रुद्राक्षकंकणलसत्करदंडयुग्मो मालांतरालधृतभस्म सितत्रिपुंडूः । पंचाक्षरं परिपठन्परमंत्रराजं ध्यायन्सदा पशुपतेश्चरणं रमेथाः
rudrākṣakaṃkaṇalasatkaradaṃḍayugmo mālāṃtarāladhṛtabhasma sitatripuṃḍūḥ | paṃcākṣaraṃ paripaṭhanparamaṃtrarājaṃ dhyāyansadā paśupateścaraṇaṃ ramethāḥ
Na may ningning na pulseras na rudrākṣa sa magkabilang bisig, may banal na abo sa pagitan ng mga mala, at maliwanag na tatlong guhit (tripuṇḍra); laging inuusal ang limang-pantig na mantra—ang hari ng mga mantra—at palaging nagmumuni, magalak sa mga paa ni Paśupati (Śiva).
Unknown (narrative instruction within Brahmottarakhaṇḍa; speaker not explicit in the snippet)
Scene: A Śaiva sādhaka with rudrākṣa bracelets and garlands, ash and bright tripuṇḍra on the forehead, seated in meditation, lips softly moving in pañcākṣarī japa, mind fixed on Śiva’s feet (pāśupati-caraṇa).
Śaiva identity and liberation are nurtured through mantra-japa, meditation, and the devotional marks and disciplines that keep one oriented toward Śiva.
No specific site is named; the verse emphasizes portable sacred practice (japa, bhasma, rudrākṣa) applicable everywhere.
Wear rudrākṣa, apply bhasma and tripuṇḍra, and repeatedly recite the Pañcākṣarī (Namaḥ Śivāya) with constant meditation.