Adhyaya 60

Verse 1

स्कंदौवाच । अपरस्यापि पृच्छामि फलस्य पूततां तरोः । सर्वलोकहितार्थाय वद नो जगदीश्वर

Sinabi ni Skanda: Nagtatanong pa ako tungkol sa isa pang bagay—ang nagpapabanal na kadalisayan ng bunga ng punò. Para sa kapakanan ng lahat ng daigdig, ipahayag mo sa amin, O Panginoon ng sansinukob.

Verse 2

ईश्वर उवाच । धात्रीफलं परं पूतं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । यस्य रोपान्नरो नारी मुच्यते जन्मबंधनात्

Sinabi ni Īśvara: Ang bunga ng dhātrī (āmalakī) ay lubhang nagpapadalisay at bantog sa lahat ng daigdig. Sa pagtatanim nito, lalaki man o babae, napapalaya sa gapos ng paulit-ulit na kapanganakan.

Verse 3

पावनं वासुदेवस्य फलं प्रीतिकरं शुभम् । अस्य भक्षणमात्रेण मुच्यते सर्वकल्मषात्

Banal ang bungang ito ni Vāsudeva—kaaya-aya, mapalad, at nagbibigay-galak. Sa pagkan nito lamang, napapalaya ang tao sa lahat ng dungis at kasalanan.

Verse 4

भक्षणे च भवेदायुः पाने वै धर्मसंचयः । अलक्ष्मीनाशनं स्नाने सर्वैश्वर्यमवाप्नुयात्

Sa pagkain nito, humahaba ang buhay; sa pag-inom, naiipon ang kabutihang-dharma. Sa pagligo, nawawasak ang Alakṣmī (kamalasan), at nakakamit ang lahat ng uri ng kasaganaan.

Verse 5

यस्मिन्गृहे महासेन धात्री तिष्ठति सर्वदा । तस्मिन्गृहे न गच्छंति प्रेता दैतेय राक्षसाः

O Mahāsena, sa alinmang tahanan na laging nananahan ang Dhātrī, sa tahanang iyon ay hindi kailanman lumalapit ang mga multo, mga Daitya, at mga Rākṣasa.

Verse 6

न गंगा न गया चैव न काशी न च पुष्करम् । एकैव हि नृणां धात्री संप्राप्ते हरिवासरे

Hindi ang Gaṅgā, hindi ang Gayā, hindi ang Kāśī, ni ang Puṣkara—sa araw na banal kay Hari, iisang pagtalima lamang ang nagiging tunay na tagapagtaguyod at sandigan ng mga tao.

Verse 7

एकादश्यां पक्षयुगे धात्रीस्नानं करोति यः । सर्वपापक्षयं यांति विष्णुलोके महीयते

Sinumang magsagawa ng ritwal na paliligo na kaugnay ng Dhātrī (āmalakī) sa Ekādaśī na dumarating sa pagsasanib ng dalawang pakṣa, ay nagkakamit ng pagkalipol ng lahat ng kasalanan at pinararangalan sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 8

धात्रीफलं सदा सेव्यं भक्षणे स्नान एव च । नियतं पारणे विष्णोः स्नानमात्रे हरेर्दिने

Ang bunga ng dhātrī (āmalakī) ay dapat laging gamitin—sa pagkain at maging sa paliligo. Sa itinakdang pagparāṇa para kay Viṣṇu, at sa araw ni Hari, nararapat na kahit pagligo man lamang ang tuparin bilang tuntunin.

Verse 9

संयते पारणे चैव धात्र्येकस्पर्शने नरः । भुक्त्वा तु लंघयेद्यस्तु एकादश्यां सितासिते

Ang taong may pagpipigil sa oras ng pagparāṇa, at sa sandaling iyon ay humahawak lamang sa iisang bunga ng dhātrī—kung matapos kumain ay lalabagin niya ang panata ng Ekādaśī, maging sa maliwanag o madilim na pakṣa, nagkakaroon siya ng pagkukulang.

Verse 10

एकेनैवोपवासेन कृतेन तु षडानन । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

O Ṣaḍānana, sa pagsasagawa ng iisang pag-aayuno lamang, napapalaya ang tao sa mga kasalanang naipon sa pitong kapanganakan—walang alinlangan dito.

Verse 11

अक्षयं लभते स्वर्गं विष्णुसायुज्यमाव्रजेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन धात्रीव्रतं समाचर

Nakakamit ang walang-kupas na langit at nararating ang pakikiisa kay Viṣṇu. Kaya, sa buong pagsisikap, isagawa ang banal na Dhātrī-vrata.

Verse 12

धात्रीद्रवेण सततं यस्य केशाः सुरंजिताः । न पिबेत्स पुनर्मातुः स्तनं कश्चित्षडानन

O Ṣaḍānana, ang sinumang ang buhok ay palaging tinina ng pampahid na likido ng yaya (wet-nurse) ay hindi na muling iinom ng gatas sa dibdib ng sariling ina.

Verse 13

धात्रीदर्शनसंस्पर्शान्नाम्न उच्चारणेपि वा । वरदः संमुखो विष्णुः संतुष्टो भवति प्रियः

Sa pagtanaw o paghipo lamang sa punong Dhātrī (Āmalakī), o kahit sa pagbigkas ng pangalan nito, ang mapagkaloob na Panginoong Viṣṇu ay humaharap at nalulugod nang may pag-ibig.

Verse 14

धात्रीफलं च यत्रास्ते तत्र तिष्ठति केशवः । तत्र ब्रह्मा स्थिरा पद्मा तस्मात्तां तु गृहे न्यसेत्

Kung saan inilalagak ang bunga ng Dhātrī (āmalakī), doon nananahan si Keśava. Naroon din si Brahmā at ang matatag na Padmā (Lakṣmī); kaya dapat itong ilagay sa tahanan.

Verse 15

अलक्ष्मीर्नश्यते तत्र यत्र धात्री प्रतिष्ठति । संतुष्टास्सर्वदेवाश्च न त्यजंति क्षणं मुदा

Nawawala ang Alakṣmī, ang kamalasan, sa lugar na matibay na naitatatag ang Dhātrī; at ang lahat ng mga diyos, nalulugod, ay hindi iniiwan iyon kahit saglit, nananatili roon nang may galak.

Verse 16

धात्रीफलेन नैवेद्यं यो ददाति महाधनम् । तस्य तुष्टो भवेद्विष्णुर्नान्यैः क्रतुशतैरपि

Ang sinumang naghahandog ng naivedya na bunga ng dhātrī (āmalakī) ay itinuturing na tunay na may dakilang yaman; nalulugod si Viṣṇu sa kanya—na hindi man makamit kahit sa daan-daang paghahandog na Vaidika.

Verse 17

स्नात्वा धात्रीद्रवेणैव पूजयेद्यस्तु माधवम् । सोभीष्टफलमाप्नोति यद्वा मनसि वर्तते

Ang sinumang maligo gamit ang katas ng dhātrī (āmalakī) at sumamba kay Mādhava, ay nakakamtan ang minimithing bunga—anumang hangarin na nananahan sa isipan.

Verse 18

तथैव लक्षणं स्मृत्वा पूजयित्वा फलेन तु । सुवर्णशतसाहस्रं फलमेति नरोत्तमः

Gayundin, sa pag-alaala sa itinakdang mga palatandaan at sa wastong pagsamba sa pamamagitan ng isang bunga, ang pinakamainam sa mga tao ay nakakamtan ang gantimpalang katumbas ng sandaang libong ginto.

Verse 19

या गतिर्ज्ञानिनां स्कंद मुनीनां योगसेविनाम् । गतिं तां समवाप्नोति धात्रीसेवा रतो नरः

O Skanda, ang kalagayang naaabot ng marurunong—ng mga muni na nakatuon sa pagsasanay ng yoga—yaon ding kalagayan ang nakakamtan ng taong masigasig sa paglilingkod sa punong Dhātrī (Āmalakī).

Verse 20

तीर्थसेवाभिगमने व्रतैश्च विविधैस्तथा । सा गतिर्लभ्यते पुंसां धात्रीफलसुसेवया

Sa pagdalaw at paglilingkod sa mga banal na tīrtha at sa pagsasagawa ng sari-saring mga panata, nakakamtan ng mga tao ang dakilang layon; gayon din ang nakakamtan ng mga lalaki sa tapat na paggamit at paggalang sa bunga ng dhātrī (āmalakī).

Verse 21

प्रीतिश्च सर्वदेवानां देवीनां नो गणस्य च । संमुखा वरदा स्नाने धात्रीफलनिषेवणे

Sa oras ng banal na pagligo at ng pagkain ng bungang dhātrī (āmalakī), ang kagalakan ng lahat ng mga deva, ng mga devī, at ng aming mga gaṇa ay hayag na kaharap; at ang gawaing iyon ay nagiging tagapagkaloob ng mga biyaya.

Verse 22

ग्रहा दुष्टाश्च ये केचिदुग्राश्च दैत्यराक्षसाः । सर्वे न दुष्टतां यांतिधात्रीफल सुसेवनात्

Kahit ang mga graha na mapaminsala, at sinumang mababangis na daitya at rākṣasa—wala ni isa ang nananatiling nakasasama kapag ang bungang dhātrī (āmalakī) ay kinakain nang wasto at palagian.

Verse 23

सर्वयज्ञेषु कार्येषु शस्तं चामलकीफलम् । सर्वदेवस्य पूजायां वर्जयित्वा रविं सुत

Sa lahat ng mga yajña at mga gawaing ritwal, ang bungang āmalakī ay itinuturing na napakahusay. Sa pagsamba sa lahat ng mga deva—maliban sa Araw—ito ang dapat gamitin, O anak ni Ravi.

Verse 24

तस्माद्रविदिने तात सप्तम्यां च विशेषतः । धात्रीफलानि सततं दूरतः परिवर्जयेत्

Kaya nga, mahal na anak, sa araw ni Ravi (Linggo)—at lalo na sa ikapitong tithi, Saptamī—dapat laging iwasan ang mga bungang dhātrī at lumayo sa mga ito.

Verse 25

यस्तु स्नाति तथाश्नाति धात्रीं च रविवासरे । आयुर्वित्तं कलत्रं च सर्वं तस्य विनश्यति

Ngunit sinumang maligo roon at kumain din roon, at uminom o kumain pa ng dhātrī (āmalakī) sa araw ng Linggo—ang kanyang buhay, yaman, asawa, at tunay ngang lahat ng kanya ay napapawi.

Verse 26

संक्रान्तौ च भृगोर्वारे षष्ठ्यां प्रतिपिदि ध्रुवम् । नवम्यां चाप्यमायां च धात्रीं दूरात्परित्यजेत्

Sa araw ng saṅkrānti, sa Biyernes, sa ikaanim na tithi, sa pratipadā, at tiyak sa ikasiyam na tithi at sa araw ng bagong-buwan—dapat iwasan, kahit mula sa malayo, ang dhātrī (āmalakī).

Verse 27

नासिकाकर्णतुंडेषु मृतस्य चिकुरेषु वा । तिष्ठेद्धात्रीफलं यस्य स याति विष्णुमंदिरम्

Kung sa oras ng kamatayan ay ilalagay ang bungang dhātrī (āmalakī) sa butas ng ilong, sa mga tainga, sa bibig, o maging sa buhok ng yumao, ang taong iyon ay makaaabot sa tahanan ni Viṣṇu.

Verse 28

धात्रीसंपर्कमात्रेण मृतो यात्यच्युतालयम् । सर्वपापक्षयस्तस्य स्वर्गं याति रथेन तु

Sa simpleng pagdikit lamang sa Dhātrī, kahit ang namamatay ay nakararating sa tahanan ni Acyuta (Viṣṇu). Nalilipol ang lahat niyang kasalanan, at siya’y napaparoon sa langit na sakay ng karwahe.

Verse 29

धात्रीद्रवं नरो लिप्त्वा यस्तु स्नानं समाचरेत् । पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति धार्मिकः

Ang matuwid na taong nagpapahid ng katas ng dhātrī at saka nagsasagawa ng paliligo ay tumatamo, sa bawat hakbang, ng bunga ng sakripisyong Aśvamedha.

Verse 30

अस्य दर्शनमात्रेण ये वै पापिष्ठजंतवः । सर्वे ते प्रपलायंते ग्रहा दुष्टाश्च दारुणाः

Sa pagtanaw lamang dito, ang mga nilalang na labis na makasalanan—silang lahat—ay nagsisitakas; gayundin ang masasama at nakapanghihilakbot na mga graha (mapaminsalang impluwensiyang pang-astrolohiya).

Verse 31

पुरैकः पुल्कसः स्कंद मृगयार्थं वनं गतः । मृगपक्षिगणान्हत्वा तृषया परिपीडितः

O Skanda, minsan ay may isang Pulkaśa na pumasok sa gubat upang mangaso. Matapos pumatay ng mga kawan ng usa at mga pangkat ng ibon, siya’y pinahirapan ng matinding uhaw.

Verse 32

क्षुधयामलकीवृक्षं पुरः पीनफलान्वितम् । दृष्ट्वा संरुह्य सहसा चखाद फलमुत्तमम्

Pinahihirapan ng gutom, nakita niya sa harap ang punong āmalakī na hitik sa matatabang bunga. Agad siyang umakyat at kaagad ding kumain ng isang napakainam na bunga.

Verse 33

ततो दैवात्सवृक्षाग्रान्निपपात महीतले । वेदनागाढसंविद्धः पंचत्वमगमत्तदा

Pagkaraan, sa tadhana, nahulog siya mula sa tuktok ng puno at bumagsak sa lupa. Tinusok ng matinding kirot, noon din ay namatay siya, nagbalik sa limang sangkap.

Verse 34

ततः प्रेतगणाः सर्वे रक्षोभूतगणास्तथा । तनुं वोढुं मुदा सर्वे ये वै शमनसेवकाः

Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga preta, gayundin ang mga rākṣasa at bhūta—yaong mga tunay na tagapaglingkod ni Śamana (Yama)—ay masayang nag-umpisang buhatin ang katawan.

Verse 35

न शक्नुवंति चांडालं मृतं द्रष्टुं महाबलाः । अन्योन्यं विग्रहस्तेषां ममायमिति भाषताम्

Ngunit ang makapangyarihang mga iyon ay hindi nakayang tingnan ang patay na Caṇḍāla. Nagkaroon sila ng alitan sa isa’t isa, habang sinasabi, “Akin siya.”

Verse 36

ग्रहीतुं चापि नेतुं च न शक्तास्ते परस्परम् । ततस्ते तु समालोक्य गता मुनिगणान्प्रति

Hindi nila magawang dakpin ang isa’t isa, ni madala ang isa’t isa palayo. Kaya’t matapos lumingon sa paligid, sila’y nagtungo sa kapulungan ng mga muni.

Verse 37

प्रेता ऊचुः । किमर्थं मुनयो धीराश्चांडालं पापकारिणम् । प्रेक्षितुं न वयं शक्ता न चापि यमसेवकाः

Wika ng mga preta: “Bakit nais ng matatapang at matatag na mga muni na masilayan ang makasalanang caṇḍāla? Hindi namin siya kayang pagmasdan, ni maging ng mga lingkod ni Yama.”

Verse 38

म्रियंते पातिता ये च स्थिरैर्युद्धपराङ्मुखाः । साहसैः पातिता भीता वज्राग्निकाष्ठपीडिताः

Ang mga napabagsak ay namamatay—yaong, bagaman matatag, ay tumatalikod sa digmaan; yaong nabuwal sa padalus-dalos na pagsalakay, nanginginig sa takot, at pinahihirapan ng kidlat, apoy, at hampas ng kahoy.

Verse 39

सिंहव्याघ्रहता मर्त्या व्याघ्रैर्वा जलजंतुभिः । जलस्थलस्थिताः प्रेताः वृक्षपर्वतपातिताः

Yaong mga mortal na pinatay ng leon o tigre, o ng mga tigre o nilalang sa tubig—yaong mga preta na nananatili sa tubig o sa lupa, at yaong nahulog mula sa puno o bundok—sila ang tinutukoy.

Verse 40

पशुपक्षिहता ये च कारागारे गरे मृताः । आत्मघातमृता ये च श्राद्धादिकर्मवर्जिताः

Yaong pinaslang ng mga hayop o ibon, yaong namatay sa bilangguan, yaong namatay sa lason; yaong namatay sa sariling pagkitil, at yaong pinagkaitan ng mga ritwal gaya ng śrāddha—sila ang tinutukoy.

Verse 41

गूढकर्ममृता धूर्ता गुरुविप्रनृपद्विषः । पाषंडाः कौलिकाः क्रूरा गरदाः कूटसाक्षिणः

Ang mga mapanlinlang—nalulubog sa lihim na kasamaan—mga tuso, kaaway ng mga guru, ng mga brāhmaṇa, at ng mga hari; mga pāsanda at huwad na sekta; malulupit, mga lasonero, at mga bulaang saksi.

Verse 42

आशौचान्नस्य भोक्तारः प्रेतभोग्या न संशयः । ममायमिति भाषंतो नेतुं तं च न शक्नुमः

Yaong kumakain ng pagkaing nakuha sa karumihan ay walang alinlangang nagiging bagay na pinaglilibangan ng mga preta. Kahit sabihin nilang, “Akin ito,” hindi nila iyon madadala (kasama nila).

Verse 43

आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यः किंवा कस्य प्रभावतः । मुनय ऊचुः । अनेन भक्षितं प्रेताः पक्वं चामलकीफलम्

Siya’y mahirap titigan, na gaya ng araw—sa kapangyarihan o impluwensiya ninuman kaya ito? Sinabi ng mga muni: “Dahil sa kanya, ang mga preta ay kumain ng hinog na bunga ng āmalakī.”

Verse 44

तत्संगं यांति तस्यैव फलानि प्रचुराणि च । तेनैव कारणेनायं दुष्प्रेक्ष्यो भवतां ध्रुवम्

Sa gayong pakikisama sila’y napapasa, at mula roon ay dumarating ang saganang bunga. Dahil sa mismong dahil na iyon, siya’y tiyak na mahirap ninyong titigan.

Verse 45

वृक्षाग्रपतितस्याथ प्राणः स्नेहान्न च त्यजेत् । नायं चारेण सूर्यस्य न चान्ये पापकारिणः

Kahit mahulog mula sa tuktok ng puno, huwag niyang talikuran ang buhay dahil sa pagkakapit ng pag-ibig. Hindi ito dahil sa paglalakbay ng Araw, ni dahil sa iba pang mga gumagawa ng kasalanan.

Verse 46

धात्रीभक्षणमात्रेण पापात्पूतो व्रजेद्दिवम् । प्रेता ऊचुः । पृच्छामो वो ह्यविज्ञानान्न वयं निंदकाः क्वचित्

Sa pagkatikim lamang ng dhātrī (āmalakī), nalilinis ang tao sa kasalanan at nagtutungo sa langit. Wika ng mga preta: “Nagtatanong kami sapagkat di namin nauunawaan; kailanma’y hindi kami manlilibak.”

Verse 47

विष्णुलोकाद्विमानं तु यावन्नैवात्र गच्छति । उच्यतां मुनिशार्दूला वो द्रुतं मनसि स्थितम्

Hangga’t hindi pa dumarating dito ang sasakyang panghimpapawid mula sa daigdig ni Viṣṇu, O mga pantas na tila tigre, sabihin ninyo agad ang nakatatak sa inyong isipan.

Verse 48

यावद्द्विजा न घोषंति वेदमंत्रादिकल्पितम् । घोष्यंते यत्र वेदाश्च मंत्राणि विविधानि च

Hangga’t ang mga dalawang-ulit na isinilang ay hindi nagpapaugong ng Veda—kasama ang mga ritwal at mga mantra na hinubog mula rito—nanatiling salat ang pook. Ngunit kung saan inaawit nang malakas ang mga Veda at sari-saring mantra, doon nagiging banal ang lugar.

Verse 49

पुराणस्मृतयो यत्र क्षणं स्थातुं न शक्नुमः । यज्ञहोमजपस्थानदेवतार्चनकर्मणाम्

Kung saan ang mga Purāṇa at Smṛti ay hindi man lamang makapanatili kahit saglit—gayon ang pagkasadsad doon—sa mga tungkulin ng yajña, homa, japa, mga banal na pook, at pagsamba sa mga diyos.

Verse 50

पुरतो वै न तिष्ठामस्तस्माद्वृत्तं समुच्यताम् । किं वै कृत्वा प्रेतयोनिं लभंते हि नरा द्विजाः

“Hindi kami makatatayo sa inyong harapan; kaya’t ipahayag ninyo ang naganap. Sa paggawa ng anong mga gawa, O brāhmaṇa, nakakamit ng mga tao ang kalagayan ng pagiging preta?”

Verse 51

श्रोतुमिच्छामहे सम्यक्कथं वै विकृतं वपुः । द्विजा ऊचुः । शीतवातातपक्लेशैः क्षुत्पिपासाविशेषकैः

“Nais naming marinig nang malinaw kung paanong, tunay nga, ang katawan ay naging anyong saliwa.” Wika ng mga brāhmaṇa: “Dahil sa pagdurusa ng lamig, hangin, at init, at sa tanging hirap ng gutom at uhaw.”

Verse 52

अन्यैरपि च दुःखैर्ये पीडिताः कूटसाक्षिणः । वधबंधप्रमीताश्च प्रेतास्ते निरयं गताः

Yaong mga huwad na saksi na pinahihirapan pa ng iba’t ibang pagdurusa—na namatay sa pagbitay o sa pagkakabilanggo—ang mga kaluluwang yaon, bilang mga preta, ay napasa impiyerno.

Verse 53

छिद्रान्वेषपरा ये च द्विजानां कर्मघातिनः । तथैव च गुरूणां च ते प्रेताश्चापुनर्भवाः

Yaong laging naghahanap ng butas at kasalanan, na humahadlang sa mga tungkulin ng mga brāhmaṇa, at gayundin yaong nananakit sa kanilang mga guro—sila’y nagiging mga preta, at hindi nakakamit ang muling pagsilang.

Verse 54

दीयमाने द्विजाग्र्ये तु दातारं प्रतिविध्यति । चिरं प्रेतत्वमाश्रित्य नरकान्न निवर्तते

Ngunit kung sa oras na nag-aalay ng kaloob sa isang dakilang brāhmaṇa ay saktan ang nagkakaloob, siya’y mananatili sa pagka-preta nang mahabang panahon at hindi makababalik mula sa impiyerno.

Verse 55

परस्य वाऽत्मनो वा गां कृत्वा पीडनवाहने । न पालयंति ये मूढास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि

Yaong mga hangal na tao na, maging pag-aari man ng iba o sa kanila, ginagawang panghatak sa masakit na pagbubuhat ang baka at hindi ito inaalagaan—sila’y nagiging mga preta sa lupa, bunga ng sarili nilang gawa.

Verse 56

हीनप्रतिज्ञाश्चासत्यास्तथा भग्नव्रता नराः । नलिनीदलभुक्ताश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

Ang mga taong sinungaling, salat sa pangakong binitiwan, at sumisira sa kanilang panata—sila, na kumakain ng mga dahon ng lotus, ay nagiging mga pretang pagala sa lupa, bunga ng sarili nilang gawa.

Verse 57

विक्रीणन्ति सुतां शुद्धां स्त्रियं साध्वीमकंटकाम् । पितृव्यमातुलादेश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

Yaong nagbebenta ng sarili nilang dalisay na anak na babae—isang babaeng tapat at walang dungis—ang gayong mga tao, pati ang mga tiyuhing ama, tiyuhing ina, at iba pa, ay nagiging mga pretang pagala sa lupa, bunga ng sarili nilang gawa.

Verse 58

एते चान्ये च बहवः प्रेता जाताः स्वकर्मभिः । प्रेता ऊचुः । न भवंति कथं प्रेताः कर्मणा केन वा द्विजाः

“Sila at marami pang iba ay naging mga preta dahil sa sarili nilang mga gawa.” Wika ng mga preta: “O mga dalawang-ulit-na-isinilang, paano nagiging preta ang tao? Sa anong uri ng karma ito nangyayari?”

Verse 59

हिताय वदनस्तूर्णं सर्वलोकहितं परम् । द्विजा ऊचुः । येन चैव कृतं स्नानं जले तीर्थस्य धीमता

Sa pagnanais ng kapakanan, agad niyang ipinahayag ang pinakamataas na aral na ikabubuti ng lahat ng daigdig. Wika ng mga dvija: “Sinong marunong ang nagsagawa ng pagligo sa tubig ng banal na tīrtha na ito?”

Verse 60

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तुलसीमाहात्म्यं नाम षष्टितमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ikaanimnapung kabanata, na tinatawag na “Ang Kaluwalhatian ni Tulasī,” sa unang bahagi, ang Sṛṣṭikhaṇḍa, ng banal na Padma Purāṇa.

Verse 61

पूजयित्वा हरिं मर्त्याः प्रेतत्वं न व्रजंति वै । वेदाक्षरप्रसूतैश्च स्तोत्रमंत्रादिभिस्तथा

Kapag sinamba ng mga mortal si Hari, tunay na hindi sila nahuhulog sa kalagayan ng preta; lalo na kung ang pagsamba’y may mga himno, mantra, at iba pang nagmumula sa mga pantig ng Veda.

Verse 62

देवानां पूजने रक्ता न वै प्रेता भवंति ते । श्रुत्वा पौराणिकं वाक्यं दिव्यं च धर्मसंहितम्

Yaong masugid sa pagsamba sa mga deva ay hindi nga nagiging mga preta. At sa pakikinig sa aral na Purāṇiko—banal at tinipong kodigo ng dharma—napapalaya sila sa gayong kapalaran.

Verse 63

पाठयित्वा पठित्वा च पिशाचत्वं न गच्छति । व्रतैश्च विविधैः पूताः पद्माक्षधारणैस्तथा

Sa pagpapabigkas at sa sariling pagbigkas ng (tekstong) ito, hindi nahuhulog ang tao sa kalagayang piśāca. Nalilinis siya sa iba’t ibang panata, at gayundin sa pagsusuot ng mga tanda ng Panginoong may matang-loto.

Verse 64

जप्त्वा पद्माक्षमालायां प्रेतत्वं नैव गच्छति । धात्रीफलद्रवैः स्नात्वा नित्यं तद्भक्षणे रताः

Sa pagbigkas ng japa sa mala ng butong-loto, hindi kailanman napapasa sa kalagayang preta. Sa paliligo sa katas ng bungang āmalakī at sa palagiang pagkain nito nang may debosyon, nagkakamit ng pagpapala.

Verse 65

तेन विष्णुं सुसंपूज्य न गछंति पिशाचताम् । प्रेता ऊचुः । सतां संदर्शनात्पुण्यमिति पौराणिका विदुः

Sa gayong gawa, matapos sambahin nang wasto si Viṣṇu, hindi sila nahuhulog sa pagiging piśāca. Sinabi ng mga yumao: “Nalalaman ng mga pantas ng Purāṇa na ang pagtanaw pa lamang sa mga banal ay nagdudulot ng kabutihang-loob (puṇya).”

Verse 66

तस्माद्वो दर्शनं जातं हितं नः कर्तुमर्हथ । प्रेतभावाद्यथामुक्तिः सर्वेषां नो भविष्यति

Kaya ngayo’t nakamtan namin ang inyong banal na pagdalo, marapat ninyong gawin ang ikabubuti namin—upang kaming lahat ay makalaya sa kalagayang preta at magkamit ng moksha.

Verse 67

व्रतोपदेशकं धीरा युष्माकं शरणागताः । ततो दयालवः सर्वे तानूचुर्द्विजसत्तमाः

“O mga matitibay ang loob, kami’y dumulog sa inyo bilang kanlungan, humihingi ng turo sa mga banal na panata.” Pagkaraan, dahil sa habag, nagsalita sa kanila ang lahat ng pinakadakilang mga brāhmaṇa.

Verse 68

धात्रीणां भक्षणं शीघ्रं कुर्वतां मुक्तिहेतवे । प्रेता ऊचुः । धात्रीणां दर्शने विप्रा वयं स्थातुं न शक्नुमः

“Ang nagnanais ng kalayaan ay agad na kumain ng bungang dhātrī bilang sanhi ng paglaya.” Wika ng mga preta: “O mga brāhmaṇa, sa mismong pagtanaw sa dhātrī ay hindi kami makapanatili roon.”

Verse 69

कथं तेषां फलानां च शक्ता वै भक्षणेधुना । द्विजा ऊचुः । अस्माकं वचनेनात्र धात्रीणां भक्षणं शिवम्

“Paano ninyo magagawang kainin ang mga bungang iyon, kahit ngayon?” Wika ng mga brāhmaṇa: “Sa aming salita rito, ang pagkain ng dhātrī (āmalakī) ay nagiging mapalad at banal.”

Verse 70

फलिष्यति परं लोकं तस्माद्गंतुं समर्हथ । अथ तेभ्यो वरं लब्ध्वा धात्रीवृक्षं पिशाचकैः

Magbubunga ito ng pinakamataas na daigdig; kaya marapat kayong pumanaw patungo roon. Pagkaraan, nang matamo ang isang biyaya mula sa kanila, siya’y nagtungo sa punong dhātrī, sa gitna ng mga piśāca.

Verse 71

समारुह्य फलं प्राप्य भक्षितं लीलया तदा । ततो देवालयात्तूर्णं रथं पीनसुशोभनम्

Umakyat siya, nakuha ang bunga, at masayang kinain noon. Pagdaka, mula sa templo, mabilis na lumitaw ang isang maringal at magandang karwaheng hitik sa palamuti.

Verse 72

आगतं तं समारुह्य सचांडालपिशाचकाः । गतास्ते त्रिदिवं पुत्र व्रतैर्यज्ञैः सुदुर्लभम्

Sumakay sila sa dumating na yaon; ang mga espiritu—kasama ang mga itinuturing na mababa at ang mga piśāca—ay nagtungo sa langit, anak ko, na lubhang mahirap marating kahit sa mga panata at mga yajña.

Verse 73

स्कंद उवाच । धात्रीभक्षणमात्रेण पुण्यं लब्ध्वा दिवं गताः । तद्भक्षिणः कथं स्वर्गं न गच्छंति नरादयः

Sinabi ni Skanda: “Sa pagkan lamang ng dhātrī (āmala), nagkamit sila ng kabutihang-loob at nagtungo sa langit. Kung gayon, bakit ang mga tao at iba pang kumakain nito ay hindi napaparoon sa langit?”

Verse 74

ईश्वर उवाच । पूर्वं ते ज्ञानलोपाच्च न जानंति हिताहितम् । उच्छिष्टं श्वभिरुत्स्पृष्टं श्लेष्ममूत्रं शकृत्तु वा

Sinabi ni Īśvara: Noong una, dahil natakpan ang kanilang kaalaman, hindi nila nakikilala ang mabuti at ang masama—inaakalang katanggap-tanggap maging ang tira na nadampian ng aso, plema, ihi, o kahit dumi.

Verse 75

मत्वा च मोहिताः श्रेष्ठं प्रेतादंति सदैव हि । शकृच्छौचजलं वांतं बलिसूकरकुक्कुटैः

Sa pagkahibang, inaakala nilang iyon ang pinakamainam at laging kumakain na wari’y mga preta—dumi, tubig na panglinis matapos iyon, at suka—gaya ng mga baboy at manok na kumakain ng mga handog.

Verse 76

मृतके सूतके जप्यं न त्यक्तं येन केनचित् । तस्यान्नं च जलं प्रेताः खादंति तु सदैव हि

Kung sa panahon ng karumihan dulot ng kamatayan o kapanganakan ay hindi itinigil ang pagbigkas ng mantra, ang mga espiritu ay tunay na kakain ng kanyang pagkain at iinom ng kanyang tubig.

Verse 77

दुर्दांता गृहिणी यस्य शुचिसंयमवर्जिता । गुरुनिःसारिता दुष्टा संति प्रेताश्च तत्र वै

Sa bahay ng isang taong may asawang walang pagpipigil, walang kadalisayan, masama, at nagpalayas sa mga nakatatanda, doon ay tunay na nananahan ang mga preta.

Verse 78

अपुङ्गवाः कुलैर्जात्या बलोत्साहविवर्जिताः । बधिराश्च कृशा दीनाः पिशाचाः कर्मजातयः

Ipinanganak sa mababang angkan, walang lakas at sigla, bingi, payat, at kahabag-habag—ganito ang mga Piśāca na bunga ng karma.

Verse 79

क्षणं च मंगलं नास्ति दुःखैर्देहयुता भृशम् । तेनैव विकृताकाराः सर्वभोगविवर्जिताः

Walang sandali ng kapalaran; sila ay lubos na nabibigatan sa pagdurusa. Dahil sa paghihirap na iyon, ang kanilang anyo ay sira at pinagkaitan ng lahat ng kasiyahan.

Verse 80

नग्नका रोगसंतप्ता मृता रूक्षा मलीमसाः । एते चान्ये च दुःखार्ताः सदैव प्रेतजातयः

Hubad, pinahihirapan ng sakit, tila patay, tuyot, at marumi—ang mga ito at iba pang nasasaktan ay kabilang sa uri ng mga preta magpakailanman.

Verse 81

तेन कर्मविपाकेन जायंते काममीदृशाः । पितृमातृगुरूणां च देवनिंदापराश्च ये

Sa paghinog ng gayong karma, isinisilang ang mga taong tulad nito ayon sa udyok ng pagnanasa—yaong masigasig sa paglibak sa mga deva, at humahamak din sa ama, ina, at mga guro.

Verse 82

पाषंडाः कौलिकाः पापास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि । गलपाशैर्जलैः शस्त्रैर्गरलैरात्मघातकाः

Ang mga erehe at mga Kāpālika/Kaula—mga makasalanang nilalang—ay isinisilang sa lupa bilang mga ligaw na espiritu (preta) dahil sa kanilang gawa; winawasak nila ang sarili sa pagbibigti, pagkalunod, sandata, o lason.

Verse 83

इहलोके च ते प्रेताश्चांडालादिषु संभवाः । अंत्यजाः पतिताश्चैव पापरोगमृताश्च ये

At sa mundong ito mismo, yaong mga preta na muling isinisilang sa mga Caṇḍāla at iba pang itinakwil—ang mga tinatawag na ‘di-mahipo,’ ang mga nalugmok sa wastong asal, at ang namamatay sa mga sakit na bunga ng kasalanan—sila ang tinutukoy rito.

Verse 84

अंत्यजैर्घातिता युद्धे ते प्रेता निश्चिता भुवि । महापातकसंयुक्ता विवाहे च बहिष्कृताः

Yaong napatay sa digmaan ng mga itinakwil ay tiyak na itinuturing na mga gumagalang espiritu (preta) sa lupa; nadungisan sila ng mabibigat na kasalanan at itinataboy din sa mga ritwal ng pag-aasawa.

Verse 85

शौर्यात्साहसिका ये च ते प्रेताः कर्मजा भुवि । राजद्रोहकरा ये च पितॄणां द्रोहचिंतकाः

Yaong mga, sa ngalan ng tapang, gumagawa ng padalus-dalos at marahas na gawa ay nagiging mga preta sa lupa dahil sa kanilang karma; gayundin yaong nagtataksil sa hari, at yaong nag-iisip ng pagtataksil sa mga ninuno.

Verse 86

ध्यानाध्ययनहीनाश्च व्रतैर्देवार्चनादिभिः । अमंत्राः स्नानहीनाश्च गुरुस्त्रीगमने रताः

Walang pagninilay at pag-aaral ng mga kasulatan, gumagawa sila ng mga panata at pagsamba sa mga diyos at iba pa; walang mga mantra, kulang sa wastong paliligo, at nalululong sa pakikipagtalik sa asawa ng kanilang guro.

Verse 87

तथैव चांत्यजस्त्रीषु दुर्गतासु च संगताः । मृताः क्रूरोपवासेन म्लेच्छदेशस्थिता मृताः

Gayundin, yaong nakihalubilo sa mga babaeng itinuturing na mababa at sa mga babaeng lugmok sa kapighatian—yaong namatay sa malupit na pag-aayuno, at yaong naninirahan sa mga lupain ng mleccha—sinasabing namatay sa mabigat na kalagayan.

Verse 88

म्लेच्छभाषायुताशुद्धास्तथाम्लेच्छोपजीविनः । अनुवर्तंति ये म्लेच्छान्स्त्रीधनैरुपजीवकाः

Marumi yaong kumakapit sa wika ng mga mleccha, at gayundin yaong nabubuhay sa pamamagitan ng mga mleccha; yaong sumusunod sa mga mleccha at nabubuhay sa yaman ng kababaihan.

Verse 89

स्त्रियो यैश्च न रक्ष्यंते ते प्रेता नात्र संशयः । क्षुधासंतप्तदेहं तु श्रांतं विप्रं गृहागतम्

Yaong hindi nag-iingat at nagtatanggol sa kababaihan ay nagiging preta—walang pag-aalinlangan dito. Gayundin, ang isang brāhmaṇa na dumarating sa bahay, ang katawan ay sinusunog ng gutom at lupaypay sa pagod…

Verse 90

गुणपुण्यातिथिं त्यक्त्वा पिशाचत्वं व्रजंति ते । विक्रीणंति च वै गाश्च म्लेच्छेषु च गवाशिषु

Tinalikuran ang marangal at mapagpalang tungkulin ng paggalang sa panauhin, sila’y nahuhulog sa kalagayan ng piśāca (mga halimaw na multo). Ipinagbibili pa nila ang mga baka—ibinibenta sa mga mleccha at sa mga nabubuhay sa pag-aalaga ng baka.

Verse 91

प्रेतलोके सुखं स्थित्वा ते च यांत्यपुनर्भवम् । अशौचाभ्यंतरे ये च जाताश्च पशवो मृताः

Matapos manahan nang may ligaya sa daigdig ng mga yumao (Preta-loka), sila man ay umaabot sa kalagayang di na muling babalik (apunarbhava). Gayon din ang mga hayop na isinilang at namatay sa loob ng panahon ng aśauca (ritwal na karumihan).

Verse 92

चिरं प्रेताः पिशाचाश्च मृता जाताः पुनः पुनः । जातकर्ममुखैश्चैव संस्कारैर्ये विविर्जिताः

Yaong mga pinagkaitan ng mga saṃskāra, simula sa jātakarma (ritwal sa pagsilang), ay paulit-ulit na namamatay at muling nagiging patay; at sa mahabang panahon ay namamalagi bilang mga preta at piśāca.

Verse 93

एकैकस्मिश्च संस्कारे प्रेतत्वं परिहीयते । स्नानसंध्यासुरार्चाभिर्वेदयज्ञव्रताक्षरैः

Sa bawat sunod-sunod na saṃskāra, unti-unting nababawasan ang pagka-preta—sa pamamagitan ng pagligo, mga panalangin sa dapithapon (saṃdhyā), pagsamba sa mga diyos, pagbigkas ng Veda, mga yajña, mga panata, at mga banal na pantig.

Verse 94

आजन्मवर्जिताः पापास्ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । भोजनोच्छिष्टपात्राणि यानि देहमलानि च

Ang mga makasalanang pinagkaitan ng wastong mga ritwal mula pa sa pagsilang ay nagiging mga preta, napuputol sa muling pagsilang; at nabubuhay sa mga sisidlang may pahid ng tira-tirang pagkain, at maging sa maruming dumi ng mga katawan.

Verse 95

निपातयंति ये तीर्थे ते प्रेता नात्र संशयः । दानमानार्चनैर्नैव यैर्विप्रा भुवि तर्पिताः

Yaong nagtatapon ng bangkay sa banal na tawiran (tīrtha) nang hindi muna nabusog at naparangalan ang mga brāhmaṇa sa lupa sa pamamagitan ng dāna (kaloob), paggalang, at pagsamba—sila’y nagiging mga preta; dito’y walang pag-aalinlangan.

Verse 96

पितरो गुरवश्चैव प्रेतास्ते कर्मजा भृशम् । पतिं त्यक्त्वा च या नार्यो वसंति चेतरैर्जनैः

Ang mga Pitṛ (mga Ninuno) at gayundin ang mga guro—sila’y nagiging mga preta, mga ligaw na espiritu, na masakit na bunga ng sariling karma—dahil sa mga babaeng tumatalikod sa asawa at nakikisama sa ibang lalaki.

Verse 97

प्रेतलोके चिरं स्थित्वा जायंते चांत्ययोनिषु । पतिं च वंचयित्वा या विषयेंद्रियमोहिताः

Matapos manatili nang matagal sa Preta-loka, ang mga babaeng nalinlang ng mga bagay na pandama at ng kaligayahan ng mga pandama, at dinadaya ang kanilang asawa, ay muling isinisilang sa pinakamababang sinapupunan.

Verse 98

मिष्टं चादंति याः पापास्तास्तु प्रेताश्चिरं भुवि । विण्मूत्रभक्षका ये च ब्रह्मस्व भक्षणे रताः

Yaong mga makasalanang babae na kumakain ng matatamis na masasarap ay nagiging mga preta sa lupa sa mahabang panahon; at yaong kumakain ng dumi at ihi—sila ang nalulugod sa paglamon sa ari-arian ng mga Brahmin.

Verse 99

अभक्ष्यभक्षकाश्चान्ये ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । बलाद्ये परवस्तूनि गृह्णंति न ददत्यपि

Ang iba pa, na kumakain ng ipinagbabawal na pagkain, ay nagiging mga preta at pinagkakaitan ng muling pagsilang. Yaong sa dahas ay inaagaw ang pag-aari ng iba at hindi man lamang nagbibigay, ay gayon din ang sinasapit.

Verse 100

अतिथीनवमन्यंते प्रेता निरयमास्थिताः । तस्मादामलकीं भुक्त्वा स्नात्वा तस्य द्रवेण च

Yaong humahamak sa mga panauhin ay nagiging mga preta at nananahan sa impiyerno. Kaya’t dapat kumain ng āmalakī at maligo rin gamit ang katas nitong piniga.

Verse 101

सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेवयामलकीं शिवाम्

Malaya sa lahat ng kasalanan, siya’y pinararangalan sa daigdig ni Viṣṇu. Kaya, sa buong pagsisikap, sambahin ang mapalad na āmalakī.

Verse 102

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमिदं शुभम् । सर्वपाप प्रपूतात्मा विष्णुलोके महीयते

Sinumang laging nakikinig sa mapalad at banal na salaysay na ito ay lubusang nalilinis sa lahat ng kasalanan at pinararangalan sa kaharian ni Viṣṇu.

Verse 103

श्रावयेत्सततं लोके वैष्णवेषु विशेषतः । स याति विष्णुसायुज्यमिति पौराणिका विदुः

Ipalaging ipabigkas ito sa daigdig—lalo na sa mga Vaiṣṇava. Ang gayong tao’y nakakamit ang pakikiisa kay Viṣṇu; gayon ang alam ng mga Purāṇa.

Verse 104

स्कंद उवाच । महीरुह फलं ज्ञातं प्रपूतं द्विविधं प्रभो । इदानीं श्रोतुमिच्छामि पत्रं पुष्पं सुमोक्षदम्

Sinabi ni Skanda: “O Panginoon, naunawaan ko ang bunga ng banal na punò, na may dalawang uri. Ngayon nais kong marinig ang tungkol sa dahon at bulaklak na nagbibigay ng dakilang kalayaan.”

Verse 105

ईश्वर उवाच । सर्वेभ्यः पत्रपुष्पेभ्यः सत्तमा तुलसी शिवा । सर्वकामप्रदा शुद्धा वैष्णवी विष्णुसुप्रिया

Sinabi ni Īśvara: Sa lahat ng mga dahon at bulaklak, ang pinakadakila ay ang mapalad na Tulasi. Ipinagkakaloob niya ang lahat ng ninanais, siya’y dalisay, Vaiṣṇavī, at lubhang minamahal ni Viṣṇu.

Verse 106

भुक्तिमुक्तिप्रदा मुख्या सर्वलोकपरा शुभा । यामाश्रित्य गताः स्वर्गमक्षयं मुनिसत्तमाः

Siya ang pinakadakila—nagkakaloob ng tamasa sa daigdig at ng moksha—mapalad at nakatuon sa ikabubuti ng lahat ng mga daigdig. Sa pagkanlong sa kanya, ang pinakadakilang mga muni ay nakaabot sa di-nasisirang langit.

Verse 107

हितार्थं सर्वलोकानां विष्णुनारोपिता पुरा । तुलसीपत्रपुष्पं च सर्वधर्मप्रतिष्ठितम्

Para sa kapakanan ng lahat ng mga daigdig, siya’y itinanim noon pa man ni Viṣṇu; at ang dahon at bulaklak ng Tulasī ay itinatag bilang saligan ng lahat ng dharma.

Verse 108

यथा विष्णोः प्रियालक्ष्मीर्यथाहं प्रिय एव च । तथेयं तुलसीदेवी चतुर्थो नोपपद्यते

Kung paanong si Lakṣmī ay minamahal ni Viṣṇu, at kung paanong ako man ay mahal niya, gayon din ang diyosang Tulasī ay mahal; walang ikaapat na minamahal na lilitaw.

Verse 109

तुलसीपत्रमेकं तु शतहेमफलप्रदम् । नान्यैः पुष्पैस्तथापत्रैर्नान्यैर्गंधानुलेपनैः

Isang dahon lamang ng tulasī ay nagkakaloob ng bunga na parang handog ng sandaang ginto; hindi ito nakakamit sa ibang mga bulaklak, ibang mga dahon, ni sa ibang mababangong pahid.

Verse 110

तुष्यते दैत्यहा विष्णुस्तुलस्याश्च दलैर्विना । अनेन पूजितो येन हरिर्नित्यं पराशया

Hindi nalulugod si Viṣṇu, ang mamumuksa sa mga asura, kung wala ang mga dahon ng tulasī. Sa handog na ito, si Hari ay sinasamba palagi nang may sukdulang debosyon.

Verse 111

तेन दत्तं हुतं ज्ञातं कृतं यज्ञव्रतादिकम् । जन्मजन्मनि भासित्वं सुखं भाग्यं यशः श्रियं

Sa bisa ng gayong kabutihang-loob, ang anumang naibigay na limos, naihandog sa paghahandog, natutuhan, at naisagawa—mga yajña, mga panata, at iba pa—ay nagliliwanag sa bawat kapanganakan, nagdudulot ng ligaya, magandang kapalaran, dangal, at kasaganaan.

Verse 112

कुलं शीलं कलत्रं च पुत्रं दुहितरं तथा । धनं राज्यमरोगत्वं ज्ञानं विज्ञानमेव च

Ang angkan at lahi, mabuting asal, kabiyak, anak na lalaki at gayundin anak na babae; kayamanan, paghahari, kalusugang walang sakit, at kaalaman at ganap na karunungan—ang lahat ng ito’y binabanggit.

Verse 113

वेदवेदांगशास्त्रं च पुराणागमसंहिताः । सर्वं करगतं मन्ये तुलस्याभ्यर्चने हरेः

Itinuturing kong ang mga Veda, Vedāṅga, mga śāstra, at ang mga kalipunan ng Purāṇa at Āgama ay para bang nasa kamay na, kapag sinasamba si Hari sa pamamagitan ng Tulasī.

Verse 114

यथा गंगा पवित्रांगी सुरलोके विमोक्षदा । यथा भागीरथी पुण्या तथैवं तुलसी शिवा

Kung paanong ang Gaṅgā, na dalisay ang katawan, ay nagbibigay ng kalayaan sa daigdig ng mga diyos, at kung paanong banal ang Bhāgīrathī, gayon din ang Tulasī—mapalad at sagrado.

Verse 115

किं च गंगाजले नैव किंच पुष्करसेवया । तुलसीदलमिश्रेण जलेनैव प्रमोद्यते

Hindi siya nalulugod sa tubig ng Gaṅgā lamang, ni sa paglilingkod sa Puṣkara; tunay siyang nasisiyahan sa tubig na hinaluan ng mga dahon ng Tulasī.

Verse 116

माधवः संमुखो यस्य जन्मजन्मसुधीमतः । तस्य श्रद्धा भवेछ्रुत्वा तुलस्या हरिमर्चितुम्

Para sa marunong na yaong sa bawat kapanganakan ay laging kaharap at mapagpala si Mādhava, pagkarinig nito’y sumisibol ang pananampalataya upang sambahin si Hari sa pamamagitan ng tulasī.

Verse 117

यो मंजरीदलैरेव तुलस्या विष्णुमर्चयेत् । तस्य पुण्यफलं स्कन्द कथितुं नैव शक्यते

O Skanda, ang kabanalang bunga na natatamo ng sinumang sumasamba kay Viṣṇu kahit sa mga usbong at dahon lamang ng tulasī ay hindi tunay na maisasalaysay.

Verse 118

तत्र केशवसान्निध्यं यत्रास्ति तुलसीवनम् । तत्र ब्रह्मा च कमला सर्वदेवगणैः सह

Saanman may gubat ng tulasī, naroon ang malapit na presensya ni Keśava (Viṣṇu). Naroon din si Brahmā at si Kamalā (Lakṣmī), kasama ang lahat ng pangkat ng mga diyos.

Verse 119

तस्मात्तां संनिकृष्टे तु सदा देवीं प्रपूजयेत् । स्तोत्रमंत्रादिकं यद्वा सर्वमानंत्यमश्नुते

Kaya nga, kapag siya’y malapit, laging sambahin ang Diyosa; sa pamamagitan man ng mga himno, mantra, at iba pang paraan, nakakamit ang ganap at walang-hanggang biyaya at kabutihang-loob.

Verse 120

ये च प्रेताश्च कूश्मांडाः पिशाचा ब्रह्मराक्षसाः । भूतदैत्यादयस्तत्र पलायंते सदैव हि

At doon, ang mga preta, kūṣmāṇḍa, piśāca, brahma-rākṣasa, at ang mga bhūta, daitya, at iba pa ay laging nagsisitakas.

Verse 121

अलक्ष्मीर्नाशिनी घूर्णा या डाकिन्यादि मातरः । सर्वाः संकोचितां यांति दृष्ट्वा तु तुलसीदलं

Si Alakṣmī (kamalasan), ang tagapuksa na si Nāśinī, si Ghūrṇā, at ang mga inang-espiritu gaya ng mga ḍākinī—lahat sila’y nagsisikip at umurong pagmasdan lamang ang isang dahon ng tulasī.

Verse 122

ब्रह्महत्यादयः पापव्याधयः पापसंभवाः । कुमंत्रिणा कृता ये च सर्वे नश्यंति तत्र वै

Ang mga kasalanang gaya ng brahma-hatyā at iba pang makasalanang karamdaman—na isinilang sa pagkakasala—pati yaong dulot ng masamang tagapayo: lahat ng iyon ay tunay na napapawi roon.

Verse 123

भूतले वापि तं येन हर्यर्थं तुलसीवनम् । कृतं क्रतुशतं तेन विधिवत्प्रियदक्षिणम्

Sinumang, kahit dito sa lupa, ang magtatag ng isang gubat ng tulasī alang-alang kay Hari—sa kanya’y para nang nakapagsagawa ng sandaang yajña nang ayon sa ritwal, kalakip ang minamahal na dakṣiṇā.

Verse 124

हरिलिंगेषु चान्येषु सालग्रामशिलासु च । तुलसीग्रहणं कृत्वा विष्णोः सायुज्यमाव्रजेत्

Sa pagsamba sa mga Hari-liṅga at iba pang banal na sagisag, at sa mga batong śālagrāma rin, kapag inihandog ang tulasī, mararating ang sāyujya—ang pakikiisa—kay Viṣṇu.

Verse 125

नंदंति पुरुषास्तस्य माधवार्थे क्षितौ तु यः । तुलसीं रोपयेद्धीरः स याति माधवालयम्

Nagagalak ang mga tao sa kabutihang bunga ng matatag na taong, alang-alang kay Mādhava, ay nagtatanim ng tulasī sa lupa; ang gayong marunong na deboto’y napaparoon sa tahanan ni Mādhava.

Verse 126

पूजयित्वा हरिं देवं निर्माल्यं तुलसीदलम् । धारयेद्यः स्वशीर्षे तु पापात्पूतो दिवं व्रजेत्

Matapos sambahin si Hari, ang sinumang magpatong sa sariling ulo ng banal na dahon ng Tulasī na inialay bilang prasāda ay nalilinis sa kasalanan at tutungo sa langit.

Verse 127

पूजने कीर्त्तने ध्याने रोपणे धारणे कलौ । तुलसी दहते पापं र्स्वर्गं मोक्षं ददाति च

Sa panahon ng Kali, sa pamamagitan ng pagsamba, pag-awit ng debosyon, pagninilay, pagtatanim, at pagdadala nito, sinusunog ng Tulasī ang kasalanan at ipinagkakaloob ang langit at maging ang mokṣa.

Verse 128

उपदेशं दिशेदस्याः स्वयमाचरते पुनः

Dapat siyang magbigay ng tagubilin tungkol sa kanya, at pagkatapos ay siya mismo’y muling isabuhay ang kanyang itinuturo.

Verse 129

स याति परमं स्थानं माधवस्य निकेतनम् । हरेः प्रियकरं यच्च तन्मे प्रियतरं भवेत्

Siya’y makarating sa pinakamataas na dako—ang tahanan ni Mādhava. At anuman ang minamahal ni Hari, nawa’y maging lalo pang minamahal iyon sa akin.

Verse 130

सर्वेषामपि देवानां देवीनां च समंततः । श्राद्धेषु यज्ञकार्येषु पर्णमेकं षडानन

O anim-na-mukha, para sa lahat ng mga diyos at mga diyosa, sa mga śrāddha para sa mga ninuno at sa mga gawaing yajña, isang dahon lamang ang itinakda (bilang handog at kailangan sa ritwal).

Verse 131

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तुलसीसेवनं कुरु । तुलसी सेविता येन तेन सर्वं तु सेवितम्

Kaya, sa buong pagsisikap, maglingkod ka kay Tulasī. Ang sinumang naglilingkod kay Tulasī—tunay ngang napaglingkuran na niya ang lahat.

Verse 132

गुरुं विप्रं देवतीर्थं तस्मात्सेवय षण्मुख । शिखायां तुलसीं कृत्वा यस्तु प्राणान्परित्यजेत्

Kaya, O Ṣaṇmukha, paglingkuran mo ang guru, ang marunong na brāhmaṇa, at ang banal na tīrtha ng mga diyos. Sinumang naglagay ng tulasī sa śikhā at saka binitiwan ang hininga ng buhay—

Verse 133

दुष्कृतौघाद्विनिर्मुक्तः स्वर्गमेति निरामयम् । राजसूयादिभिर्यज्ञैर्व्रतैश्च विविधैर्यमैः

Malaya sa bunton ng masasamang gawa, mararating niya ang langit na walang karamdaman at dalamhati—sa pamamagitan ng mga yajña gaya ng Rājasūya, ng mga panata, at ng sari-saring pagpipigil-sa-sarili.

Verse 134

या गतिः प्राप्यते धीरैः तुलसीसेविनां भवेत् । तुलसीदलेन चैकेन पूजयित्वा हरिं नरः

Ang dakilang kalagayang tinatamo ng marurunong—ganyan ang hantungan ng mga naglilingkod kay Tulasī. Tunay, ang taong sumasamba kay Hari kahit sa iisang dahon ng Tulasī ay nakakamit ang layong iyon.

Verse 135

वैष्णवत्वमवाप्नोति किमन्यैः शास्त्रविस्तरैः । न पिबेत्स पयो मातुस्तुलस्याः कोटिसंख्यकैः

Nakakamit niya ang pagiging Vaiṣṇava—ano pa ang kailangan sa mahahabang paliwanag ng mga śāstra? Ang gayong tao ay hindi iinom ng gatas ng Inang Tulasī, kahit pa umabot sa di-mabilang na koṭi ang dami.

Verse 136

अर्चितः केशवो येन शाखामृदुलपल्लवैः । भावयेत्पुरुषान्मर्त्यः शतशोथ सहस्रशः

Ang mortal na sumasamba kay Keśava sa malalambot na usbong at maseselang dahon ng mga sanga ay nakapag-aangat sa diwa ng mga tao—daan-daan, maging libu-libo.

Verse 137

पूजयित्वा हरिं नित्यं कोमलैस्तुलसीदलैः । प्रधानतो गुणास्तात तुलस्या गदिता मया

Sa araw-araw na pagsamba kay Hari gamit ang malalambot na dahon ng tulasī, sinabi ko na ngayon sa iyo, mahal kong anak, ang pangunahing mga kabutihan ng tulasī.

Verse 138

निखिलं पुरुकालेन गुणं वक्तुं न शक्नुमः । यस्त्विदं शृणुयान्नित्यमाख्यानं पुण्यसंचयम्

Kahit sa napakahabang panahon, hindi namin kayang ilarawan nang buo ang lahat ng kanyang mga kabutihan. Ngunit ang sinumang palaging nakikinig sa banal na salaysay na ito ay nagiging sisidlan ng naipong kabutihang-loob (puṇya).

Verse 139

पूर्वजन्मकृतात्पापान्मुच्यते जन्मबंधनात् । सकृत्पठनमात्रेण वह्निष्टोमफलं लभेत्

Dahil dito, napapalaya ang tao sa mga kasalanang nagawa sa nakaraang kapanganakan at sa gapos ng muling pagsilang; sa minsang pagbasa lamang, nakakamit niya ang gantimpalang kasinghalaga ng handog na Agniṣṭoma.

Verse 140

न तस्य व्याधयः पुत्र मूर्खत्वं न कदाचन । सर्वदा जयमाप्नोति न गच्छेत्स पराजयं

O anak, hindi siya dinadapuan ng karamdaman, at hindi rin kailanman dinadalaw ng kamangmangan. Lagi niyang nakakamit ang tagumpay at hindi siya napapasa sa pagkatalo.

Verse 141

लेखस्तिष्ठेद्गृहे यस्य तस्य लक्ष्मीः प्रवर्तते । न चाधयो न च प्रेता न शोको नावमानना

Sa tahanang may iniingatang banal na kasulatang teksto, nananahan si Lakṣmī—kasaganaan at mapalad na biyaya. Doon ay walang pangamba, walang ligalig ng mga espiritu, walang dalamhati, at walang paghamak.

Verse 142

न तिष्ठंति क्षणं तत्र यत्रेयं वर्तते लिपिः

Hindi sila nananatili roon kahit isang saglit—sa alinmang dako na naroroon ang banal na sulat na ito.