Adhyaya 11

Verse 1

सूत उवाच । पिंगला नाम या वेश्या मया पूर्वमुदाहृता । शिवभक्तार्चनात्पुण्यात्त्यक्त्वा पूर्वकलेवरम्

Sinabi ni Sūta: Yaong babaeng aliw na nagngangalang Piṅgalā, na aking nabanggit noon—sa bisa ng kabutihang bunga ng pagsamba sa mga deboto ni Śiva—iniwan ang dati niyang katawan.

Verse 2

चन्द्रांगदस्य सा भूयः सीमंतिन्यामजायत । रूपौदार्यगुणोपेता नाम्ना वै कीर्तिमालिनी

Muli siyang isinilang bilang maybahay ni Candrāṅgada, taglay ang kagandahan, pagkabukas-palad, at mga kabutihan; at sa pangalan ay Kīrtimālinī.

Verse 3

भद्रायुरपि तत्रैव राजपुत्रो वणिक्पतेः । ववृधे सदने भानुः शुचाविव महातपाः

Doon din, si Bhadrāyu man—ang anak ng hari—ay lumaki sa tahanan ng panginoong mangangalakal; gaya ng araw na sumisigla sa malinaw na panahon, nagliliwanag sa dakilang ningning.

Verse 4

तस्यापि वैश्यनाथस्य कुमारस्त्वेक उत्तमः । स नाम्ना सुनयः प्रोक्तो राजसूनोः सखाऽभवत्

Ang pinunong vaiśya ring iyon ay may isang anak na lalaking napakahusay. Siya’y tinawag na Sunaya, at naging kaibigan ng anak ng hari.

Verse 5

तावुभौ परमस्निग्धौ राजवैश्यकुमारकौ । चित्रक्रीडावुदारांगौ रत्नाभरणमंडितौ

Ang dalawang binata—ang prinsipe at anak ng mangangalakal—ay lubhang magiliw sa isa’t isa; nalulugod sa sari-saring laro, marangal ang anyo, at pinalamutian ng mga hiyas na alahas.

Verse 6

तस्य राजकुमारस्य ब्राह्मणैः स वणिक्पतिः । संस्कारान्कारयामास स्वपुत्रस्यापि विस्तरात्

Para sa batang prinsipe, ipinagawa ng panginoong mangangalakal sa mga brāhmaṇa ang mga saṃskāra; gayundin para sa sarili niyang anak, nang ganap at ayon sa wastong tuntunin.

Verse 7

काले कृतोपनयनौ गुरुशुश्रूषणे रतौ । चक्रतुः सर्वविद्यानां संग्रहं विनयान्वितौ

Sa takdang panahon, matapos tumanggap ng upanayana, masigasig silang naglingkod sa guru; taglay ang kababaang-loob, natipon at napag-aralan nila ang buod ng lahat ng kaalaman.

Verse 8

अथ राजकुमारस्य प्राप्ते षोडशहायने । स एव ऋषभो योगी तस्य वेश्मन्युपाययौ

Nang maganap ng labing-anim na taon ang prinsipe, dumating sa kanyang tahanan ang mismong pantas—si Ṛṣabha, ang yogin.

Verse 9

सा राज्ञी स कुमारश्च शिवयोगिनमागतम् । मुहुर्मुहुः प्रणम्योभौ पूजयामासतुर्मुदा

Nang makita ng reyna at ng prinsipe ang pagdating ng Śiva-yogin, paulit-ulit silang nagpatirapa; at kapwa nila siyang pinarangalan at sinamba nang may galak.

Verse 10

ताभ्यां च पूजितः सोऽथ योगीशो हृष्टमानसः । तं राजपुत्रमुद्दिश्य बभाषे करुणार्द्रधीः

Dahil sa kanilang pagsamba, ang panginoon ng mga yogin ay nagalak sa puso; at taglay ang isip na nilambot ng habag, nagsalita siya na tumutukoy sa prinsipe.

Verse 11

शिवयोग्युवाच । कच्चित्ते कुशलं तात त्वन्मातुश्चाप्यनामयम् । कच्चित्त्वं सर्वविद्यानामकार्षीश्च प्रतिग्रहम्

Sinabi ng Śiva-yogin: “Anak, mabuti ba ang iyong kalagayan? At ang iyong ina, wala rin bang karamdaman? Natanggap mo ba nang wasto ang pag-aaral sa lahat ng sangay ng kaalaman?”

Verse 12

कच्चिद्गुरूणां सततं शुश्रूषातत्परो भवान् । कच्चित्स्मरसि मां तात तव प्राणप्रदं गुरुम्

“Lagi ka bang masigasig sa paglilingkod sa iyong mga guro? Anak, naaalala mo ba ako—ang iyong gurong nagkaloob ng buhay sa iyo?”

Verse 13

एवं वदति योगीशे राज्ञी सा विनयान्विता । स्वपुत्रं पादयोस्तस्य निपात्यैनमभाषत

Habang nagsasalita nang gayon ang Panginoon ng mga yogin, ang reyna—puspos ng pagpapakumbaba—ay pinayukod ang sarili niyang anak sa paanan niya at saka siya kinausap.

Verse 14

एष पुत्रस्तव गुरो त्वमस्य प्राणदः पिता । एष शिष्यस्तु संग्राह्यो भवता करुणात्मना

“O kagalang-galang na Guru, ito ang iyong anak; sapagkat ikaw sa kaniya ay amang nagbibigay-buhay. Kaya’t tanggapin at patnubayan mo ang alagad na ito, ikaw na likas na mahabagin.”

Verse 15

अतो बन्धुभिरुत्सृष्टमनाथं परिपालय । अस्मै सम्यक्सतां मार्गमुपदेष्टुं त्वमर्हसि

“Kaya’t ingatan mo ang ulilang ito, na itinakwil ng mga kamag-anak. Karapat-dapat kang magturo sa kaniya nang wasto ng landas na sinusundan ng mga banal.”

Verse 16

इति प्रसादितो राज्ञ्या शिवयोगी महामतिः । तस्मै राजकुमाराय सन्मार्गमुपदिष्टवान्

Sa gayon, nang mapakiusapan ng reyna, ang dakilang-isip na Śiva-yogin ay nagturo sa prinsipe ng tunay na landas.

Verse 17

ऋषभ उवाच । श्रुतिस्मृतिपुराणेषु प्रोक्तो धर्मः सनातनः । वर्णाश्रमानुरूपेण निषेव्यः सर्वदा जनैः

Sinabi ni Ṛṣabha: “Ang walang-hanggang dharma ay ipinahayag sa Śruti, Smṛti, at mga Purāṇa. Ayon sa sariling varṇa at āśrama, ito’y dapat isagawa ng mga tao sa lahat ng panahon.”

Verse 18

भज वत्स सतां मार्गं सदेव चरितं चर । न देवाज्ञां विलंघेथा मा कार्षीर्देवहेलनम्

Anak ko, tahakin mo ang landas ng mga banal at mamuhay ayon sa gawang kinalulugdan ng mga Deva. Huwag mong labagin ang utos ng Diyos, at huwag kailanman manghamak sa mga Deva.

Verse 19

गोदेवगुरुविप्रेषु भक्तिमान्भव सर्वदा । चांडालमपि संप्राप्तं सदा संभावयातिथिम्

Lagi kang maging deboto sa mga baka, sa mga Deva, sa iyong mga guro, at sa mga Brāhmaṇa. Kahit isang itinakwil ang dumating, igalang mo siya palagi bilang panauhin.

Verse 20

सत्यं न त्यज सर्वत्र प्राप्तेऽपि प्राणसंकटे । गोब्राह्मणानां रक्षार्थमसत्यं त्वं वद क्वचित्

Huwag mong talikuran ang katotohanan saanman, kahit dumating ang panganib sa buhay. Ngunit upang iligtas ang mga baka at mga Brāhmaṇa, maaari kang magsabi minsan ng di-totoo.

Verse 21

परस्वेषु परस्त्रीषु देवब्राह्मण वस्तुषु । तृष्णां त्यज महाबाहो दुर्लभेष्वपि वस्तुषु

O makapangyarihang bisig, talikuran mo ang pagnanasa sa pag-aari ng iba, sa asawa ng iba, at sa mga bagay ng mga Deva at mga Brāhmaṇa—kahit bihira at nakaaakit ang mga iyon.

Verse 22

सत्कथायां सदाचारे सद्व्रते च सदागमे । धर्मादिसंग्रहे नित्यं तृष्णां कुरु महामते

O marunong, palagi mong pag-alabin ang pananabik sa marangal na salaysay, mabuting asal, matuwid na panata, at mga banal na aral; at laging tipunin at pangalagaan ang dharma at mga kaugnay nitong kabutihan.

Verse 23

स्नाने जपे च होमे च स्वाध्याये पितृतर्पणे । गोदेवातिथिपूजासु निरालस्यो भवानघ

O walang sala, huwag kang maging tamad sa paliligo, sa pagbigkas ng mantra, sa paghahandog sa apoy, sa sariling pag-aaral, at sa pagtarpana sa mga ninuno; gayundin sa paggalang sa mga baka, sa mga Deva, at sa mga panauhin.

Verse 24

क्रोधं द्वेषं भयं शाठ्यं पैशुन्य मसदाग्रहम् । कौटिल्यं दंभमुद्वेगं यत्नेन परिवर्जय

Sa pagsisikap, talikdan ang galit, poot, takot, panlilinlang, paninirang-puri, pagkapit sa mali, katusuhan, pagkukunwari, at pagkabalisa.

Verse 25

क्षात्रधर्मरतोऽपि त्वं वृथा हिंसां परित्यज । शुष्कवैरं वृथालापं परनिदां च वर्जय

Kahit ikaw ay masugid sa dharmang pangmandirigma, iwan ang walang saysay na karahasan. Iwasan ang tuyong pag-aalitan, walang kabuluhang salita, at paninira sa kapwa.

Verse 26

मृगया द्यूतपानेषु स्त्रीषु स्त्रीविजितेषु च । अत्याहारमतिक्रोधमतिनिद्रामतिश्रमम्

Iwasan ang pangangaso, pagsusugal, pag-inom, pagkalulong sa kababaihan at ang mapasailalim sa kababaihan; gayundin ang labis na pagkain, labis na galit, labis na tulog, at labis na pagpapagod.

Verse 27

अत्यालापमतिक्रीडां सर्वदा परिवर्जय

Lagi mong iwasan ang labis na pagsasalita at labis na paglalaro.

Verse 28

अतिविद्यामतिश्रद्धामतिपुण्यमतिस्मृतिम् । अत्युत्साहमतिख्यातिमतिधैर्यं च साधय

Linangin ang saganang karunungan, malalim na pananampalataya, dakilang kabutihang-loob, matibay na alaala, mataas na sigasig, mabuting dangal, at matatag na tapang.

Verse 29

सकामो निजदारेषु सक्रोधो निज शत्रुषु । सलोभः पुण्यनिचये साभ्यसूयो ह्यधर्मिषु

Iukol ang pagnanasa sa sariling asawa; ituon ang galit sa mga kaaway; pag-ibigin ang pag-iipon ng kabutihang-gawa; at ilaan ang pagkapoot sa mga sumusunod sa kasamaan.

Verse 30

सद्वेषो भव पाखण्डे सरागः सज्जनेषु च । दुर्बोधो भव दुर्मंत्रे बधिरः पिशुनोक्तिषु

Magtaglay ng pagkasuklam sa pagpapaimbabaw; panatilihin ang pag-ibig sa mga banal at mabubuti; maging mahirap mahikayat ng masamang payo; at maging bingi sa salita ng mga mapanirang-puri.

Verse 31

धूर्त्तं चंडं शठं क्रूरं कितवं चपलं खलम् । पतितं नास्तिकं जिह्मं दूरतः परिवर्जय

Iwasan mula sa malayo ang mapanlinlang, marahas, taksil, malupit, sugarol, pabagu-bagong salbahe, ang nalugmok, ang walang pananampalataya, at ang baluktot ang isip.

Verse 32

आत्मप्रशंसा मा कार्षीः परिज्ञातेंगितो भव । धने सर्वकुटुंबे च नात्यासक्तः सदा भव

Huwag mong purihin ang sarili; maging marunong kumilala sa mga palatandaan at layon. At huwag maging labis na nakakapit sa yaman, ni maging sa buong pamilya.

Verse 33

पत्न्याः पतिव्रतायाश्च जनन्याः श्वशुरस्य च । सतां गुरोश्च वचने विश्वासं कुरु सर्वदा

Lagi mong pagtiwalaan ang mga salita ng iyong asawang tapat sa panata, ng iyong ina, ng iyong biyenan, at ng mga banal na tao at ng Guru.

Verse 34

आत्मरक्षापरो नित्यमप्रमत्तो दृढव्रतः । विश्वासं नैव कुर्वीथाः स्वभृत्येष्वपि कुत्र चित्

Laging mag-ingat sa sariling pag-iingat, maging mapagbantay at matatag sa panata; at huwag magtiwala saanman—kahit sa sarili mong mga alipin.

Verse 35

विश्वस्तं मा वधीः कंचिदपि चोरं महामते । अपापेषु न शंकेथाः सत्यान्न चलितो भव

O marunong, huwag mong saktan ang sinumang nagtiwala sa iyo—kahit magnanakaw. Huwag pagdudahan ang walang sala, at huwag matinag sa katotohanan.

Verse 36

अनाथं कृपणं वृद्धं स्त्रियं बालं निरागसम् । परिरक्ष धनैः प्राणैर्बुद्ध्या शक्त्या बलेन च

Ingatan at ipagtanggol ang ulila, ang dukha, ang matanda, ang babae, ang bata, at ang walang kasalanan—sa yaman, sa sariling buhay, sa talino, sa kakayahan, at sa lakas.

Verse 37

अपि शत्रुं वधस्यार्हं मा वधीः शरणागतम् । अप्यपात्रं सुपात्रं वा नीचो वापि महत्तमः

Kahit ang kaaway ay karapat-dapat patayin, huwag mong patayin ang lumapit na humihingi ng kanlungan—maging siya’y di-karapat-dapat o karapat-dapat, hamak man o dakila.

Verse 38

यो वा को वापि याचेत तस्मै देहि शिरोपि च । अपि यत्नेन महता कीर्तिमेव सदार्जय

Sinumang lumapit at humingi—ibigay mo sa kanya, kahit pa maging kapalit ang sarili mong ulo. Sa dakilang pagsisikap, laging pag-ukulan ng pagsuyo ang marangal na dangal (satkīrti) lamang.

Verse 39

राज्ञां च विदुषां चैव कीर्तिरेव हि भूषणम् । सत्कीर्तिप्रभवा लक्ष्मीः पुण्यं सत्कीर्तिसंभवम्

Sa mga hari at sa mga pantas, ang dangal lamang ang tunay na palamuti. Mula sa marangal na dangal sumisibol ang kasaganaan; at ang kabutihang-gawa (puṇya) ay ipinanganganak din mula sa marangal na dangal.

Verse 40

सत्कीर्त्या राजते लोकश्चंद्रश्चंद्रिकया न्यथा । गजाश्वहेमनिचयं रत्नराशिं नगोपमम्

Sa marangal na dangal nagliliwanag ang daigdig—gaya ng buwan na nagniningning sa sariling liwanag. Hindi sa bunton ng elepante at kabayo, sa imbakan ng ginto, o sa bundok na tumpok ng mga hiyas.

Verse 41

अकीर्त्योपहतं सर्वं तृणवन्मुंच सत्वरम् । मातुः कोपं पितुः कोपं गुरोः कोपं धनव्य यम्

Anumang bagay na nasugatan at nadungisan ng masamang dangal—iwaksi agad na parang damo lamang. Iwasan ang galit ng ina, ang galit ng ama, at ang galit ng guru—sapagkat winawasak nito ang yaman at kagalingan.

Verse 42

पुत्राणामपराधं च ब्राह्मणानां क्षमस्व भोः । यथा द्विजप्रसादः स्यात्तथा तेषां हितं चर

O ginoo, patawarin mo ang mga pagkakasala ng iyong mga anak at ng mga brāhmaṇa. Kumilos para sa kanilang kapakanan upang ang mga dalawang-ulit na isinilang (dvija) ay maging mapagpala at malugod.

Verse 43

राजानं संकटे मग्नमुद्धरेयुर्द्विजोत्तमा । आयुर्यशो बलं सौख्यं धनं पुण्यं प्रजोन्नतिः

Ang pinakadakila sa mga dvija ay makaaahon sa haring nalugmok sa kapahamakan; mula sa kanilang pag-alalay sumisibol ang mahabang buhay, dangal, lakas, ligaya, yaman, kabutihang-loob na may bisa (puṇya), at pag-unlad ng mga nasasakupan.

Verse 44

कर्मणा येन जायेत तत्सेव्यं भवता सदा । देशं कालं च शक्तिं च कार्यं चा कार्यमेव च

Yaong gawi na pinagmumulan ng mabuting bunga—iyon ang lagi mong paglingkuran at isagawa. Isaalang-alang ang lugar, ang panahon, ang iyong kakayahan, ang dapat gawin, at ang hindi dapat gawin.

Verse 45

सम्यग्विचार्य यत्नेन कुरु कार्यं च सर्वदा । न कुर्याः कस्यचिद्बाधां परबाधां निवारय

Pagkatapos ng wastong pagninilay, gawin mo ang nararapat na gawain nang may pagsisikap, sa lahat ng panahon. Huwag manakit kaninuman; pigilan ang pananakit na ginagawa ng iba.

Verse 46

चोरान्दुष्टांश्च बाधेथाः सुनीत्या शक्तिमत्तया । स्नाने जपे च होमे च दैवे पित्र्ये च कर्मणि

Pigilin ang mga magnanakaw at masasama sa pamamagitan ng mabuting pamamahala at ng lakas na may kakayahan. Maging masikap sa pagligo, sa japa, sa homa, at sa mga ritwal para sa mga diyos at para sa mga ninuno.

Verse 47

अत्वरो भव निद्रायां भोजने भव सत्वरः । दाक्षिण्ययुक्तमशठं सत्यं जनमनोहरम्

Huwag magmadali sa pagtulog, ngunit maging maagap sa pagkain sa tamang oras at sukat. Maging magalang, walang panlilinlang, tapat, at kaaya-aya sa isipan ng mga tao.

Verse 48

अल्पाक्षरमनंतार्थं वाक्यं ब्रूहि महामते । अभीतो भव सर्वत्र विपक्षेषु विपत्सु च

O dakilang may isip, magsalita ka ng pangungusap na kaunti ang titik ngunit walang hanggan ang diwa. Maging walang takot sa lahat ng dako—sa harap ng mga kalaban at maging sa oras ng kapahamakan.

Verse 49

भीतो भव ब्रह्मकुले न पापे गुरुशासने । ज्ञातिबंधुषु विप्रेषु भार्यासु तनयेषु च

Mag-ingat sa dangal ng lahing Brāhmaṇa; huwag maging kampante sa kasalanan; at mangilag sa disiplina ng guru. Mag-ingat din sa mga kamag-anak at kaibigan, sa mga Brāhmaṇa, sa mga asawa, at sa mga anak na lalaki.

Verse 50

समभावेन वर्तेथास्तथा भोजनपंक्तिषु । सतां हितोपदेशेषु तथा पुण्य कथासु च

Mamuhay ka nang may pagkakapantay-pantay ng loob—gayundin sa hanay ng kainan. Gayon din, maging matatag at bukás sa kapaki-pakinabang na payo ng mga banal, at sa mga salaysay na sagrado at mapagpala.

Verse 51

विद्यागोष्ठीषु धर्म्यासु क्वचिन्मा भूः पराङ्मुखः । शुचौ पुण्यजलस्यांते प्रख्याते ब्रह्मसंकुले

Sa mga matuwid na pagtitipon ng pag-aaral, huwag kang tatalikod kailanman. Manahan ka sa isang dalisay na pook—sa pampang ng banal na tubig—na tanyag at hitik sa mga Brāhmaṇa.

Verse 52

महादेशे शिवमये वस्तव्यं भवता सदा । कुलटा गणिका यत्र यत्र तिष्ठति कामुकः

Ikaw ay dapat laging manahan sa isang dakilang lupain na puspos ng Śiva. Kung saan naroroon ang babaeng mapusok o ang patutot, at kung saan nananatili ang taong alipin ng pagnanasa—

Verse 53

दुर्देशे नीचसंबाधे कदाचिदपि मा वस । एकमेवाश्रितोपि त्वं शिवं त्रिभुवनेश्वरम्

Huwag kang manahan, kahit saglit, sa masamang lupain na siksik sa hamak. Kahit Siya lamang ang kanlungan mo—si Śiva, Panginoon ng tatlong daigdig—

Verse 54

सर्वान्देवानुपासीथास्तद्दिनानि च मानयन् । सदा शुचिः सदा दक्षः सदा शांतः सदा स्थिरः

Sambahin mo ang lahat ng mga deva, at igalang ang kanilang mga banal na araw. Maging laging dalisay, laging mahusay, laging mapayapa, laging matatag.

Verse 55

सदा विजित षड्वर्गः सदैकांतो भवानघ । विप्रान्वेदविदः शांतान्यतींश्च नियतोज्वलान्

Laging napagtagumpayan ang anim na kaaway sa loob, manatiling iisang-tuon sa Nag-iisa, O walang kasalanan. Makisama at igalang ang mga brāhmaṇa na batid ang Veda, ang mga mapayapa, at ang maningning na mga asceta na matatag sa disiplina.

Verse 56

युग्मम् । पुण्यवृक्षान्पुण्यनदीः पुण्यतीर्थं महत्सरः । धेनुं च वृषभं रत्नं युवतीं च पतिव्रताम्

Igalang ang mga punong banal, ang mga ilog na banal, ang mga banal na tīrtha at ang malalaking lawa. Igalang din ang baka, ang toro, ang mahalagang hiyas, at ang dalagang tapat sa asawa.

Verse 57

आत्मनो गृहदेवांश्च सहसैव नमस्कुरु । उत्थाय समये ब्राह्मे स्वाचम्य विमलाशयः

Agad kang yumukod at magbigay-galang sa mga diyos ng sarili mong tahanan. Bumangon sa oras na brāhma (bago magbukang-liwayway), magsagawa ng ācamana, taglay ang dalisay na layon.

Verse 58

नमस्कृत्यात्मगुरुवे ध्यात्वा देवमुमापतिम् । नारायणं च लक्ष्मीशं ब्रह्माणं च विनायकम्

Pagpupugay sa sariling gurong espirituwal, magnilay sa Panginoon na si Umāpati (Śiva); at igalang din si Nārāyaṇa, ang Panginoon ni Lakṣmī (Viṣṇu), si Brahmā, at si Vināyaka (Gaṇeśa).

Verse 59

स्कन्दं कात्यायनीं देवीं महालक्ष्मीं सरस्वतीम् । इन्द्रादीनथ लोकेशान्पुण्यश्लोकानृषीनपि

Dapat ding yumukod kay Skanda, sa Diyosa Kātyāyanī, kay Mahālakṣmī at Sarasvatī; gayundin kay Indra at sa iba pang mga tagapamahala ng mga daigdig, at sa mga Ṛṣi na pinupuri sa banal na mga himno.

Verse 60

चिंतयित्वाथ मार्त्तंडमुद्यंतं प्रणमेत्सदा । गंधं पुष्पं च तांबूलं शाकं पक्वफलादिकम्

Pagkaraan, pagninilayan si Mārtaṇḍa (ang Araw) na sumisikat, laging magpatirapa. Maghandog ng pabango, mga bulaklak, ng nganga, ng mga gulay, ng hinog na prutas at iba pa.

Verse 61

शिवाय दत्त्वोपभुंक्ष्व भक्ष्यं भोज्यं प्रियं नवम् । यद्दत्तं यत्कृतं जप्तं यत्स्नातं यद्धुतं स्मृतम्

Matapos ihandog kay Śiva, makibahagi sa pagkaing maaaring nguyain at kainin—sariwa at kaaya-aya. Anumang naibigay, nagawa, nausal sa japa, naipagpaligo, naihandog sa apoy, o naalaala—

Verse 62

यच्च तप्तं तपः सर्वं तच्छिवाय निवेदय । भुंजानश्च पठन्वापि शयानो विहरन्नपि । पश्यञ्छृण्न्ववदन्गृह्णञ्छिवमेवानुचिंतय

At anumang pag-aayuno at pagsasakit ng katawan na nagawa mo—ialay mo ang lahat kay Śiva. Kumakain man o nagbabasa, nakahiga man o naglalakad; tumitingin, nakikinig, nagsasalita, o tumatanggap—si Śiva lamang ang laging pagnilayan.

Verse 63

रुद्राक्षकंकणलसत्करदंडयुग्मो मालांतरालधृतभस्म सितत्रिपुंडूः । पंचाक्षरं परिपठन्परमंत्रराजं ध्यायन्सदा पशुपतेश्चरणं रमेथाः

Na may ningning na pulseras na rudrākṣa sa magkabilang bisig, may banal na abo sa pagitan ng mga mala, at maliwanag na tatlong guhit (tripuṇḍra); laging inuusal ang limang-pantig na mantra—ang hari ng mga mantra—at palaging nagmumuni, magalak sa mga paa ni Paśupati (Śiva).

Verse 64

इति संक्षेपतो वत्स कथितो धर्मसंग्रहः । अन्येषु च पुराणेषु विस्तरेण प्रकीर्तितः

Kaya, anak kong mahal, sa maikling paraan ay naipahayag ang kalipunan ng dharma; sa iba pang mga Purāṇa ito’y ipinahahayag nang mas malawak.

Verse 65

अथापरं सर्वपुराणगुह्यं निःशेषपापौघहरं पवित्रम् । जयप्रदं सर्वविपद्विमोचनं वक्ष्यामि शैवं कवचं हिताय ते

Ngayon pa, ituturo ko sa iyo ang Śaiva kavaca—ang lihim ng lahat ng Purāṇa: dalisay, pumapawi sa buong baha ng mga kasalanan, nagbibigay ng tagumpay, at nagpapalaya sa bawat kapahamakan—para sa iyong ikabubuti.