हिमालयगृहे नारदस्य आगमनम् तथा विश्वकर्मनिर्मितवैभववर्णनम् — Nārada’s Arrival at Himālaya’s Palace and the Description of Viśvakarman’s Marvels

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततस्सम्मन्त्र्य च मिथः प्राप्याज्ञां शांकरीं हरिः । मुने त्वाम्प्रेषयामास प्रथमं कुधरालयम्

Wika ni Brahmā: Pagkaraang magpayo-payuhan sa isa’t isa at makamtan ang pahintulot ni Śāṅkarī, ipinadala ni Hari (Viṣṇu) ikaw muna, O pantas, sa Kudharālaya.

Verse 2

अथ प्रणम्य सर्वेशं गतस्त्वं नारदाग्रतः । हरिणा नोदितः प्रीत्या हिमाचलगृहम्प्रति

Pagkaraan, matapos yumuk at magpatirapa sa Panginoon ng lahat, ikaw ay lumakad na nauuna kay Nārada; at sa mapagmahal na pag-uudyok ni Hari (Viṣṇu), nagtungo ka sa tahanan ni Himācala, ang hari ng mga bundok (Himālaya).

Verse 3

त्वं मुनेऽपश्य आत्मानं गत्वा तद्व्रीडयान्वितम् । कृत्रिमं रचितं तत्र विस्मितो विश्वकर्मणा

O pantas, pumaroon ka at masdan ang iyong sarili roon—taglay ang gayong hiya. Doon mo makikita ang isang anyong likha, ginawa ni Viśvakarman, at ikaw ay mamamangha.

Verse 4

श्रान्तस्त्वमात्मना तेन कृत्रिमेण महामुने । अवलोकपरस्सोऽभूच्चरितं विश्वकर्मणः

O dakilang pantas, dahil sa gawang-likhang iyon ay napagod mo ang iyong sarili; at ikaw ay naging lubos na nakatuon sa pagtanaw sa mga gawa at husay ni Viśvakarmā.

Verse 5

प्रविष्टो मण्डपस्तस्य हिमाद्रे रत्नचित्रितम् । सुवर्णकलशैर्जुष्टं रम्भादिबहुशोभितम्

Pumasok Siya sa mandapa roon sa Himalaya, na inukit at ininlay ng mga hiyas, pinalamutian ng mga ginintuang banga, at lalo pang naging maringal dahil kay Rambhā at sa iba pang mga dalagang makalangit.

Verse 6

सहस्रस्तम्भसंयुक्तं विचित्रम्परमाद्भुतम् । वेदिकां च तथा दृष्ट्वा विस्मयं त्वं मुने ह्ययाः

Nang makita mo ang dambanang plataporma—na may sanlibong haligi, masalimuot ang palamuti at lubhang kagila-gilalas—ikaw, O pantas, ay tunay na napuno ng pagkamangha.

Verse 7

तदावोचश्च स मुने नारद त्वं नगेश्वरम् । विस्मितोऽतीव मनसि नष्टज्ञानो विमूढधीः

Pagkaraan nito, O pantas, si Nārada—na lubhang namangha sa puso—ay nagsalita sa Panginoon ng Bundok; tila nawala ang kaniyang pag-unawa at nalito ang kaniyang isip.

Verse 8

आगतास्ते किमधुना देवा विष्णुपुरोगमाः । तथा महर्षयस्सर्वे सिद्धा उपसुरास्तथा

“Bakit dumating ngayon dito ang mga diyos—na pinangungunahan ni Viṣṇu? At bakit dumating din ang lahat ng dakilang rishi, ang mga Siddha, at ang mga kasamang banal na nilalang?”

Verse 9

महादेवो वृषारूढो गणैश्च परिवारितः । आगतः किं विवाहार्थं वद तथ्यं नगेश्वर

“Dumating na si Mahādeva—nakasakay sa toro at napaliligiran ng Kaniyang mga gaṇa. O Panginoon ng mga bundok, sabihin mo nang tapat: pumarito ba Siya para sa kasal?”

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तव विस्मित चेतसः । उवाच त्वां मुने तथ्यं वाक्यं स हिमवान् गिरिः

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig niya ang iyong mga salita nang gayon, at habang ang iyong isip ay puno ng pagkamangha, si Himavān, ang hari ng mga bundok, ay nagsalita sa iyo, O pantas, ng isang tugong tapat at angkop.

Verse 11

हिमवानुवाच । हे नारद महाप्राज्ञागतो नैवाधुना शिवः । विवाहार्थं च पार्वत्यास्सगणस्सवरातकः

Sinabi ni Himavān: “O Nārada, dakilang marunong, hanggang ngayon ay hindi pa dumarating si Śiva. Siya’y darating para sa kasal ni Pārvatī, kasama ang Kaniyang mga gaṇa at ang prusisyon ng kasal.”

Verse 12

विश्वकर्मकृतं चित्रं विद्धि नारद सद्धिया । विस्मयन्त्यज देवर्षे स्वस्थो भव शिवं स्मर

Alamin mo nang may wastong pag-unawa, O Nārada, na ang kahanga-hangang likhang ito ay ginawa ni Viśvakarmā. O banal na rishi, iwan ang pagkamangha; maging payapa at alalahanin si Śiva.

Verse 13

भुक्त्वा विश्रम्य सुप्रीतः कृपां कृत्वा ममोपरि । मैनाकादिधरैस्सार्द्धं गच्छ त्वं शंकरान्तिकम्

Pagkatapos kumain at magpahinga, at sa galak ng loob, mahabag ka sa akin. Pagkaraan, kasama si Maināka at ang iba pang mga panginoon ng bundok, pumunta ka sa harapan ni Śaṅkara.

Verse 14

एभिस्समेतो गिरिभिर्महामत संप्रार्थ्य शीघ्रं शिवमत्र चानय । देवैस्समेतं च महर्षिसंघैस्सुरासुरैरर्चितपादपल्लवम्

O dakilang may isip, kasama ang mga bundok na ito, taimtim na manalangin kay Śiva at dalhin Siya rito nang madali—Siya na ang mga paang-loto ay sinasamba ng mga deva kasama ang mga pangkat ng dakilang ṛṣi, at iginagalang ng kapwa deva at asura.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । तथेति चोक्त्वागम आशु हि त्वं सदैव तैश्शैलसुतादिभिश्च । तत्रत्यकृत्यं सुविधाय भुक्त्वा महामनास्त्वं शिवस न्निधानम्

Wika ni Brahmā: “Gayon nga.” Pagkasabi nito, agad kang pumarito, laging kasama si Śailasutā (Pārvatī) at ang iba pa. Matapos gampanan nang wasto ang mga tungkulin doon at tumanggap ng pag-aasikaso nang may kaginhawahan, O dakilang-kalooban, magtutungo ka sa mismong presensya (tahanan) ni Śiva.

Verse 16

तत्र दृष्टो महादेवो देवादिपरिवारितः । नमस्कृतस्त्वया दीप्तश्शैलैस्तैर्भक्तितश्च वै

Doon mo nasilayan si Mahādeva, napaliligiran ng mga pangunahing diyos. Sa debosyon, yumukod kang nag-alay ng pagpupugay sa Kanya; at maging ang mga bundok na nagliliwanag ay naghandog din ng paggalang na may pagsamba.

Verse 17

तदा मया विष्णुना च सर्वे देवास्सवासवाः । पप्रच्छुस्त्वां मुने सर्वे रुद्रस्यानुचरास्तथा

Noon, kasama ko at ni Viṣṇu, ang lahat ng mga diyos—kasama si Indra—ay nagtanong sa iyo, O pantas; at gayundin ang lahat ng mga tagasunod ni Rudra ay nagtanong din sa iyo.

Verse 18

विस्मिताः पर्वतान्दृष्ट्वा सन्देहाकुलमानसाः । मैनाकसह्यमेर्वाद्यान्नानालंकारसंयुतान्

Nang masilayan ang mga bundok, sila’y namangha, at ang isip ay nabagabag ng pag-aalinlangan—nakita nila sina Maināka, Sahya, Meru at iba pa, na pawang pinalamutian ng sari-saring palamuti.

Verse 19

देवा ऊचुः । हे नारद महाप्राज्ञ विस्मितस्त्वं हि दृश्यसे । सत्कृतोऽसि हिमागेन किं न वा वद विस्तरात्

Wika ng mga Deva: “O Nārada, dakilang pantas na may mataas na karunungan, tunay na ikaw ay waring namamangha. Ikaw ay pinarangalan ni Himavān, ang Panginoon ng Himalaya. Ano nga ba iyon? Isalaysay mo sa amin nang masinsinan.”

Verse 20

एते कस्मात्समायाताः पर्वता इह सत्तमाः । मैनाकसह्यमेर्वाद्यास्सुप्रतापास्स्वलंकृताः

“Sa anong dahilan naparito ang mga dakilang bundok na ito—Maināka, Sahya, Meru at iba pa—makapangyarihan sa ningning at marikit na pinalamutian?”

Verse 21

कन्यां दास्यति शैलोऽसौ स भवे वा न नारद । हिमालयगृहे तात किं भवत्यद्य तद्वद

O Nārada, kung ang Bundok na Himālaya ay tunay na ipagkakaloob ang kaniyang anak na babae sa pag-aasawa o hindi—sabihin mo sa akin, mahal na kaibigan, ano ang nagaganap ngayon sa tahanan ni Himālaya.

Verse 22

इति सन्दिग्धमनसामस्माकं च दिवौकसाम् । वद् त्वं पृच्छमानानां सन्देहं हर सुव्रत

Kaya ang aming mga puso—pati yaong sa mga nananahan sa langit—ay napupuno ng pag-aalinlangan. O ikaw na may marangal na panata, magsalita ka sa amin na nagtatanong at pawiin ang pagdududang ito.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां विष्ण्वादीनान्दिवौकसाम् । अवोचस्तान्मुने त्वं हि विस्मितस्त्वाष्ट्रमायया

Wika ni Brahmā: “Nang marinig mo ang mga salita ng mga makalangit—si Viṣṇu at ang iba pa—ikaw, O pantas, ay nagsalita sa kanila, sapagkat namangha ka sa kapangyarihan ng māyā na nagmula kay Tvaṣṭṛ.”

Verse 24

एकान्तमाश्रित्य च मां हि विष्णुमभाषथा वाक्यमिदं मुने त्वम् । शचीपतिं सर्वसुरेश्वरं वै पक्षाच्छिदं पूर्वरिपुन्धराणाम्

O pantas, dinala mo ako—si Viṣṇu—sa isang lihim na dako at sinabi mo ang mga salitang ito: “Lumapit kay Indra, panginoon ni Śacī, ang hari ng lahat ng mga diyos—yaong minsang pumutol sa mga pakpak ng mga sinaunang kaaway (mga dambuhalang bundok na naghimagsik).”

Verse 25

नारद उवाच । त्वष्ट्रा कृतन्तद्विकृतं विचित्रं विमोहनं सर्वदिवौकसां हि । येनैव सर्वान्स विमोहितुं सुरान्समिच्छति प्रेमत एव युक्त्या

Wika ni Narada: “Tunay ngang nilikha ni Tvaṣṭṛ ang isang kamangha-mangha at di-pangkaraniwang pang-akit na maglilinlang sa lahat ng naninirahan sa langit. Sa mismong paraang iyon, nais niyang lituhin ang lahat ng mga deva—sa isang estratehiyang isinilang mula sa pagkakapit ng pag-ibig (premā).”

Verse 26

पुरा कृतन्तस्य विमोहनन्त्वया सुविस्मृतन्तत् सकलं शचीपते । तस्मादसौ त्वां विजिगीषुरेव गृहे धुवन्तस्य गिरेर्महात्मन

O Śacīpati (Indra), noong una’y lubos mong nalimutan ang lahat sapagkat nilinlang ka ni Kṛtānta (Kamatayan). Kaya nga, ang mismong iyon na nagnanais na manaig sa iyo ay dumating ngayon sa tahanan ng dakilang-loob na Himālaya, habang siya’y abala sa kanyang mga ritwal.

Verse 27

अहं विमोहितस्तेन प्रतिरूपेण भास्वता । तथा विष्णुः कृतस्तेन ब्रह्मा शक्रोऽपि तादृशः

Ako’y nalinlang ng yaong maningning na anyong nahayag; gayundin, si Viṣṇu ay ginawa rin niyang litó, at si Brahmā at maging si Śakra (Indra) ay naging gayon din.

Verse 28

किम्बहूक्तेन देवेश सर्वदेवगणाः कृताः । कृत्रिमाश्चित्ररूपेण न किंचिदवशेषितम्

O Panginoon ng mga deva, ano pa ang saysay ng mahabang pagsasalita? Ang lahat ng pangkat ng mga diyos ay nilikha nang artipisyal sa mga anyong kamangha-mangha, kaya’t wala nang anumang natira na hindi nagawa.

Verse 29

विमोहनार्थं सर्वेषां देवानां च विशेषतः । कृता माया चित्रमयी परिहासविकारिणी

Upang lituhin ang lahat—lalo na ang mga deva—nilalang niya ang isang kahanga-hangang Māyā na makulay at sari-sari, isang mapaglarong kapangyarihan na nagbubunga ng mga pagbabagong masigla at mapanlinlang.

Verse 30

ब्रह्मोवाच । तच्छुत्वा वचनस्तस्य देवेन्द्रो वाक्यमब्रवीत् । विष्णुम्प्रति तदा शीघ्रं भयाकुलतनुर्हरिम्

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig ang kanyang mga salita, si Indra, panginoon ng mga deva, ay sumagot. Pagkaraan, nanginginig ang katawan sa takot, dali-dali niyang kinausap si Hari—si Viṣṇu.

Verse 31

देवेन्द्र उवाच । देवदेव रमानाथ त्वष्टा मां निहनिष्यति । पुत्रशोकेन तप्तोऽसौ व्याजेनानेन नान्यथा

Sinabi ni Indra: “O Diyos ng mga diyos, O Panginoon ni Ramā (Śrī), papatayin ako ni Tvaṣṭṛ. Sinusunog siya ng dalamhati sa kanyang anak, at sa dahilang ito’y hinahanap niya ang aking kamatayan—hindi sa iba pang dahilan.”

Verse 32

ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । उवाच प्रहसन् वाक्यं शक्रमाश्वासयंस्तदा

Wika ni Brahmā: Nang marinig ang kanyang mga salita, si Janārdana—ang Diyos ng mga diyos—ay nagsalita na may banayad na ngiti, at noon ay nagbigay ng pag-aliw at katiyakan kay Śakra (Indra).

Verse 33

विष्णुरुवाच । निवातकवचैः पूर्वं मोहितोऽसि शचीपते । महाविद्यावलेनैव दानवैः पूर्ववैरिभिः

Sinabi ni Viṣṇu: “O panginoon ni Śacī (Indra), noong una’y nalinlang ka ng mga Nivātakavaca—mga sinaunang kaaway sa hanay ng mga Dānava—dahil sa tindi ng kanilang dakilang mahāvidyā, ang lihim na kapangyarihan.”

Verse 34

पर्वतो हिमवानेष तथान्यऽखिलपर्वताः । विपक्षा हि कृतास्सर्वे मम वाक्याच्च वासव

O Vāsava (Indra), ang bundok na Himavān na ito, at gayundin ang lahat ng iba pang bundok, ay ginawang mga kalaban mo—lahat-lahat dahil sa aking utos.

Verse 35

तेनुस्मृत्या तु वै दृष्ट्वा मायया गिरयो ह्यमी । जेतुमिच्छन्तु ये मूढा न भेतव्यमरावपि

Ngunit nang makita—sa pamamagitan ng paggunita—na ang mga bundok na ito ay hinubog lamang ng Māyā, maaaring naisin ng mga nalilinlang na sakupin ang mga iyon; gayunman, O tagadurog ng kaaway, hindi kailangang matakot kailanman.

Verse 36

ईश्वरो नो हि सर्वेषां शंकरो भक्तवत्सलः । सर्वथा कुशलं शक्र करिष्यति न संशयः

Si Śaṅkara ay tunay na Panginoon nating lahat, laging mapagmahal sa Kanyang mga deboto. O Śakra (Indra), tiyak na Kanyang idudulot ang kapakanan at kagalingan sa lahat ng paraan—walang alinlangan dito.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । एवं संवदमानन्तं शक्रं विकृतमानसम् । हरिणोक्तश्च गिरिशो लौकिकीं गतिमाश्रितः

Sinabi ni Brahmā: Habang si Śakra (Indra), na nababagabag ang isip, ay nagsasalita nang gayon, si Girīśa (Panginoong Śiva)—ayon sa tagubilin ni Hari (Viṣṇu)—ay tumanggap ng isang kilos na sa panlabas ay tila makamundo (para sa banal na lila at kaayusan ng mga daigdig).

Verse 38

ईश्वर उवाच । हे हरे हे सुरेशान किम्ब्रूथोऽद्य परस्परम् । इत्युक्त्वा तौ महेशानो मुने त्वाम्प्रत्युवाच सः

Wika ni Īśvara: “O Hari, o panginoon ng mga deva, ano ang pinag-uusapan ninyong dalawa ngayon?” Pagkasabi nito, si Mahēśāna ay sumagot sa iyo, o pantas na muni.

Verse 39

किंनु वक्ति महाशैलो यथार्थं वद नारद । वृत्तान्तं सकलम्ब्रूहि न गोप्यं कर्तुमर्हसि

“Ano nga ba ang sinabi ng dakilang bundok? Sabihin mo ang katotohanan, O Nārada. Isalaysay mo nang buo ang lahat ng pangyayari—hindi mo ito dapat ikubli.”

Verse 40

ददाति वा नैव ददाति शैलस्सुतां स्वकीयां वद तच्च शीघ्रम् । किन्ते दृष्टं किं कृतन्तत्र गत्वा प्रीत्या सर्वं तद्वदाश्वद्य तात

Sabihin mo sa akin agad kung ibibigay ba ng Panginoon ng Bundok ang sarili niyang anak na dalaga o hindi. At ano ang nakita mo roon? Ano ang ginawa mo pagkaraang makarating? O mahal kong anak, isalaysay mo ang lahat nang minsanan, nang may pag-ibig at galak.

Verse 41

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे मण्डपरचनावर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

Sa gayon nagwakas ang ikaapatnapu’t isang kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Pag-aayos at Pagkakagawa ng Maṇḍapa (pabilyong pangritwal),” sa Pārvatī-khaṇḍa—ikatlong bahagi ng Rudra-saṃhitā, sa ikalawang bahagi ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 42

नारद उवाच । देवदेव महादेव शृणु मद्वचनं शुभम् । नास्ति विघ्नभयं नाथ विवाहे किंचिदेव हि

Wika ni Nārada: “O Diyos ng mga diyos, O Mahādeva, dinggin mo ang aking mapalad na pananalita. O Panginoon, sa kasalang ito ay tunay na walang anumang takot sa mga balakid.”

Verse 43

अवश्यमेव शैलेशस्तुभ्यं दास्यति कन्यकाम् । त्वामानयितुमायाता इमे शैला न संशयः

Tunay na ibibigay ng Panginoon ng mga Bundok sa iyo ang kaniyang dalagang anak. Ang mga panginoon ng bundok na ito’y dumating upang ihatid ka pabalik—walang alinlangan.

Verse 44

किन्तु ह्यमरमोहार्थं माया विरचिताद्भुता । कुतूहलार्थं सर्वज्ञ न कश्चिद्विघ्नसम्भवः

Ngunit ang kamangha-manghang māyā na ito ay nilikha lamang upang ilito ang mga walang-kamatayan; ito’y para sa banal na lila at sa pag-uusisa. O Ganap na Nakaaalam, sa katotohanan ay walang anumang hadlang na maaaring sumibol laban sa Iyo.

Verse 45

विचित्रम्मण्डपं गेहेऽकार्षीत्तस्य तदाज्ञया । विश्वकर्मा महामायी नानाश्चर्यमयं विभो

O makapangyarihan, sa kanyang utos ay itinayo ni Viśvakarmā—na may dakilang kapangyarihang malikhaing māyā—sa loob ng tahanan ang isang pambihira at maringal na mandapa, hitik sa sari-saring kababalaghan.

Verse 46

सर्वदेवसमाजश्च कृतस्तत्र विमोहनः । तन्दृष्ट्वा विस्मयं प्राप्तोहं तन्मायाविमोहितः

Doon ay nilikha ang isang nakalilitong kapulungan ng lahat ng mga diyos. Nang makita ko iyon, ako’y napuno ng pagkamangha, sapagkat ako mismo’y nadaya ng mismong māyā na iyon.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा तद्वचस्तात लोकाचारकरः प्रभुः । हर्षादीन्प्रहसञ्छम्भुरुवाच सकलान्सुरान्

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig ang mga salitang iyon, anak ko, ang Panginoon—na nagtatatag ng wastong gawi ng mga daigdig—si Śambhu, na nakangiti sa galak at iba pang damdamin, ay nagsalita sa lahat ng mga diyos.

Verse 48

ईश्वर उवाच । कन्यां दास्यति चेन्मह्यं पर्वतो हि हिमाचलः । मायया मम किं कार्यं वद विष्णो यथातथम्

Wika ni Īśvara: “Kung ang bundok na Himācala ay tunay na magbibigay sa Akin ng kaniyang anak na dalaga, ano pa ang pangangailangan Ko sa Māyā? Sabihin mo sa Akin, O Viṣṇu, ayon sa tunay na kalagayan.”

Verse 49

हे ब्रह्मञ्छक्र मुनयस्तुरा ब्रूत यथार्थतः । मायया मम किं कार्यं कन्यां दास्यति चेद्गिरिः

O Brahmā, O Śakra (Indra), at kayong mga muni—agad ninyong sabihin sa akin ang katotohanan ayon sa tunay nitong anyo. Ano ang kailangan ko sa anumang pakana ng māyā? Kung papayag si Girirāja (Himālaya), ibibigay niya ang kaniyang anak na babae (Pārvatī) sa pag-aasawa.

Verse 50

केनाप्युपायेन फलं हि साध्यमित्युच्यते पण्डितैर्न्यायविद्भिः । तस्मात्सर्वैर्गम्यतां शीघ्रमेव कार्यार्थिभिर्विष्णुपुरोगमैश्च

Sinasabi ng mga pantas—yaong bihasa sa nyāya, ang wastong pangangatwiran—na ang minimithing bunga ay tunay na maisasakatuparan sa pamamagitan ng angkop na paraan. Kaya’t magtungo na ang lahat agad, nang mabilis—lalo na ang mga nagnanais tumupad sa gawain—na si Viṣṇu mismo ang manguna.

Verse 51

ब्रह्मोवाच । एवं संवदमानोऽसौ देवैश्शम्भुरभूत्तदा । कृतः स्मरेणैव वशी वशं वा प्राकृतो नरः

Sinabi ni Brahmā: Noong panahong iyon, habang si Śambhu ay nakikipag-usap sa mga deva, siya—dahil kay Kāma, ang diyos ng pagnanasa—ay napangyarihang tila napasailalim sa pagpipigil, gaya ng isang karaniwang taong makamundo na napapasailalim sa kapangyarihan ng iba.

Verse 52

अथ शम्भ्वाज्ञया सर्वे विष्ण्वाद्या निर्जरास्तदा । ऋषयश्च महात्मानो ययुर्मोहभ्रमापहम्

Pagkaraan, sa utos ni Śambhu (Śiva), ang lahat ng walang-kamatayang mga diyos—si Viṣṇu at ang iba pa—kasama ang mga rishi na dakila ang diwa, ay naglakbay patungo sa Tagapag-alis ng pagkalito at kamalian.

Verse 53

पुरस्कृत्य मुने त्वां च पर्वतांस्तान्सविस्मयाः । हिमाद्रेश्च तदा जग्मुर्मन्दिरम्परमाद्भुतम्

Ipinagpupugay ka, O muni, na inilalagay sa unahan, at namamangha sa mga bundok na yaon, sila’y nagpatuloy patungo sa lubhang kagila-gilalas na tahanan ni Himālaya.

Verse 54

अथ विष्ण्वादिसंयुक्तो मुदितैस्स्वबलैर्युतः । आजगामोपहैमागपुरं प्रमुदितो हरः

Pagkaraan, si Hara (Panginoong Śiva), kasama si Viṣṇu at ang iba pang mga diyos, at sinasamahan ng Kanyang sariling masayang mga tagasunod, ay dumating nang may galak sa lungsod na tinatawag na Upahaimāga.