गौतमस्य शिवदर्शनं पापक्षयवचनं च | Gautama’s Vision of Śiva and the Teaching on Sin and Purification

Verse 1

सूत उवाच । एवं कृते तु ऋषिणा सस्त्रीकेन द्विजाश्शिवः । आविर्बभूव स शिवः प्रसन्नस्सगणस्तदा

Sinabi ni Sūta: Nang maisagawa ng pantas—kasama ang kanyang asawa—ang gayong ritwal, nagpakita si Panginoong Śiva sa harap ng mga dvija. Noon, si Śiva na lugod at mapagpala ay lumitaw kasama ang Kanyang mga gaṇa, ang mga tagasunod Niya.

Verse 2

अथ प्रसन्नस्स शिवो वरं ब्रूहि महामुने । प्रसन्नोऽहं सुभक्त्या त इत्युवाच कृपानिधिः

Pagkaraan, ang Panginoong Śiva, na lubhang nalugod, ay nagsalita sa dakilang muni: “Magsalita—humingi ng biyaya. Nasiyahan Ako sa iyong dalisay na debosyon.” Gayon nagsalita si Śiva, ang bukal ng habag.

Verse 3

तदा तत्सुंदरं रूपं दृष्ट्वा शंभोर्महात्मनः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या स्तुतिं चक्रे मुदान्वितः

Pagkatapos, nang masilayan ang lubhang marikit na anyo ng dakilang-loob na Śambhu, siya’y yumukod at nagpatirapa kay Śaṅkara nang may debosyon; at sa galak ng puso, nagsimula siyang maghandog ng mga himno ng papuri.

Verse 4

स्तुत्वा बहु प्रणम्येशं बद्धाञ्जलिपुटः स्थितः । निष्पापं कुरु मां देवाब्रवीदिति स गौतमः

Matapos maghandog ng maraming papuri at paulit-ulit na yumukod sa Panginoon, tumindig si Gautama na magkasalikop ang mga palad at nagsabi sa Deva: “O Panginoon, gawin Mo akong malaya sa kasalanan.”

Verse 5

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गौतमस्य महात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा शिवो वाक्यमुपाददे

Sinabi ni Sūta: Nang marinig niya ang mga salita ng dakilang-loob na si Gautama, si Panginoong Śiva ay lalo pang naging mahabagin at lubos na nalugod, at saka sumagot.

Verse 6

शिव उवाच । धन्योऽसि कृतकृत्योऽसि निष्पापोऽसि सदा मुने । एतैर्दुष्टैः किल त्वं च च्छलितोऽसि खिलात्मभिः

Sinabi ni Śiva: “Mapalad ka; natupad na ang layon ng iyong buhay; O pantas, lagi kang walang kasalanan. Ngunit tunay, nadaya ka ng masasamang ito na may baluktot na pagkatao.”

Verse 7

त्वदीयदर्शनाल्लोका निष्पापाश्च भवंति हि । किं पुनस्त्वं सपापोऽसि मद्भक्तिनिरतस्सदा

Sa mismong pagtanaw sa iyo, ang mga tao ay tunay na napapawi sa kasalanan. Kaya paano ka pa magiging makasalanan—yamang lagi kang nakalubog sa bhakti para sa Akin, si Śiva?

Verse 8

उपद्रवस्त्वयि मुने यैः कृतस्तु दुरात्मभिः । ते पापाश्च दुराचारा हत्यावंतस्त एव हि

O pantas, yaong masasamang-loob na nagdulot ng kapinsalaan sa iyo ay tunay na makasalanan at may masamang asal; sa katotohanan, sila mismo ang mga salarin ng kasalanang pagpaslang.

Verse 9

एतेषां दर्शनादन्ये पापिष्ठाः संभवंतु च । कृतघ्नाश्च तथा जाता नैतेषां निष्कृतिः क्वचित्

Sa pagtanaw pa lamang sa gayong mga tao, ang iba ay maaari pang maging higit na makasalanan; at sila mismo’y nagiging mga walang utang-na-loob. Para sa kanila, walang anumang pagtubos o pag-alis ng kasalanan kailanman.

Verse 10

सूत उवाच । इत्युक्त्वा शंकरस्तस्मै तेषां दुश्चरितं तदा । बहूवाच प्रभुर्विप्राः सत्कदोऽसत्सु दंडदः

Sabi ni Sūta: Pagkasabi niya nito sa kanya, inilarawan ni Śaṅkara nang masinsinan ang masasamang asal nila noon. O mga brāhmaṇa, ang Panginoon—na nagbibigay-gantimpala sa matuwid at nagpaparusa sa masama—ay nagsalita nang mahaba.

Verse 11

शर्वोक्तमिति स श्रुत्वा सुविस्मितमना ऋषिः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या सांजलिः पुनरब्रवीत्

Nang marinig ng pantas ang mga salitang sinabi ni Śarva (Panginoong Śiva), napuno ng pagkamangha ang kanyang isipan. Yumukod siya nang malalim kay Śiva nang may debosyon, at nakatiklop ang mga kamay ay muling nagsalita.

Verse 12

गौतम उवाच । ऋषिभिस्तैर्महेशान ह्युपकारः कृतो महान् । यद्येवं न कृतं तैस्तु दर्शनं ते कुतो भवेत्

Sinabi ni Gautama: “O Maheśāna, ang mga pantas na iyon ay tunay na nakagawa ng dakilang paglilingkod sa Iyo. Kung hindi nila ginawa iyon, paano nila matatamo ang banal Mong darśana?”

Verse 13

धन्यास्ते ऋषयो यैस्तु मह्यं शुभतरं कृतम् । तद्दुराचरणादेव मम स्वार्थो महानभूत्

“Mapalad ang mga pantas na iyon, sapagkat sa pamamagitan nila ay may nagawang lubhang mapagpala para sa akin. Tunay, kahit mula sa maling asal na iyon, natupad ang isang dakilang layunin ko.”

Verse 14

सूत उवाच । इत्येवं तद्वचश्श्रुत्वा सुप्रसन्नो महेश्वरः । गौतमं प्रत्युवाचाशु कृपादृष्ट्या विलोक्य च

Sabi ni Sūta: Nang marinig ang gayong mga salita, si Maheśvara (Mahādeva) ay lubhang nalugod. Agad niyang sinagot si Gautama, habang tinitingnan siya sa isang mahabaging titig na puspos ng biyaya.

Verse 15

शिव उवाच । ऋषि धन्योसि विप्रेंद्र ऋषे श्रेष्ठतरोऽसि वै । ज्ञात्वा मां सुप्रसन्नं हि वृणु त्वं वरमुत्तमम्

Wika ni Śiva: “O pantas, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, pinagpala ka; tunay na ikaw ang pinakadakila sa mga tagakita. Yamang nalalaman mong Ako’y lubos na nalulugod at mapagpala, piliin mo ngayon ang pinakamataas na biyaya.”

Verse 16

सूत उवाच । गौतमोऽपि विचार्यैव लोके विश्रुतमित्युत । अन्यथा न भवेदेव तस्मादुक्तं समाचरेत्

Sabi ni Sūta: Pagkaraang pagnilayan, pinagtibay rin ni Gautama: “Tunay na ito’y tanyag sa daigdig; hindi ito maaaring maging iba.” Kaya nararapat isagawa nang wasto ang itinakda at iniutos.

Verse 17

निश्चित्यैवं मुनिश्रेष्ठो गौतमश्शिवभक्तिमान् । सांजलिर्नतशीर्षो हि शंकरं वाक्यमब्रवीत्

Nang mapagtibay ang pasiya, ang pinakadakilang pantas na si Gautama—tapat na deboto ni Śiva—ay nagtiklop ng mga kamay, yumukod ang ulo, at saka nagsalita ng mga salitang ito kay Śaṅkara.

Verse 18

गौतम उवाच । सत्यं नाथ ब्रवीषि त्वं तथापि पंचभिः कृतम् । नान्यथा भवतीत्यत्र यज्जातं जायतां तु तत्

Wika ni Gautama: “Tunay, O Panginoon, ang sinasabi Mo ay wasto. Gayunman, yamang ito’y nagawa na ng lima, hindi na ito maaaring maging iba. Kaya nawa’y ang naganap dito ay ganap na magbunga at matupad.”

Verse 19

यदि प्रसन्नो देवेश गंगा च दीयतां मम । कुरु लोकोपकारं हि नमस्तेऽस्तु नमोऽस्तु ते

O Panginoon ng mga diyos, kung Ikaw ay nalulugod, ipagkaloob Mo sa akin ang Gaṅgā. Gawin Mo ito para sa kapakinabangan ng mga daigdig. Pagpupugay sa Iyo—muli at muli akong yumuyukod sa Iyo.

Verse 20

सूत उवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य धृत्वा वै पादपंकजम् । नमश्चकार देवेशं गौतमो लोककाम्यया

Sinabi ni Sūta: Pagkasabi ng gayong mga salita, si Gautama—na humahawak sa mga paang tulad-loto (ng Panginoon)—ay yumukod at nag-alay ng pagpupugay kay Śiva, ang Panginoon ng mga diyos, taglay ang hangaring ikabuti at kaganapan ng sanlibutan.

Verse 21

ततस्तु शंकरो देवः पृथिव्याश्च दिवश्च सः । सारं चैव समुद्धृत्य रक्षितं पूर्वमेव तत्

Pagkatapos, si Śaṅkara—ang Banal na Diyos—ay hinango ang pinakadiwa ng lupa at ng langit, at iningatan Niya iyon mula pa noon, para sa pag-iingat at kapakanan ng mga daigdig.

Verse 22

विवाहे ब्रह्मणा दत्तमवशिष्टं च किंचन । तत्तस्मै दत्तवाञ्च्छंभुर्मुनये भक्तवत्सलः

Anumang munting natira mula sa mga handog na ibinigay ni Brahmā sa kasalan, si Śambhu—na laging mapagmahal sa mga deboto—ay ipinagkaloob ang natitirang iyon sa pantas na muni.

Verse 23

गंगाजलं तदा तत्र स्त्रीरूपमभवत्परम् । तस्याश्चैव ऋषिश्रेष्ठः स्तुतिं कृत्वा नतिं व्यधात्

Doon mismo, ang tubig ng Gaṅgā ay nag-anyong isang kahanga-hangang anyong babae. Pagkakita sa kanya, ang pinakadakilang rishi ay nag-alay ng papuri at yumukod nang may banal na pagpapakumbaba.

Verse 24

गौतम उवाच । धन्यासि कृतकृत्यासि पावितं भुवनं त्वया । मां च पावय गंगे त्वं पततं निरये ध्रुवम्

Wika ni Gautama: “Mapalad ka; ganap na ang iyong layon. Sa pamamagitan mo, nalinis ang mga daigdig. O Gaṅgā, linisin mo rin ako, sapagkat tiyak na nahuhulog ako sa Naraka (impiyerno).”

Verse 25

सूत उवाच । शंभुश्चापि तदोवाच सर्वेषां हितकृच्छृणु । गंगे गौतममेनं त्वं पावयस्व मदाज्ञया

Wika ni Sūta: Pagkaraan, nagsalita rin si Śambhu (Panginoong Śiva): “Makinig ka, O ikaw na gumagawa para sa kapakanan ng lahat. O Gaṅgā, sa Aking utos, linisin at dalisayin mo ang Gautama na ito.”

Verse 26

इति श्री शिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां । त्र्यंबकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

Kaya nga, sa Śrī Śiva Mahāpurāṇa, sa ikaapat na bahagi—Koṭirudra-saṃhitā—nagtatapos ang ikadalawampu’t anim na kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Tryambakeśvara.”

Verse 27

गंगोवाच । ऋषिं तु पावयित्वाहं परिवारयुतं प्रभो । गमिष्यामि निजस्थानं वचस्सत्यं ब्रवीमि ह

Wika ni Gaṅgā: “O Panginoon, matapos kong dalisayin ang pantas na ito—kasama ang kanyang mga kasama—ako’y aalis patungo sa sarili kong tahanan. Tunay na katotohanan ang aking sinasabi.”

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तो गंगया तत्र महेशो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गगां वचोऽब्रवीत्

Sinabi ni Sūta: Nang masabi iyon ni Gaṅgā roon, si Maheśa—na laging mapagmahal sa mga deboto—ay muling nagsalita kay Gaṅgā, alang-alang sa kapakinabangan at kabutihan ng mga daigdig.

Verse 29

शिव उवाच । त्वया स्थातव्यमत्रैव व्रजेद्यावत्कलिर्युगः । वैवस्वतो मनुर्देवि ह्यष्टाविंशत्तमो भवेत्

Wika ni Śiva: “O Devi, manatili ka rito hanggang sa lumipas ang Kali Yuga. Pagkaraan, maaari kang lumisan—kapag si Vaivasvata Manu, O Devi, ay maging ika-dalawampu’t walo na Manu.”

Verse 30

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य स्वामिनश्शंकरस्य तत् । प्रत्युवाच पुनर्गंगा पावनी सा सरिद्वरा

Sinabi ni Sūta: Nang marinig niya ang mga salitang iyon ng kanyang Panginoon na si Śaṅkara, ang nagpapadalisay na Gaṅgā—pinakamainam sa mga ilog—ay muling nagsalita bilang tugon.

Verse 31

गंगोवाच । माहात्म्यमधिकं चेत्स्यान्मम स्वामिन्महेश्वर । सर्वेभ्यश्च तदा स्थास्ये धरायां त्रिपुरान्तकः

Sinabi ni Gaṅgā: “O Maheśvara, aking Panginoon—kung ang aking kadakilaan ay ipahahayag na higit, kung gayon, O Tripurāntaka, tunay na mananatili ako sa lupa para sa kapakinabangan ng lahat.”

Verse 32

किं चान्यच्च शृणु स्वामिन्वपुषा सुन्दरेण ह । तिष्ठ त्वं मत्समीपे वै सगणसांबिकः प्रभो

At higit pa, dinggin mo, O Panginoon: sa pag-anyong may kagandahang anyo, manatili ka rito sa aking tabi—O Kataas-taasang Pinuno—kasama ang iyong mga gaṇa na tagasunod at kasama si Ambikā (ang Banal na Ina).

Verse 33

सूत उवाच । एवं तस्या वचः श्रुत्वा शंकरो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गंगां वचोब्रवीत्

Sinabi ni Sūta: Nang marinig niya ang gayong mga salita, si Śaṅkara—na laging mahabagin sa mga deboto—ay muling nagsalita kay Gaṅgā, upang maghatid ng kapakinabangan sa daigdig.

Verse 34

शिव उवाच । धन्यासि श्रूयतां गंगे ह्यहं भिन्नस्त्वया न हि । तथापि स्थीयते ह्यत्र स्थीयतां च त्वयापि हि

Wika ni Śiva: “Mapalad ka, O Gaṅgā—makinig ka. Hindi ako tunay na hiwalay sa iyo. Gayunman, alang-alang sa banal na pagpapakita na ito, mananatili Ako rito; kaya manatili ka rin dito.”

Verse 35

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा स्वामिनः परमेशितुः । प्रसन्नमानसा भूत्वा गंगा च प्रत्यपूजयत्

Sinabi ni Sūta: Nang marinig niya ang gayong mga salita ng kanyang Panginoon, ang Kataas-taasang Tagapamahala (Śiva), si Gaṅgā ay naging payapa at masaya ang loob, at siya’y taimtim na sumamba bilang tugon.

Verse 36

एतस्मिन्नंतरे देवा ऋषयश्च पुरातनाः । सुतार्थान्यप्यनेकानि क्षेत्राणि विविधानि च

Samantala, ang mga diyos at ang mga sinaunang rishi ay naglakbay din sa maraming banal na lupain at sari-saring pook-paglalakbay na sagrado, alang-alang sa mapalad na layon at mithing espirituwal.

Verse 37

आगत्य गौतमं सर्वे गंगां च गिरिशं तथा । जयजयेति भाषंतः पूजयामासुरादरात्

Pagkaraan, lumapit silang lahat kay Gautama, gayundin kay Gaṅgā at kay Girīśa (Panginoong Śiva). Sumisigaw ng “Tagumpay! Tagumpay!”, sila’y sumamba nang may taimtim na paggalang at debosyon.

Verse 38

ततस्ते निर्जरा सर्वे तेषां चक्रुः स्तुतिं मुदा । करान् बद्ध्वा नतस्कंधा हरिब्रह्मादयस्तदा

Pagkaraan, ang lahat ng walang-kamatayang mga diyos ay masayang naghandog ng mga himno ng papuri. Noon ding sandali, si Hari (Viṣṇu), si Brahmā, at ang iba pa—magkakapagdikit ang mga palad at nakayukong mapagpakumbaba—ay nagsimulang pumuri sa Kanya.

Verse 39

गंगा प्रसन्ना तेभ्यश्च गिरिशश्चोचतुस्तदा । वरं ब्रूत सुरश्रेष्ठा दद्वो वः प्रियकाम्यया

Noon, nalugod si Gaṅgā sa kanila, at si Girīśa (Panginoong Śiva) ay nagsabi: “O pinakamainam sa mga diyos, sabihin ninyo ang inyong hiling na biyaya. Upang matupad ang minamahal ninyong hangarin, ipagkakaloob namin ito sa inyo.”

Verse 40

देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश प्रसन्ना त्वं सरिद्वरे । स्थातव्यमत्र कृपया नः प्रियार्थं तथा नृणाम्

Nagsalita ang mga Deva: “O Panginoon ng mga diyos, kung tunay Kang nalulugod—at kung Ikaw ay mapagpala rito sa pinakadakilang ilog na ito—kung gayon, dahil sa habag, manatili Ka rito upang matupad ang minamahal naming hangarin at para rin sa kapakanan ng sangkatauhan.”

Verse 41

गंगोवाच । यूयं सर्वप्रियार्थं च तिष्ठथात्र न किं पुनः । गौतमं क्षालयित्वाहं गमिष्यामि यथागतम्

Sinabi ni Gaṅgā: “Manatili kayong lahat dito alang-alang sa minamahal ng lahat—bakit pa mag-aalinlangan? Pagkatapos kong hugasan (linisin) si Gautama, ako’y aalis at babalik gaya ng aking pagdating.”

Verse 42

भवत्सु मे विशेषोत्र ज्ञेयश्चैव कथं सुराः । तत्प्रमाणं कृतं चेत्स्यात्तदा तिष्ठाम्यसंशयम्

“O mga Deva, paano makikilala rito ang aking natatanging kalagayan sa gitna ninyo? Kung maitatatag ang wastong patunay para rito, mananatili ako—walang alinlangan.”

Verse 43

सर्वे ऊचुः । सिंहराशौ यदा स्याद्वै गुरुस्सर्वसुहृत्तमः । तदा वयं च सर्वे त्वागमिष्यामो न संशयः

Sila’y lahat nagsabi: “Kapag si Guru—Bṛhaspati (Jupiter), ang pinakadakilang mabuting kaibigan ng lahat—ay mapasa tanda ng Leo, kung gayon kaming lahat ay tiyak na darating sa iyo; walang pag-aalinlangan.”

Verse 44

एकादश च वर्षाणि लोकानां पातकं त्विह । क्षालितं यद्भवेदेवं मलिनास्स्मः सरिद्वरे

“Tunay nga, ang mga kasalanan ng mga tao rito na naipon sa loob ng labing-isang taon ay nahuhugasan sa ganitong paraan. Ngunit kami’y marumi pa rin—O pinakadakila sa mga ilog.”

Verse 45

तस्यैव क्षालनाय त्वायास्यामस्सर्वथा प्रिये । त्वत्सकाशं महादेवि प्रोच्यते सत्यमादरात्

Minamahal, tiyak na lalapit kami sa iyo upang linisin iyon. O Mahādevī, sa iyong harapan ay ipinahahayag ang katotohanan nang may taimtim na paggalang.

Verse 46

अनुग्रहाय लोकानामस्माकं प्रियकाम्यया । स्थातव्यं शंकरेणापि त्वया चैव सरिद्वरे

Upang ipagkaloob ang biyaya sa mga daigdig—at upang matupad ang minamahal naming hangarin—o pinakamainam na ilog, manatili ka rito; at si Śaṅkara (Panginoong Śiva) ay manahan din dito kasama mo.

Verse 47

यावत्सिंहे गुरुश्चैव स्थास्यामस्तावदेव हि । त्वयि स्नानं त्रिकालं च शंकरस्य च दर्शनम्

“Hangga’t nananatili kami sa Siṁha-tīrtha, o iginagalang na guro, sa panahong iyon ay magkakaroon dito ng paliligo nang tatlong ulit bawat araw at ng mapalad na darśana kay Śaṅkara (Panginoong Śiva).”

Verse 48

कृत्वा स्वपापं निखिलं विमोक्ष्यामो न संशयः । स्वदेशांश्च गमिष्यामो भवच्छासनतो वयम्

Matapos naming isagawa ang pagsuko at pagtalima na ito, mapapalaya kami sa lahat ng sarili naming kasalanan—walang pag-aalinlangan. At ayon sa iyong utos, babalik kami sa aming mga lupain.

Verse 49

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितस्तैस्तु गौतमेन महर्षिणा । स्थितोऽसौ शंकरः प्रीत्या स्थिता सा च सरिद्वरा

Sinabi ni Sūta: Sa gayong paraan, nang sila’y magsumamo—sa pamamagitan ng dakilang rishi na si Gautama—si Śaṅkara, na nalugod sa puso, ay nanatili roon; at nanatili rin ang dakilang ilog na iyon.

Verse 50

सा गंगा गौतमी नाम्ना लिंगं त्र्यंबकमीरितम् । ख्याता ख्यातं बभूवाथ महापातकनाशनम्

Ang Gaṅgā na iyon ay nakilala sa pangalang “Gautamī,” at ang Liṅga ay ipinahayag na “Tryambaka.” Kaya kapwa sila sumikat bilang mga tagapagwasak ng pinakadakilang kasalanan.

Verse 51

तद्दिनं हि समारभ्य सिंहस्थे च बृहस्पतौ । आयांति सर्वतीर्थानि क्षेत्राणि देवतानि च

Tunay, mula sa araw na iyon—kapag si Bṛhaspati (Jupiter) ay nakahimpil sa tanda ng Leo—ang lahat ng tīrtha, ang mga banal na kṣetra, at maging ang mga diyos ay sinasabing dumarating at nagtitipon doon.

Verse 52

सरांसि पुष्करादीनि गंगाद्यास्सरितस्तथा । वासुदेवादयो देवाः संति वै गोतमीतटे

Sa pampang ng Gautamī (Godāvarī) ay naroroon ang mga banal na lawa gaya ng Puṣkara, at ang mga sagradong ilog na nagsisimula sa Gaṅgā; at ang mga diyos din—na pinangungunahan ni Vāsudeva—ay tunay na nananahan doon.

Verse 53

यावत्तत्र स्थितानीह तावत्तेषां फलं न हि । स्वप्रदेशे समायातास्तर्ह्येतेषां फलं भवेत्

Hangga’t sila’y nananatili roon, hindi pa nahahayag dito ang bunga ng kanilang gawaing banal. Ngunit kapag sila’y nagbalik sa sariling lupain, saka tunay na sumisibol sa kanila ang bunga ng mga gawaing iyon.

Verse 54

ज्योतिर्लिंगमिदं प्रोक्तं त्र्यंबकं नाम विश्रुतम् । स्थितं तटे हि गौतम्या महापातकनाशनम्

Ang Jyotirliṅga na ito ay ipinahayag na tanyag sa pangalang Tryambaka. Ito’y nakatindig sa pampang ng ilog Gautamī, at siyang tagapagwasak ng pinakamabibigat na kasalanan.

Verse 55

यः पश्येद्भक्तितो ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकनामकम् । पूजयेत्प्रणमेत्स्तुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

Sinumang may debosyon na tumingin sa Jyotirliṅga na tinatawag na Tryambaka, at pagkatapos ay sumamba, yumukod, at magpuri—siya’y napapalaya mula sa lahat ng kasalanan.

Verse 56

ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकं हि पूजितं गौतमेन ह । सर्वकामप्रदं चात्र परत्र परमुक्तिदम्

Tunay ngang ang Jyotirliṅga ni Tryambaka ay sinamba ni Gautama. Dito, ipinagkakaloob nito ang katuparan ng lahat ng marapat na hangarin, at sa kabilang-buhay ay iginagawad ang sukdulang kalayaan (moksha).

Verse 57

इति वश्च समाख्यातं यत्पृष्टोऽहं मुनीश्वराः । किमन्यदिच्छथ श्रोतुं तद् ब्रूयां वो न संशयः

Kaya nga, O mga dakilang pantas, lubos kong naipaliwanag ang inyong itinanong sa akin. Ano pa ang nais ninyong marinig? Sabihin ninyo—walang pag-aalinlangan, aking ipahahayag sa inyo.