’y nakatalaga.

Verse 42

ततः प्रभाते संजाते सर्वेषां पश्यतामहम् । हिमाद्रे प्रस्थितः प्राप्तस्तूयमानः सुरर्षिभिः

Pagdating ng bukang-liwayway, habang nakatingin ang lahat, ako’y lumisan at narating ang Himālaya, pinupuri ng mga banal na rishi ng mga deva.

Verse 43

वशिष्ठं पुरतः कृत्वा सर्वसार्थसमायुतम् । हरपापह्रदे तीर्थे स्थितोहं तद्नुग्रहात्

Inilagay ko si Vasiṣṭha sa unahan, kasama ang buong pangkat ng mga tagasunod; sa kanyang biyaya, ako’y nanahan sa tīrtha na tinatawag na Harapāpa-hrada, ang Lawa na nag-aalis ng kasalanan kay Hara.

Verse 44

मत्परिग्रहतः सर्वे हरपापे कृतोदकाः । आराध्य मामनेनैव वपुषा सिद्धिमागताः

Lahat ng nasa aking pag-iingat ay nagsagawa ng banal na ritong tubig sa Harapāpa; at sa pagsamba sa akin sa mismong anyong ito, nakamtan nila ang ganap na katuparang espirituwal.

Verse 45

तदा प्रभृति लिंगेस्मिन्स्थितः साधकसिद्धये । अविमुक्ते परे क्षेत्रे कलिकाले विशेषतः

Mula noon, nananatili ako sa liṅga na ito upang maghatid ng siddhi sa mga nagsasagawa ng pagsamba—lalo na sa Panahon ng Kali—sa dakilang banal na kṣetra ng Avimukta (Kāśī).

Verse 46

तुषाराद्रिं समारुह्य केदारं वीक्ष्य यत्फलम् । तत्फलं सप्तगुणितं काश्यां केदारदर्शने

Anumang kabutihang makakamit sa pag-akyat sa niyebeng bundok at sa pagtanaw sa Kedāra—pitong ulit niyon ang gantimpalang natatamo sa Kāśī sa pagdarśana kay Kedāra rito.

Verse 47

गौरीकुंडं यथा तत्र हंसतीर्थं च निर्मलम् । यथा मधुस्रवा गंगा काश्यां तदखिलं तथा

Kung paanong naroon ang Gaurīkuṇḍa at ang dalisay na Haṃsatīrtha, at kung paanong naroon ang Gaṅgā na dumadaloy na tila pulot—gayundin, ang lahat ng iyon ay matatagpuan sa Kāśī.

Verse 48

इदं तीर्थं हरपापं सप्तजन्माघनाशनम् । गंगायां मिलितं पश्चाज्जन्मकोटिकृताघहम्

Ang tīrtha na ito, ang Harapāpa, ay pumupuksa sa mga kasalanan ng pitong buhay; at paglaon, kapag ito’y sumanib sa Gaṅgā, winawasak nito ang mga kasalanang naipon sa sampung milyong kapanganakan.

Verse 49

अत्र पूर्वं तु काकोलौ युध्यतौ खान्निपेततुः । पश्यतां तत्र संस्थानां हंसौ भूत्वा विनिर्गतौ

Dito, noong unang panahon, dalawang uwak na naglalaban ay nahulog mula sa langit; sa harap ng mga nagkakatipon, sila’y naging mga sisne at saka lumisan.

Verse 50

गौरि त्वया कृतं पूर्वं स्नानमत्र महाह्रदे । गौरीतीर्थं ततः ख्यातं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम्

O Gaurī, sapagkat minsan ay nagsagawa Ka ng banal na pagligo rito sa dakilang sagradong lawa, kaya ito’y nakilala bilang Gaurī-tīrtha, ang pinakadakila sa lahat ng banal na tawiran.

Verse 51

अत्रामृतस्रवा गंगा महामोहांधकारहृत् । अनेकजन्मजनित जाड्यध्वंसविधायिनी

Dito, ang Gaṅgā ay dumadaloy na tila mismong amṛta; winawasak niya ang siksik na dilim ng pagkalito at pinapawi ang pamamanhid na bunga ng maraming kapanganakan.

Verse 52

सरसा मानसेनात्र पूर्वं तप्तं महातपः । अतस्तु मानसं तीर्थं जने ख्यातिमिदं गतम्

Dito, noong unang panahon, sina Sarasā at Mānasā ay nagsagawa ng dakilang pag-aayuno at pagninilay (tapas); kaya’t sumikat ito sa mga tao bilang Mānasatīrtha.

Verse 53

अत्र पूर्वं जनः स्नानमात्रेणैव प्रमुच्यते । पश्चात्प्रसादितश्चाहं त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दृशैः

Dito, noong una, ang tao’y napapalaya kahit sa pagligo lamang. Pagkaraan, maging ako man ay napalugod ng mga deva—yaong mahirap masilayan at nagkakaloob ng kalayaan (moksha).

Verse 54

सर्वे मुक्तिं गमिष्यंति यदि देवेह मानवाः । केदारकुंडे सुस्नातास्तदोच्छित्तिर्भविष्यति

Kung sa banal na pook na ito, ang lahat ng tao’y maligo nang ganap sa Kedārakuṇḍa, lahat ay tutungo sa kalayaan; at magwawakas ang pagpapatuloy ng daigdig.

Verse 55

सर्वेषामेव वर्णानामाश्रमाणां च धर्मिणाम् । तस्मात्तनुविसर्गेत्र मोक्षं दास्यति नान्यथा

Para sa lahat ng matuwid—sa bawat varṇa at bawat āśrama—kaya nga, sa sandaling iwanin ang katawan dito, nagbibigay ito ng kalayaan, at hindi sa iba pang paraan.

Verse 56

ततस्तदुपरोधेन तथेति च मयोदितम् । तदारभ्य महादेवि स्नानात्केदारकुंडतः

Pagkaraan, dahil sa gayong pagpupumilit, sinabi ko, “Gayon na nga.” Mula noon, O Mahādevī, ito ang bunga na nagmumula sa pagligo sa Kedārakuṇḍa.

Verse 57

समर्चनाच्च भक्त्या वै मम नाम जपादपि । नैःश्रेयसीं श्रियं दद्यामन्यत्रापि तनुत्यजाम

At sa taimtim na pagsamba, at maging sa pagbigkas ng aking Pangalan, ipinagkakaloob ko ang sukdulang pagpapala; maging yaong sa ibang dako nagbubuwag ng katawan, sa kanila’y iginagawad ko ang pinakamataas na kabutihan.

Verse 58

केदारतीर्थे यः स्नात्वा पिंडान्दास्यति चात्वरः । एकोत्तरशतं वंश्यास्तस्य तीर्णा भवांबुधिम्

Sinumang maligo sa Kedāra-tīrtha at agad maghandog ng mga piṇḍa, isang daan at isa sa kanyang mga salinlahi ang makakatawid sa karagatan ng pag-iral sa daigdig.

Verse 59

भौमवारे यदा दर्शस्तदा यः श्राद्धदो नरः । केदारकुंडमासाद्य गयाश्राद्धेन किं ततः

Kapag ang araw ng bagong-buwan (Darśa) ay tumapat sa Martes, ang taong nagsasagawa ng śrāddha pagdating sa Kedārakuṇḍa—ano pa ang kailangan niya sa bantog na Gayā-śrāddha?

Verse 60

केदारं गंतुकामस्य बुद्धिर्देया नरैरियम् । काश्यां स्पृशंस्त्वं केदारं कृतकृत्यो भविष्यसि

Sa nagnanais pumunta sa Kedāra, ito ang payong dapat ibigay: ‘Sa Kāśī, sa paghipo at pagsamba mo sa Kedāra, magiging ganap ang iyong layon sa buhay.’

Verse 61

चैत्रकृष्णचतुर्दश्यामुपवासं विधाय च । त्रिगंडूषान्पिबन्प्रातर्हृल्लिंगमधितिष्ठति

At sa ika-labing-apat na araw (caturdaśī) ng madilim na kalahati ng Caitra, matapos mag-ayuno, at sa umaga’y uminom ng banal na tubig sa tatlong lagok, marapat na maglingkod sa Hṛlliṅga, ang liṅga ng puso.

Verse 62

केदारोदकपानेन यथा तत्र फलं भवेत् । तथात्र जायते पुंसां स्त्रीणां चापि न संशयः

Kung paanong sa Kedāra ay nagbubunga ang pag-inom ng tubig ng Kedāra, gayon din dito sa Kāśī ay sumisilang ang gayunding bunga para sa mga lalaki at sa mga babae—walang pag-aalinlangan.

Verse 63

केदारभक्तं संपूज्य वासोन्नद्रविणादिभिः । आजन्मजनितं पापं त्यक्त्वा याति ममालयम्

Matapos igalang at sambahin ang deboto ng Kedāra sa pamamagitan ng kasuotan, pagkain, yaman, at iba pa, naiiwan ang mga kasalanang naipon mula pa sa kapanganakan, at siya’y napaparoon sa Aking tahanan.

Verse 64

आषण्मासं त्रिकालं यः केदारेशं नमस्यति । तं नमस्यंति सततं लोकपाला यमादयः

Sinumang sa loob ng anim na buwan ay yumuyukod kay Kedāreśa nang tatlong ulit bawat araw—siya’y walang humpay na iginagalang ng mga tagapangalaga ng mga daigdig, na pinangungunahan ni Yama.

Verse 65

कलौ केदारमाहात्म्यं योपि कोपि न वेत्स्यति । यो वेत्स्यति सुपुण्यात्मा सर्वं वेत्स्यति स ध्रुवम्

Sa kapanahunan ng Kali, halos wala ni isa ang makaaalam ng kadakilaan ni Kedāra. Ngunit sinumang nakakakilala nito—siya’y tunay na may dakilang kabutihang-loob; tiyak na nalalaman niya ang lahat ng dapat malaman.

Verse 66

केदारेशं सकृद्दृष्ट्वा देवि मेऽनुचरो भवेत् । तस्मात्काश्यां प्रयत्नेन केदारेशं विलोकयेत्

O Diyosa, ang sinumang makakita kay Kedāreśa kahit minsan lamang ay nagiging aking tagapaglingkod. Kaya sa Kāśī, dapat pagsikapan ng tao na hanapin ang mapagpalang pagtanaw kay Kedāreśa.

Verse 67

चित्रांगदेश्वरं लिंगं केदारादुत्तरे शुभम् । तस्यार्चनान्नरो नित्यं स्वर्गभोगानुपाश्नुते

Sa hilaga ng Kedāra ay naroon ang mapalad na liṅga na tinatawag na Citrāṅgadeśvara. Sa pagsamba rito, ang tao’y laging nagtatamasa ng mga ligaya ng langit.

Verse 68

केदाराद्दक्षिणे भागे नीलकंठ विलोकनात् । संसारोरगदष्टस्य तस्य नास्ति विषाद्भयम्

Sa dakong timog ng Kedāra, sa pagtanaw kay Nīlakaṇṭha, ang sinumang nakagat ng ahas ng pag-iral sa sanlibutan ay wala nang takot sa lason ng dalamhati at panghihina ng loob.

Verse 69

तद्वायव्यंबरीषेशो नरस्तदवलोकनात् । गर्भवासं न चाप्नोति संसारे दुःखसंकुले

Sa hilagang-kanluran nito ay ang Ambārīṣeśa; sa pagtanaw dito, ang tao’y hindi na muling mapapasa “paninirahan sa sinapupunan” (muling pagsilang) sa mundong ito na siksik sa pagdurusa.

Verse 70

इंद्रद्युम्नेश्वरं लिंगं तत्समीपे समर्च्य च । तेजोमयेन यानेन स स्वर्ग भुवि मोदते

Sa malapit doon, matapos sambahin at parangalan nang wasto ang Liṅga ni Indradyumneśvara, ang tao’y nagagalak sa makalangit na daigdig, sumasakay sa maningning at nagliliwanag na sasakyang selestiyal.

Verse 71

तद्दक्षिणे नरो दृष्ट्वा लिंगं कालंजरेश्वरम् । जरां कालं विनिर्जित्य मम लोके वसेच्चिरम्

Sa timog niyon, ang taong nakatanaw sa Liṅga na Kālañjareśvara ay nagwawagi laban sa katandaan at sa panahon, at nananahan nang matagal sa aking daigdig.

Verse 72

दृष्ट्वा क्षेमेश्वरं लिंगमुद्क्चित्रांगदेश्वरात् । सर्वत्र क्षेममाप्नोति लोकेऽत्र च परत्र च

Matapos masilayan ang Liṅga na Kṣemeśvara, na nasa hilaga ng Citrāṅgadeśvara, natatamo ng tao ang kapayapaan at kagalingan sa lahat ng dako—sa mundong ito at sa susunod pa.

Verse 73

स्कंद उवाच । देवदेवेन विंध्यारे केदार महिमा महान् । इत्याख्यायि पुरांबायै मया तेपि निरूपितः

Sinabi ni Skanda: Ganito noon isinalaysay ng Diyos ng mga diyos kay Inang Pārvatī ang dakilang kaluwalhatian ng Kedāra sa lupain ng Vindhya; ang salaysay ding iyon ay inilahad ko rin para sa iyo.

Verse 74

केदारेश्वरलिंगस्य श्रुत्वोत्पत्तिं कृती नरः । शिवलोकमवाप्नोति निष्पापो जायते क्षणात्

Ang taong may kabutihang-loob na nakaririnig ng salaysay ng pinagmulan ng Liṅga ni Kedāreśvara ay nakakamit ang daigdig ni Śiva, at sa isang iglap ay nagiging walang kasalanan.

Verse 77

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे केदारमहिमाख्यानं नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang kabanatang tinatawag na “Salaysay ng Kaluwalhatian ni Kedāra,” sa Uttarārdha ng Kāśī Khaṇḍa, sa ikaapat na bahagi ng Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśīti-sāhasrī Saṁhitā.