Adhyaya 59

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कीर्त्तिधर्मं परं शुभम् । सेतुबंधफलं पुण्यं ब्रह्मणा भाषितं यथा

Sinabi ni Vyāsa: Mula rito’y ipaliliwanag ko ang lubhang mapagpalang dharma na nagdudulot ng karangalan—ang banal na punyáng bunga ng pagtatayo ng setu, isang tulay o pilapil—gaya ng winika ni Brahmā.

Verse 2

कांतारे दुस्तरे पंके पुरुशंकुसमाकुलं । आलिं कृत्वा भवेत्पूतो देवत्वं याति मानवः

Kahit sa ilang na mahirap tawirin, sa putik na halos di malusutan at punô ng matutulis na hadlang, ang taong bumubuo ng banal na guhit na pananggalang (ālin) ay nalilinis at umaabot sa kalagayang maka-diyos.

Verse 3

वितस्तौ तु लभेत्स्वर्गं दिव्यं वर्षशतं समम् । एवं संख्याविधानेन नरः स्वर्गान्न हीयते

Ngunit sa sukat na dalawang vitasti, nakakamit ang langit sa loob ng isang daang banal na taon. Sa ganitong paraan ng bilang at tuntunin, ang tao’y hindi nahuhulog mula sa langit.

Verse 4

कदाचित्पंकयोगाच्च स्वर्गाद्भुवि विजायते । तदा भट्टारकः श्रीमान्रोगशोकविवर्जितः

Kung minsan, dahil sa pagsasanib ng mga bunga ng karma, siya’y isinisilang sa lupa matapos lisanin ang langit; at noon, ang marangal na panginoon ay nagtataglay ng kasaganaan, malaya sa sakit at dalamhati.

Verse 5

पंकादौ संक्रमांश्चैव कृत्वा स्वर्गान्न हीयते । सर्वपापं क्षयं तस्य संप्रयाति दिनेदिने

Sa paggawa ng gayong mga pagtawid, maging sa putik at iba pa, hindi siya nahuhulog mula sa langit; at ang lahat niyang kasalanan ay unti-unting nauubos, araw-araw.

Verse 6

तथालिसंक्रमाणां च फलं तुल्यं प्रकीर्तितम् । धनप्राणाव्ययेनैव धीमता क्रियते सदा

Gayundin, ipinahayag na ang bunga ng mga pagtalima sa Ali-saṃkrānti ay kapantay din; ito’y laging isinasagawa ng marunong sa pamamagitan ng pag-aalay ng yaman at ng pag-uukol ng sariling lakas-buhay.

Verse 7

श्रूयतां यत्पुरावृत्तमाख्यानं वृद्धसंमतं । कश्चिच्चोरो महाभीष्मे स्तेयकर्मणि चोद्यतः

Makinig kayo sa sinaunang salaysay, tradisyong pinagtibay ng mga pantas. Noon, O dakilang Bhīṣma, may isang magnanakaw na, udyok ng pagnanakaw, ay nagsimulang gawin ang kanyang kasalanan.

Verse 8

कांतारे गोशिरः स्थाप्य क्रांत्वा स्तेयं गतो ह्यसौ । धनापहरणं कृत्वा गृहस्थस्य च तेन हि

Sa gubat, inilapag niya ang ulo ng baka at umalis matapos gawin ang pagnanakaw; at sa mismong gawa ring iyon, ninakaw niya ang yaman ng isang maybahay.

Verse 9

गतः स्वमंदिरं तत्र जना गच्छंति वर्त्मनि । सर्वेषामेकपादस्य सुखं भवति निश्चितं

Pagdating sa kanilang sariling tahanan doon, ang mga tao’y naglalakad sa landas; at para sa lahat, ang ‘may iisang paa’ ay tiyak na nagkakamit ng kaligayahan.

Verse 10

एकपादे ह्रदे दुर्गे तारकं गोशिरः परम् । चांद्रायणं च तत्तस्य कांतारे संस्थितं शिरः

Sa banal na lawa na tinatawag na Ekapāda, sa mahirap at mabagsik na pook, naroon ang kataas-taasang tīrtha na Tāraka at ang (isa pa) na Gośiras. Naroon din ang tīrthang Cāndrāyaṇa; at ang ‘ulo’ o punong-dako nito’y nakatatag sa ilang.

Verse 11

ततश्चोरस्य निधने चित्रगुप्तप्रणीतके । धर्मस्य फलमात्रं तु एतस्य च न विद्यते

Pagkaraan, sa pagkamatay ng magnanakaw—ayon sa tala ni Citragupta—wala man lamang kahit munting bunga ng dharma na masusumpungan para sa kanya.

Verse 12

न दैवं पैतृकं कार्यं तीर्थं स्नानं द्विजार्चनं । दानं गुरुजने मानं ज्ञानं परहितं शुभम्

Hindi na dapat isagawa ang mga ritwal para sa mga deva ni ang mga seremonyang para sa mga ninuno; ni paglalakbay sa mga tīrtha, banal na paliligo, pagsamba sa mga dvija, pagkakawanggawa, paggalang sa mga guro at matatanda, kaalaman, o maging ang mapalad na paggawa para sa kapakanan ng iba.

Verse 13

मनसा न कृतं तेन क्रियया च कथं पुनः । कृतं साहसिकं स्तेयं परदाराभिमर्शनम्

Kung hindi niya ito ginawa kahit sa isip, paano pa niya magagawa sa gawa? Gayunman, sinasabi ninyong siya’y gumawa ng marahas na pagnanakaw at lumapastangan sa asawa ng iba.

Verse 14

भूतमिथ्यापवादं च साधुनिंदा परं तथा । एवं शतसहस्रं तु तथा गोहरणं कृतम्

Ang pagbibintang na kasinungalingan sa walang sala, at gayundin ang mabigat na kasalanang paninirang-puri sa mga banal—ang gayong mga sala, na umaabot sa daan-daang libo, ay wari’y nagagawa rin ng sinumang nagnanakaw ng baka.

Verse 15

तत्राह धर्मराजस्तु कालानलसमप्रभः । नयतैनं फलं शूरा दुर्गतिं चापुनर्भवम्

Pagkaraan, si Dharmarāja, na nagniningning na gaya ng apoy ng Panahon, ay nagsabi: “O mga bayani, dalhin ninyo siya sa bunga ng kanyang gawa—sa abang kapalaran, at sa kalagayang walang pagbabalik.”

Verse 16

एतस्मिन्नंतरेऽवोचच्चित्रगुप्तोनुकंपकः । अस्त्यस्य गोशिरः पुण्यं किचिन्नाथ क्षमाधुना

Samantala, nagsalita ang mahabaging Citragupta: “O Panginoon, magtiis po muna kayo sandali—ang taong ito’y may kaunting kabutihang-naipon: ang banal na handog na ulo ng baka.”

Verse 17

नृपो द्वादशवार्षिक्यं लभेत्पुण्योदयं क्षितौ । तथाह धर्मराजस्तं गच्छ मर्त्यं दुरात्मक

“Ang isang hari ay magkakamit sa lupa ng pag-angat ng kabutihang-loob na tatagal ng labindalawang taon.” Gayon nagsalita si Dharmarāja sa kanya: “Pumaroon ka sa daigdig ng mga mortal, ikaw na may masamang kaluluwa.”

Verse 18

अकंटकं च राज्यं च भुंक्ष्व द्वादशवत्सरम् । यद्धृतं गोशिरो मार्गे मुक्तस्तस्यैव कारणात्

Maghari ka sa isang kahariang walang tinik—walang kaaway at hadlang—sa loob ng labindalawang taon. Sapagkat iniahon mo ang ulo ng baka mula sa daan, ikaw ay pinalaya; tunay, dahil sa bagay na iyon mismo.

Verse 19

पुनरत्र समागम्य संगंता चापुनर्भवम् । ततः कृतांजलिर्देवमुवाच दुःखपीडितः

Pagkaraan, muling nagbalik siya rito at nakamit ang pakikisama na humahantong sa kalayaan mula sa muling pagsilang. Siya, na pinahihirapan ng dalamhati, ay nag-anjali at nagsalita sa Panginoon.

Verse 20

धर्मराजानुकंपा च मय्येवं पापकारिणि । कुरु नाथ त्वनाथे च जानामि प्रीतिपूर्वकम्

O Panginoon, bagaman ako’y ganitong makasalanan, mahabag ka sa akin gaya ng habag ni Dharmarāja; ingatan mo ako, ang walang masandalan. Nalalaman kong ginagawa mo ito nang may mapagmahal na kalooban.

Verse 21

धर्मराजस्तु तं चाह बाढमेवमितो व्रज । स्मरिष्यसि स्ववृत्तांतं मत्प्रसादात्सुदुःखितः

At sinabi ni Dharmarāja sa kanya, “Siyanga; umalis ka mula rito ayon sa iyong sinabi. Sa aking biyaya, bagaman labis kang nagdurusa, maaalala mo ang buong salaysay ng nangyari sa iyo.”

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे चैव मोचितः किंकरेण हि । तस्य जन्माभवत्कौ च दुर्विधे चातिवाणिके

Noon din, siya’y tunay na pinalaya ng isang lingkod; at pagkaraan, sumapit sa kanya ang isang kalagayang tila muling pagsilang—mapanglaw, at labis na nahilig sa pangangalakal.

Verse 23

आजन्मविविधं दुःखं भुक्तं पूर्वविकर्मतः । भुक्त्वा क्लेशं महांतं च एकविंशतिहायनम्

Mula pa sa pagsilang, iba’t ibang pagdurusa ang aking tiniis dahil sa dating masasamang gawa; at matapos pasanin ang malaking pighati, dalawampu’t isang taon ang lumipas sa gayong kalagayan.

Verse 24

तस्मिन्राष्ट्रे मृतो भूपः स्वकर्मपरिपीडितः । एतस्मिन्नंतरेऽमात्यैः समालोक्य सुमंत्रिभिः

Sa kahariang iyon, namatay ang hari, pinahihirapan ng bunga ng sarili niyang mga gawa. Samantala, ang mga ministro, kasama ang marurunong na tagapayo, ay nagtipon at nagsuri ng kalagayan.

Verse 25

अनेक परिमर्शैस्तु पृथिव्यां भ्रमणं कृतम् । तमावृण्वंश्च ते सद्यः सर्वेषां पुरतो दृढम्

Matapos ang maraming pag-uusap at pagsangguni, naglakbay sila sa buong daigdig; at pagkaraan, sa harap ng lahat, agad at matatag nilang pinalibutan siya.

Verse 26

ततो राज्याभिषेकश्च कृतस्तैस्तु विमत्सरैः । स च राज्यं च संश्रित्य धर्मराजवरेण च

Pagkaraan, yaong mga walang inggit ay nagsagawa ng kanyang maharlikang abhiṣeka; at siya, kumalinga sa kaharian at sa pinakadakilang Dharmarāja, ay namuno ayon sa dharma.

Verse 27

अकरोदालिकं कर्म शिलाबद्धं च मृण्मयम् । संक्रमं जलदुर्गे च तरणिं च तथापरे

Nagtayo siya ng artipisyal na pilapil, at gumawa rin ng estrukturang binigkis ng bato na yari sa luwad; at ang iba nama’y naglatag ng tawiran sa mga kuta sa tubig at gumawa rin ng mga bangka.

Verse 28

वापीकूपतटाकानि प्रपाराम महीरुहं । कृतवान्विविधं यज्ञं दानपुण्यमतः परम्

Nagpagawa siya ng mga balon, lawa at imbakan ng tubig; nagtayo ng mga pahingahang may tubig para sa mga naglalakbay, at nagtanim ng malalaking punò. Nagsagawa siya ng iba’t ibang yajña, at pagkaraan ay tinahak ang pinakamataas na kabutihang-loob ng dāna.

Verse 29

स्मरंश्च पूर्वकर्म्माणि सर्वपापक्षयाय वै । कृतं बहुविधं धर्मं व्रतानि विविधानि च

Inaalaala ang mga dating gawa, at tunay na upang mapawi ang lahat ng kasalanan, nagsagawa siya ng maraming uri ng dharma at tumupad din ng iba’t ibang vrata, mga banal na panata.

Verse 30

सुराणां ब्राह्मणानां च गुरूणां चैव तर्पणात् । पापात्पूतो ययौ गेहं धर्मराजस्य धीमतः

Sa pag-aalay ng tarpaṇa—mga libasyon—sa mga deva, sa mga brāhmaṇa, at sa mga guru, siya’y nalinis sa kasalanan at nagtungo sa tahanan ng marunong na Dharmarāja.

Verse 31

सयानस्थं ततो दृष्ट्वा क्रोधरक्तेक्षणोऽभवत् । स च तं प्रांजलिं प्राह भो धर्म कुरु तारणम्

Pagkaraan, nang makita siyang nakahandusay doon, namula sa galit ang kaniyang mga mata. At sinabi niya sa yaong nakatindig na magkatiklop ang mga kamay: “O Dharma, ipagkaloob mo ang pagtawid—iligtas mo ako.”

Verse 32

चित्रगुप्तोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मराजसमीपतः । कर्मणा मनसा पूतो विष्णुलोकं स गच्छतु

Nagsalita si Citragupta sa harap ni Dharmarāja: “Dalisay sa gawa at sa isip, hayaang siya’y tumungo sa daigdig ni Viṣṇu.”

Verse 33

स तच्छ्रुत्वा पुनश्चाह तस्य विज्ञाय कारणम् । स्मितः प्रीत्या प्रसन्नात्मा गच्छ गच्छाच्युतालयम्

Nang marinig iyon, muling nagsalita siya, batid ang dahilan. Ngumiti siya, at sa pusong payapa dahil sa pag-ibig, sinabi: “Humayo—humayo sa tahanan ni Acyuta (Viṣṇu).”

Verse 34

विमानं सुरलोकाच्च स्वागतं वर्णकर्बुरम् । समारुह्य गतः स्वर्गं पुनरावृत्तिदुर्लभम्

Sumakay siya sa makalangit na vimāna na dumating bilang pagsalubong mula sa daigdig ng mga deva, makukulay ang anyo; at nagtungo siya sa langit—sa pook na mahirap nang balikan.

Verse 35

तस्मात्किष्कुप्रमाणं हि दत्तं येनालिकं पुरा । स तु राज्यान्वयं स्वर्गं महांतं चानुगच्छति

Kaya, ang sinumang noong una’y nagbigay ng huwad na sukat na kiṣku, siya’y makakamit ang malawak na langit, kasama ang pagpapatuloy ng kanyang maharlikang angkan.

Verse 36

तथैव गोप्रचारं तु दत्वा स्वर्गान्न हीयते । या गतिर्गोप्रदस्यैव ध्रुवं तस्य भविष्यति

Gayundin, ang magbigay ng pastulan para sa mga baka ay hindi mahuhulog mula sa langit. Anumang hantungan ang tiyak para sa nagkakaloob ng mga baka, yaon din ang katiyakang magiging kanya.

Verse 37

व्यामैकं गोप्रचारं तु मुक्तं येन सुधीमता । तस्य स्वर्गं भवेदिष्टं किमन्यैः पुरुभाषितैः

Sa marunong na nagpalaya kahit isang vyāma lamang na pastulan ng mga baka—tiyak sa kanya ang minimithing langit. Ano pa ang kailangan sa maraming salita at mahahabang pahayag?

Verse 38

गोप्रचारं यथाशक्ति यो वै त्यजति हेतुना । दिनेदिने ब्रह्मभोज्यं पुण्यं तस्य शताधिकम्

Sinumang may kakayahan ngunit sa kung anong dahilan ay nagpapabaya sa nararapat na pagpapastol at pag-aaruga sa mga baka—ang nawalang kabutihang-loob niya ay sandaang ulit na higit kaysa sa puṇya ng pagpapakain sa isang Brahmin araw-araw.

Verse 39

तस्माद्गवां प्रचारं तु मुक्त्वा स्वर्गान्न हीयते । यश्छिनत्ति द्रुमं पुण्यं गोप्रचारं छिनत्यपि

Kaya nga, sa pagpapalaya at hindi paghadlang sa pastulan ng mga baka, hindi nahuhulog ang tao mula sa langit. Ngunit sinumang pumutol ng banal na punò, sa katotohanan ay pinuputol din ang pastulan ng mga baka.

Verse 40

तस्यैकविंशपुरुषाः पच्यंते रौरवेषु च । गोचारघ्नं ग्रामगोपः शक्तो ज्ञात्वा तु दण्डयेत्

Dahil dito, dalawampu’t isang tao ang niluluto sa mga impiyernong Raurava. At ang tagapagbantay ng nayon sa mga baka, kung may kakayahan at nalaman ang pumapatay ng baka o sumisira ng pastulan, nararapat niya itong parusahan.

Verse 41

छेत्तारं धर्मवृक्षाणां विशेषाद्गोप्रचारघम् । तस्य दंडे सुखं तस्य तस्मात्तं दंडयेत्तु सः

Ang pumuputol sa mga punò ng dharma—lalo na ang sumisira sa pastulan ng mga baka—nakakamtan ang ikabubuti sa pamamagitan ng parusa; kaya nararapat ngang parusahan siya.

Verse 42

प्रासादं कुरुते यस्तु विष्णुलिंगस्य मानवः । त्रिकांडं पंचकाडं च सुशोभं सुघटान्वितम्

Sinumang tao na nagtatayo ng isang maringal na templo para sa sagisag (liṅga) ni Viṣṇu—maging tatlong palapag o limang palapag—na maganda, wasto ang sukat, at maayos ang pagkakagawa,

Verse 43

इतोऽधिकं तु यो दद्यान्मृन्मयं वा दृषन्मयम् । वसुवृत्तिसुपूर्णं च सुरम्यं दिव्यभूतलम्

Ngunit sinumang maghandog ng higit pa rito—maging tahanang yari sa luwad o tahanang yari sa bato—na sagana sa mga kagamitan at kabuhayan, at nakatindig sa isang marikit, banal na pook,

Verse 44

प्रतिष्ठाकर्मसंपन्नं किङ्करादिभिरावृतम् । सुलिंगमिष्टदेवस्य विष्णोरेव विशेषतः

na ganap sa mga ritwal ng pagtatalaga (pratiṣṭhā), napalilibutan ng mga tagapaglingkod at iba pa—isang mapalad na sagisag ng piniling diyos, lalo na kay Viṣṇu mismo.

Verse 45

कृत्वा च विष्णुसायुज्यं समाप्नोति नरोत्तमः । तथैव प्रतिमां कृत्वा हरेरन्यतरस्य च

Sa paggawa nito, O pinakamainam sa mga tao, nakakamtan niya ang pakikiisa kay Viṣṇu; gayundin, sa paglikha ng isang larawan ni Hari—o alinman sa Kanyang mga anyo—tinatamo rin ang gayong bunga.

Verse 46

कृत्वा देवकुलं रम्यं यत्फलं लभते नरः । न तन्मखसहस्रैस्तु दानैर्भुवि व्रतादिभिः

Anumang bunga ng kabutihang nakukuha ng tao sa pagtatayo ng isang marikit na templo para sa mga diyos—yaon ding bunga ay hindi makakamtan sa iba pang paraan, kahit sa libo-libong paghahandog, ni sa mga limos sa lupa, ni sa mga panata at katulad na pagsasagawa.

Verse 47

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च । प्रासादे रत्नसंयुक्ते संपूर्णद्रव्यसंकुले

Sa loob ng libo-libong krore ng mga kalpa, at maging daan-daang krore ng mga kalpa, sila’y nanahan sa isang palasyong pinalamutian ng mga hiyas, puspos ng ganap at saganang kayamanan ng lahat ng uri.

Verse 48

स वसेत्कामगे याने सर्वलोकमनोहरे । स्वर्गाच्च्युतो भवेद्राजा सार्वभौमो गुणैर्वशी

Nanahan siya sa isang sasakyang panghimpapawid na tumutupad ng mga ninanais, na kaaya-aya sa isipan ng lahat ng nilalang. Kahit mahulog mula sa langit, siya’y nagiging hari—pangkalahatang naghahari, at sa bisa ng mga kabutihan ay nakapangingibabaw.

Verse 49

शिवलिंगे तु प्रासादं कारयित्वा स्वशक्तितः । यदुक्तं विष्णुलिंगे तु तज्ज्ञेयं शिववेश्मनि

Kung ayon sa sariling kakayahan ay magpagawa ng isang templo para sa Śiva-liṅga, dapat maunawaan na ang anumang sinabi tungkol sa Viṣṇu-liṅga ay gayon din ang bisa sa dambana ni Śiva.

Verse 50

भुंक्ते भोगं महाभागो मनःशर्मकरं परम् । रामाभिरामसंपूर्णं सर्वतः सुखदं दिवि

Ang lubhang mapalad ay nagtatamasa ng isang kataas-taasang ligayang nagbibigay ng malalim na kapayapaan sa isipan—puspos ng kagandahan ni Rāma, at sa langit ay nagkakaloob ng kaligayahan sa lahat ng dako.

Verse 51

उर्व्यामक्षयभोग्यानि नृपो वाथ महाधनी । हरस्य प्रतिमां यश्च कृत्वा देवगृहे नरः

Sa daigdig na ito, maging hari man o lubhang mayaman, sinumang nagkakaloob ng di-nauubos na mga kaluguran; at sinumang tao na, matapos lumikha ng isang larawan ni Hara (Śiva), ay inilalagak ito sa tahanan ng Diyos (templo)—

Verse 52

सुलिंगां वा सुरूपां वा कल्पकोटिं वसेद्दिवि । स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्राजा धनी पूज्यतमोपि वा

Kahit manirahan sa langit sa sampu-sampung milyong kalpa, na may mapalad na palatandaan o kagandahan ng anyo, maaari pa ring mahulog mula sa langit—maging hari, o mayamang tao, o kahit lubhang pinararangalan.

Verse 53

देवीलिंगेषु सर्वेषु कृत्वा देवगृहं नरः । सुरत्वं प्राप्नुयाल्लोके देव्यास्सर्वसुखोद्भवे

Ang taong nagtatayo ng dambana sa lahat ng mga Devī-liṅga ay nakakamit sa daigdig na yaon ang kalagayan ng isang deva, sa biyaya ng Diyosa na pinagmumulan ng lahat ng ligaya.

Verse 54

भृशमच्युततामेति सुखमेति निरामयम् । रत्नसंसृष्टप्रासादे मणिकर्बुरभूतले

Nakakamit niya ang di-natitinag na debosyon kay Acyuta (Viṣṇu), nararating ang ligayang walang karamdaman, at nananahan sa palasyong inukitan ng mga hiyas, sa lupang sari-sari ang kislap ng mahahalagang bato.

Verse 55

रामायुतप्रसंभोग्ये देवीसंसृष्टनिर्भये । नृत्यगीतपरे रम्ये सर्वेंद्रियमनोरमे

Isang kaaya-ayang pook na angkop sa pagdiriwang ng di-mabilang na Rāmā (Lakṣmī), ligtas dahil sa presensya ng Diyosa; nakatuon sa sayaw at awit, marikit, at nakaaakit sa lahat ng pandama.

Verse 56

रत्नमर्द्दलतालाढ्ये सर्वदा स्त्रीजनेरिते । निर्मले सुखदे रम्ये रत्नानां सुशुभे गृहे

Sa maringal na bahay na yaon—pinalamutian ng mga tambol at mga simbalo na may hiyas, laging umaalingawngaw sa mga awit ng kababaihan—malinis, nagbibigay-ligaya, kaaya-aya, at napakaganda sa kasaganaan ng mga hiyas.

Verse 57

तथैव प्रतिमायाश्च देव्याः प्रासादमुत्तमम् । नियुतं कल्पकोटीनां स्वर्लोकमेति मानवः

Gayundin, ang sinumang magtayo ng maringal na templo para sa larawan ng Diyosa ay makaaabot sa Svarga, at mananahan doon sa loob ng sampung milyong koro ng mga kalpa.

Verse 58

स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्भूपो देवीभक्तिपरायणः । एवं च जन्मसाहस्रं स्मर एव भवेद्भुवि

Ang haring tanging sa debosyon sa Diyosa nakatuon, bagaman mahulog mula sa Svarga, ay sa gayon ay sa loob ng sanlibong kapanganakan mamumuhay sa lupa bilang Kāma, ang diyos ng pagnanasa.

Verse 59

प्रासादं गाणपत्यं च देव्या वा प्रीतिमान्नरः । कृत्वा सुरगणानां च पूजितो दिवि जायते

Ang taong may debosyon na magtayo ng templo para kay Gaṇapati—o gawin iyon upang kalugdan ang Diyosa—ay pararangalan sa hanay ng mga diyos at isisilang sa langit.

Verse 60

तथैव राजतामेति भोग्यान्देवीपुरे तथा । अविघ्नं सर्वकार्येषु सदैव गणपो यथा

Gayundin, makakamtan niya ang maharlikang kasaganaan at tatamasahin ang marapat na ligaya sa lungsod ng Diyosa; at sa lahat ng gawain, laging nawawala ang mga hadlang—gaya ng biyaya ni Gaṇapa (Gaṇeśa).

Verse 61

आज्ञानस्खलिता तस्य सुरासुरनरेषु च । तथैव सौरप्रासादे फलमेति नरोत्तमः

Kahit suwayin ng mga diyos, mga asura, at mga tao ang kanyang utos, gayon pa man, O pinakamainam sa mga tao, sa templo ng Diyos-Araw, ang gayong paglabag ay tiyak na nagbubunga ng nararapat na bunga.

Verse 62

अरोगी सुप्रसन्नात्मा कामदेवसमप्रभः । वरदः सर्वलोकेषु यथा ब्रध्नस्तथा हि सः

Siya’y walang karamdaman, may pusong lubhang payapa, at nagniningning na gaya ni Kāma-deva. Tagapagkaloob siya ng mga biyaya sa lahat ng daigdig—tunay ngang kawangis niya si Bradhna.

Verse 63

सुरस्य प्रतिमायां च गृहं कृत्वा शिलामयम् । कल्पकोटिशतं भुक्त्वा स्वर्गमुर्वीश्वरो भवेत्

Sa pamamagitan ng pagtatayo ng isang bahay na bato sa harap ng larawan ng isang diyos, magtatamasa ang tao ng langit sa loob ng sandaang koro ng mga kalpa, at pagkaraan ay magiging panginoon ng lupa.

Verse 64

विष्ण्वादि सर्वदेवानामर्चनं यत्पृथक्पृथक् । प्रत्येकं संप्रवक्ष्यामि नराणां हित हेतवे

Ipapaliwanag ko, isa-isa, ang magkakaibang paraan ng pagsamba sa lahat ng mga diyos, na nagsisimula kay Viṣṇu, alang-alang sa kapakanan at ikabubuti ng sangkatauhan.

Verse 65

घृतप्रदीपं यो दद्यात्मासमेकमहर्निशम् । दिव्यं वर्षायुतं स्वर्गे पूजितो देवसत्तमैः

Sinumang maghandog ng ilaw na lamparang may ghee nang tuluy-tuloy sa loob ng isang buong buwan, araw at gabi, ay pararangalan sa langit ng pinakadakilang mga diyos sa loob ng sampung libong banal na taon.

Verse 66

घृतस्नानं तथा लिंगे यः कुर्याद्भुवि मानवः । कल्पकोटिसहस्राणि मासैके लभते नरः

Sinumang tao sa lupa ang magsagawa ng pagligo o pagpapahid ng ghee sa liṅga, sa loob lamang ng isang buwan ay nakakamit niya ang gantimpalang katumbas ng libu-libong koro ng mga kalpa.

Verse 67

तिलतैलप्रदीपस्य तथान्यस्यार्द्धकं फलम् । मासैकं जलदानस्य फलेनेश्वरतां व्रजेत्

Ang kabutihang dulot ng pag-aalay ng ilawang pinapaliyab ng langis ng linga ay sinasabing kalahati lamang ng bunga ng ibang mas dakilang handog; datapwat sa bunga ng pagbibigay ng tubig sa loob ng isang buwan, nakakamtan ang pagka-makapanginoon (īśvaratā) at kasaganaan.

Verse 68

धूपदानेन गंधर्वं चंदने द्विगुणं भवेत् । मृगमदागरुसत्वस्य दाने बहुफलं भवेत्

Sa pag-aalay ng insenso, nakakamit ang kalagayang tulad ng Gandharva; sa pag-aalay ng sandalwood, nagiging doble ang bunga. Sa pagdodonasyon ng musk at ng esensya ng agaru (aloeswood), nagiging sagana ang gantimpala.

Verse 69

मालापुष्पप्रदानेन नरः स्यात्त्रिदशेश्वरः । शीते तूलपटीं दत्वा सर्वदुःखात्प्रमुच्यते

Sa pag-aalay ng mga kuwintas ng bulaklak at mga bulaklak, ang tao’y nagiging panginoon ng tatlumpung mga diyos; at sa pagbibigay ng telang koton sa panahon ng lamig, napapalaya siya mula sa lahat ng pagdurusa.

Verse 70

जन्मजन्मसु लभ्येत उष्णे च शीतलां पटीम् । दत्वा च नैवसीदेत शक्त्या वस्त्रं ददाति यः

Sa maraming kapanganakan, nakakamtan ang malamig na kasuotan sa panahon ng init; at ang nagbibigay ng damit ayon sa sariling kakayahan ay hindi kailanman lulubog sa dalamhati matapos magbigay.

Verse 71

चतुर्हस्तप्रमाणं च वर्ष्मवेष्टं सुशोभनम् । पिधानं चरणानां च दत्वा स्वर्गान्न हीयते

Sa pagbibigay ng magandang pantakip na may sukat na apat na kamay ang haba, kasama ang mainam na balabal na pambalot sa katawan at sapin sa mga paa, ang tao’y hindi nahuhulog mula sa langit.

Verse 72

शक्त्या स्वर्णप्रदानेन स्वर्गे पूज्यो भवेन्नरः । दशयोजनविस्तीर्णे मंडपे रूपभाग्भवेत्

Sa pagbibigay ng ginto ayon sa sariling kakayahan, ang tao’y pararangalan sa langit; at magkakamit siya ng marikit na anyo sa isang mandapang may lawak na sampung yojana.

Verse 73

सुवर्णं रत्नसंयुक्तं दत्त्वा दशगुणं लभेत् । वज्रवैडूर्यगारुत्म माणिक्यादीननर्घतः

Sa pag-aalay ng ginto na may kasamang mga hiyas, makakamit ang sampung ulit na gantimpala—mga batong di-matatawaran gaya ng diyamante, vaidūrya (mata-ng-pusa), gārutma (esmeralda), rubi, at iba pa.

Verse 74

दत्वा लिंगे विधानाच्च ब्राह्मणे वा यशस्विनि । शतयोजनविस्तीर्णमंडलेधिपतिर्भवेत्

O marangal na ginang, sa wastong pag-aalay sa isang liṅga—o kaya’y sa isang brāhmaṇa—ang tao’y nagiging pinuno ng isang kahariang may lawak na sandaang yojana.

Verse 75

तथैव भुवि जातोपि सर्वलोकप्ररंजनः । सुरभिद्रव्यदानेन वावदूकश्च सुंदरः

Gayundin, bagaman siya’y isinilang sa lupa, pinasaya niya ang lahat ng tao; sa pag-aalay ng mababangong sangkap, siya’y naging mahusay magsalita at marikit din.

Verse 76

रक्तामृतसुकंठश्च पूगदानान्नरो भवेत् । वरदासीप्रदानेन नरः कल्पं वसेद्दिवि

Sa pag-aalay ng bunga ng areka (bunga ng nganga), ang tao’y nagkakaroon ng tinig na matamis na parang amṛta; at sa pag-aalay ng aliping babaeng nagbibigay ng biyaya, ang tao’y nananahan sa langit sa loob ng isang buong kalpa.

Verse 77

वरदासी प्रदानेन उर्व्यां जातो धनेश्वरः । तथैव भृत्यदानेन बहुभृत्यो भवेद्दिवि

Sa pag-aalay ng alilang nagbibigay-biyaya, isinisilang sa lupa bilang panginoon ng kayamanan; gayundin, sa pag-aalay ng lingkod, nagkakamit ng maraming tagapaglingkod sa langit.

Verse 78

धरायामक्षयाऋद्धिर्जन्मजन्मसु जायते । सर्वतूर्यप्रदानेन गुणवान्लोकसंमतः

Sa lupa, ang di-nauubos na kasaganaan ay sumisibol sa bawat kapanganakan. Sa pag-aalay ng lahat ng uri ng mga instrumentong pangmusika, nagiging marangal at iginagalang ng daigdig.

Verse 79

नृत्यगीतादिशास्त्रेण गंधर्वाणां पतिर्भवेत् । दासीदासयुतः स्वर्गे धनैः स्त्रीभिर्वरैर्युतः

Sa pagkamahusay sa mga śāstra ng sayaw, awit, at kaugnay na sining, nagiging panginoon ng mga Gandharva; at sa langit, napaliligiran ng mga aliping lalaki at babae, pinagkakalooban ng yaman at mahuhusay na babae.

Verse 80

तथैव गोप्रदानेन तावत्कालं वसेद्दिवि । लिंगे दुग्धप्रदानाच्च नरः कल्पं वसेद्दिवि

Gayundin, sa pag-aalay ng baka, nananahan sa langit sa gayong haba ng panahon; at sa pag-aalay ng gatas sa liṅga, ang tao’y nananahan sa langit sa isang ganap na kalpa.

Verse 81

दध्ना स्नानेन द्विगुणं घृतेन तु शताधिकम् । अन्नं षड्रससंयुक्तं दत्वा क्षितिपतिर्भवेत्

Sa pagligo gamit ang yogurt (dahi), ang bunga ng kabutihan ay doble; at sa ghee, ito’y higit na sandaang ulit. At ang nag-aalay ng pagkaing may anim na lasa ay nagiging panginoon ng lupa, isang hari.

Verse 82

तथैव पायसं दत्वा मुनीनां प्रवरो भुवि । हविष्यान्नं मुदा दत्वा वेदशास्त्रार्थपारगः

Gayundin, matapos maghandog ng matamis na payasam, siya—pinakamainam sa mga muni sa lupa—ay masayang nagbigay ng pagkaing havishya, sapagkat ganap niyang naunawaan ang diwa ng mga Veda at mga śāstra.

Verse 83

निरामिषप्रदानाच्च ब्रह्मचारी व्रती भवेत् । मधुदानाच्च सौभाग्यं गुडेन लवणेन च

Sa pagbibigay ng pagkaing walang karne at dalisay, ang tao’y nagiging brahmacārin at matapat na tagapag-ingat ng mga panata. Sa pag-aalay ng pulot—gayundin ng gud (jaggery) at asin—nakakamtan ang suwerte at mapalad na kasaganaan.

Verse 84

शर्करादिभिर्लावण्यं सर्वलोकेषु गीयते । देवानां शंभुलिंगानामर्चां कृत्वा विधानतः

Sa asukal at mga kahalintulad na handog, ang kagandahan at alindog ay pinupuri sa lahat ng daigdig. At matapos isagawa ayon sa tuntunin ang pagsamba sa mga diyos—lalo na sa mga liṅga ni Śambhu—(nakakamtan ang gayong bunga).

Verse 85

अनुक्रमेण स्वर्गादौ लोकानां स पतिर्भवेत् । लोकानां च हितार्थाय देवास्तिष्ठंति संमुखाः

Sa wastong pagkakasunod, mula sa Svarga at iba pang mga daigdig, siya’y nagiging panginoon ng mga kaharian; at para sa kapakanan ng mga daigdig, ang mga diyos ay tumatayo sa harap niya, lantad at handa.

Verse 86

सकृत्प्रदक्षिणां कृत्वा शंभुलिंगेषु पंडितः । दिव्यं वर्षशतं पूर्णं स्वर्गमेति नरोत्तमः

Matapos magsagawa ng isang pradakṣiṇā—isang pag-ikot na may paggalang—sa paligid ng mga liṅga ni Śambhu, ang pantas na lalaki, ang marangal sa mga tao, ay nakaaabot sa langit sa loob ng ganap na sandaang banal na taon.

Verse 87

एवमेव क्रमेणैव नमस्कारैः स्वयंभुवः । लोकवंद्यो व्रजेत्स्वर्गं तस्मान्नित्यं समाचरेत्

Sa ganitong paraan, at sa wastong pagkakasunod, sa pamamagitan ng mga mapagpitagang pagpupugay, maging ang kusang-isilang ay nagiging karapat-dapat purihin ng daigdig at nakaaabot sa langit; kaya’t ito’y dapat isagawa araw-araw.

Verse 88

लिंगरूपस्य देवस्य यो धनं हरते नरः । स च रौरवमासाद्य हरणात्कीटतां व्रजेत्

Ang sinumang tao na nagnanakaw ng yaman na ukol sa Diyos na nasa anyo ng Liṅga, siya’y mapapasa-Raurava na impiyerno; at dahil sa pagnanakaw na iyon, mahuhulog siya sa kalagayang maging uod o insekto.

Verse 89

दातुः पूजां च लिंगार्थे हरेश्चाप्याददाति यः । कुलकोटिसहस्रेण नरकान्न निवर्तते

Sinumang umaagaw ng mga handog para sa pagsamba na inialay ng nagbigay—maging para sa Liṅga (Śiva) o para kay Hari (Viṣṇu)—ay hindi na makababalik mula sa impiyerno, kahit pa lumipas ang isang libong krore ng mga salinlahi ng angkan.

Verse 90

जलपुष्पादिदीपार्थे वसु चान्यद्गृहीतवान् । पश्चान्न दीयते लोभादक्षयं नरकं व्रजेत्

Kung ang isang tao’y tumanggap ng salapi o anumang yaman para sa mga handog gaya ng tubig, bulaklak, at ilawan, ngunit pagkaraan—dahil sa kasakiman—ay hindi ito ibinibigay, siya’y mapupunta sa walang-hanggang impiyerno.

Verse 91

दासीं हृत्वा तु लिंगस्य नरकान्न निवर्तते । कामार्तो मातरं गच्छेन्न गच्छेच्छिवचेटिकाम्

Ngunit ang dumudukot o dumadakip sa isang babaeng lingkod na nauukol sa Liṅga ay hindi na makababalik mula sa impiyerno. Kahit pinahihirapan ng pagnanasa, dapat lumapit sa sariling asawa, at huwag lapitan ang babaeng tagapaglingkod ni Śiva.

Verse 92

शिवदासीं ततो गत्वा शिवस्व हरणे तथा । भक्षणादन्नपानानान्नरो दुर्गतिमाप्नुयात्

Ang lalaking lumalapit o lumalapastangan sa aliping-dalaga ni Śiva, o nagnanakaw ng ari-arian ni Śiva, o kumakain at umiinom ng pagkaing iniuukol sa Kanya nang di nararapat, ay napapasa masamang hantungan.

Verse 93

अतो देवलविप्रो यो नरकान्न निवर्तते । तस्माद्वेश्याजनानां च दौष्ट्यमेव हितं भवेत्

Kaya ang brāhmaṇa na nabubuhay sa paglilingkod sa mga diyos ng templo ay hindi nakaiiwas sa impiyerno; kaya rin, para sa mga nabubuhay sa pagbebenta ng laman, ang kasamaan lamang ang itinuturing na kapaki-pakinabang.

Verse 94

अतस्तु गणिकां स्पृष्ट्वा नरः स्नानाद्विशुध्यति । मलिनां दुर्गतिं याति बहुपूरुषसंश्रयात्

Kaya ang lalaking nakahipo sa isang ganikā (kurtisana) ay nalilinis sa pamamagitan ng pagligo; ngunit siya—nadungisan sa pag-asa sa maraming lalaki—ay napapasa sa kapus-palad na kalagayan.

Verse 95

वेश्या तपस्विनी या च देवार्चनरता सदा । पतिव्रतपरा शुद्धा स्वर्गं चाक्षयमश्नुते

Kahit ang isang veshyā (kurtisana)—kung siya’y mapagtapa, laging nakatuon sa pagsamba sa mga diyos, matatag sa katapatan, at dalisay—ay nakakamit ang langit na di-nagwawakas.

Verse 96

गणिकां मातृवद्यस्तु सदासन्नां प्रपश्यति । देववत्सुरलोकेषु निखिलं भोगमश्नुते

Sinumang laging tumitingin sa isang ganikā na gaya ng pagtingin sa ina—na nakikitang laging malapit at dapat igalang at pigilan ang sarili—ay nagtatamasa ng ganap na ligaya sa mga daigdig ng mga diyos.

Verse 97

सुरासुरनराणां च वंदनीयो यथा हरिः । तथार्होयं सर्वलोके सर्वभूतैकपावनः

Kung paanong si Hari ay karapat-dapat sambahin ng mga deva, asura, at tao, gayon din ang Isang Ito’y marapat parangalan sa lahat ng daigdig—siya lamang ang tagapagpadalisay ng lahat ng nilalang.

Verse 98

देवदासः सदा यस्तु देवकृत्येषु लोलुपः । स च गच्छति लोकेशो देवलोके महीयते

Sinumang laging lingkod ng mga deva at masigasig na nakatuon sa mga tungkuling iniaalay sa mga diyos—siya’y lumalapit sa Panginoon ng mga daigdig at pinararangalan sa makalangit na kaharian.

Verse 99

एतेषामेव लिंगानि कारयित्वा च मंडपम् । शक्त्या यं लभते नाकं कालस्य निश्चयं शृणु

Pagawaing yaon mismong mga liṅga at gayundin ang isang maṇḍapa, ang tao’y nakakamit ang langit ayon sa kanyang kakayahan. Ngayon pakinggan ang tiyak na pagtatakda ng panahon.

Verse 100

हायनैकं तृणेनैव शरकांडेन तच्छतम् । अयुतं त्वन्यकाष्ठेन लक्षं खादिरदारुणा

Kung damo lamang, tumatagal ito nang isang taon; kung tangkay ng tambo, isang daan. Kung ibang uri ng kahoy, sampung libo; at kung kahoy na khadira, isang daang libo.

Verse 101

कोटिकोटि च पाषाणैः सुदृढैर्यत्नसंयुतैः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मंडपं कारयेद्बुधः

Sa di-mabilang na bunton ng batong matitibay, na maingat na inayos at pinagtibay, kaya’t sa lahat ng pagsisikap, ang marunong ay dapat magpagawa ng isang maṇḍapa.

Verse 102

यावत्कालं वसेत्स्वर्गे नरो मंडपकारकः । तावत्कालं च हरणे नरो दुर्गतिमाप्नुयात्

Habang ang taong nagtayo ng mandapa ay nananahan sa langit, sa gayon ding tagal ang magnanakaw ng mandapa o mga sangkap nito ay mahuhulog sa abang kapalaran.

Verse 103

जनानां निचये रम्ये वस्तूनां क्रयविक्रये । आश्रये चाध्वगानां च नदीनद समागमे

Sa kaaya-ayang pook na pinagtitipunan ng mga tao—na doo’y may bilihan at bentahan ng mga bagay—na nagsisilbi ring kanlungan ng mga manlalakbay, sa tagpuan ng ilog at batis.

Verse 104

देवानां मंडपं कृत्वा यत्फलं लभते नरः । तत्फलं समवाप्नोति द्विगुणं विप्रमंदिरे

Anumang bunga ng kabutihang nakukuha ng tao sa pagtatayo ng mandapa para sa mga diyos, yaon ding bunga ay kanyang matatamo nang doble kapag ginawa ito sa banal na pook ng isang Brahmin.

Verse 105

अनाथस्य च दीनस्य श्रोत्रियस्य विशेषतः । कारयित्वा गृहं रम्यं नरः स्वर्गान्न हीयते

Kung magpagawa ang tao ng marikit na bahay para sa ulila at dukha—lalo na para sa isang shrotriya, ang dalubhasang Vedic—hindi siya mahuhulog mula sa langit.

Verse 106

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । अक्षयं लभते स्वर्गं प्रासादादेः फलं लभेत्

Ang sinumang araw-araw na nakikinig sa walang kapantay na mapagpalang banal na salaysay na ito ay nagkakamit ng di-nagmamaliw na langit at tumatanggap ng bungang tulad ng sa pagtatayo ng mga palasyo at iba pa.

Verse 107

धनिनां चेश्वराणां च तथा पुण्यवतां पुनः । पाठयित्वा पठित्वा तु नरः स्वर्गान्न हीयते

Kapag ito’y itinuro at binigkas—lalo na sa gitna ng mayayaman, makapangyarihan, at mga may kabutihang-loob—ang tao’y hindi nahuhulog mula sa langit.

Verse 108

देवानां दासदासीनां सदा देवालयेषु च । पठेद्यस्तु सदा विप्रो मोक्षमार्गं स गच्छति

Ang brāhmaṇa na palaging bumibigkas nito sa mga templo—tungkol sa mga diyos at sa kanilang mga lalaking at babaeng tagapaglingkod—ay tumatahak sa landas ng mokṣa.

Verse 109

नृपाणामीश्वराणां च धनिनां गुणिनां पुरः । पठित्वा मोक्षमाप्नोति श्रवणात्तत्फलं लभेत्

Sa harap ng mga hari, pinuno, mayayaman, at mabubuti, kapag ito’y binigkas ay nakakamtan ang mokṣa; at sa pakikinig lamang dito, natatamo rin ang gayunding bunga.

Verse 110

द्विजा ऊचुः । सामान्येकः परः पुण्यो मर्त्यलोके द्विजोत्तम । सुलभो मर्त्यपूज्यस्तु मुनीनां च तपस्विनाम्

Ang mga brāhmaṇa ay nagsabi: “O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, sa daigdig ng mga mortal ay may iisang pinakamataas at banal na paraan na pangkalahatan sa lahat. Madali itong makamtan, at iginagalang ng mga tao, gayundin ng mga muni at mga tapasvin.”

Verse 111

चातुर्वर्ण्याश्रमाणां च पापपुण्यवतां नृणाम् । गुणागुणवतां चैव वर्णावर्णवतां तथा

At ito’y para sa mga taong kabilang sa apat na varṇa at apat na āśrama—yaong may kasalanan at may kabutihan, may mga birtud at mga kapintasan, at gayundin yaong may kinikilalang katayuan at yaong wala nito.

Verse 112

व्यास उवाच । सर्वेषामेव भूतानां रुद्राक्षेण युतो वरः । दर्शनाद्यस्य लोकानां पापराशिः प्रलीयते

Sinabi ni Vyāsa: Sa lahat ng nilalang, pinakadakila ang may suot na rudrākṣa; sa pagtanaw pa lamang sa kanya, nalulusaw ang bunton ng mga kasalanan ng mga tao.

Verse 113

स्पर्शनाद्दिवमश्नाति धाराणाद्रौद्रतां व्रजेत् । शिरस्युरसि बाहौ च रुद्राक्षं धारयेत्तु यः

Sa paghipo pa lamang nito, nakakamtan ang langit; sa pagsusuot nito, nakikibahagi sa mabagsik at banal na kapangyarihan ni Rudra. Sinumang magsuot ng rudrākṣa sa ulo, sa dibdib, o sa bisig ay tumatanggap ng mga bungang ito.

Verse 114

स चेशानसमो लोके मखे सर्वत्र गोचरः । यत्र तिष्ठत्यसौ विप्रस्स देशः पुण्यवान्भवेत्

At siya, sa mundong ito, ay maihahambing kay Īśāna; sa mga paghahandog at sakripisyo, malaya siyang nakagagalaw saanman. Saanman manahan ang brāhmaṇa na iyon, ang lupang yaon ay nagiging banal at puno ng kabutihang-dangal.

Verse 115

तं दृष्ट्वाप्यथवा स्पृष्ट्वा नरः पूयेत कल्मषात् । यज्जप्यं तर्पणं दानं स्नानमर्चा प्रदक्षिणम्

Sa pagtanaw sa kanya—o kahit sa paghipo—ang tao’y nalilinis sa dungis ng kasalanan. Mula sa kanya’y umuusbong ang mga gawaing tulad ng pagbigkas ng mantra, pag-aalay ng tubig (tarpana) sa mga ninuno at mga diyos, pagkakawanggawa, pagligo, pagsamba, at pag-ikot na may pagpupugay (pradakṣiṇa).

Verse 116

यत्किंचित्कुरुते पुण्यं निखिलं तदनंतकम् । तीर्थानां च महत्तीर्थं रुद्राक्षस्य फलं द्विजाः

Anumang kabutihang gawin—kahit gaano kaliit—ay nagiging di-mauubos ang bunga. At sa lahat ng mga banal na pook-paglalakbay, ang bunga ng rudrākṣa ang siyang pinakadakilang tīrtha, O mga dalawang-ulit na isinilang.

Verse 117

अस्यैव धारणाद्देही पापात्पूतोऽति पुण्यभाक् । गृहीत्वा चाक्षमालां च ब्रह्मग्रंथियुतां शिवाम्

Sa simpleng pagsusuot nito, ang may-katawang nilalang ay nalilinis sa kasalanan at nagiging labis na mapagpala sa kabutihan. At paghawak sa banal na akṣamālā na may mga buhol ng Brahma, mapalad at maka-Śiva ang likas nito,

Verse 118

यज्जप्तं च कृतं दानं स्तोत्रं मंत्रं सुरार्चनम् । सर्वं चाक्षयतामेति पापं च क्षयमाव्रजेत्

Anumang japa na binibigkas, anumang dāna na ibinibigay, anumang stotra o mantra na inuusal, at anumang pagsamba sa mga deva—lahat ng iyon ay nagiging di-nasisira; at ang kasalanan man ay napapawi at nalulupig.

Verse 119

मालाया लक्षणं ब्रूमः श्रूयतां द्विजसत्तमाः । तस्यास्तु लक्षणं ज्ञात्वा शैवमार्गं प्रलप्स्यथ

Ipahahayag namin ang mga katangian ng mālā; makinig kayo, O pinakamainam sa mga dvija. Kapag nalaman ninyo ang mga palatandaan nito, makapagsasalita kayo nang wasto tungkol sa landas ng Śaiva.

Verse 120

निर्योनिकीटविद्धं च भग्नलिगं यथाक्रमम् । अन्योन्यं बीजलग्नं च मालायां परिवर्जयेत्

Sa mālā, iwasan ang mga butil na hungkag o walang wastong ubod, kinain ng uod, may bitak o nabasag ang anyo, hindi pantay ang hugis, magkakadikit sa isa’t isa, o may dumikit na latak na tila buto.

Verse 121

स्वयं च ग्रथिता या च श्लथान्योन्य प्रसज्जिता । शूद्रादिग्रथिताऽशुद्धा दूरात्तां परिवर्जयेत्

Iwasan mula pa sa malayo ang kuwintas na sariling pinagkabit, o yaong maluwag ang pagkakabuhol at nagkakabuhol-buhol sa isa’t isa; gayundin, ang mālā na pinagkabit ng isang Śūdra at iba pa ay itinuturing na marumi—kaya dapat itong talikuran.

Verse 122

मध्यमालग्नकं बीजं जप्तव्यं च यथाक्रमम् । हस्तसंभ्रमणेनैव मेर्वामर्शं पुनः पुनः

Ang binhing-mantra na nakatalaga sa gitnang daliri ay dapat bigkasin ayon sa wastong pagkakasunod; at sa mabilis na galaw ng kamay lamang, hipuin nang paulit-ulit ang Meru, ang gitnang butil.

Verse 123

संख्यातं यज्जपेन्मंत्रमसंख्यातं च निष्फलम् । सर्वेषामेव देवानां जपेन्मंत्रं स्वमालया

Ang mantra ay dapat bigkasin nang may bilang na pag-uulit; ang pagbigkas na walang bilang ay walang bunga. Kaya, sa sariling mālā, bigkasin ang mga mantra ng lahat ng mga diyos.

Verse 124

प्रयतः सकले तीर्थे कोटिकोटिगुणं भवेत् । शुद्धायामेव भूम्यां तु मेध्यके वृक्षमूलके

Sa pagpipigil-sa-sarili at kadalisayan, sa alinmang tīrtha ang kabutihang bunga ay dumarami nang koro-korong ulit; gayundin sa malinis na lupa—sa dalisay na pook, sa paanan ng banal na puno—(ang gantimpala’y lubhang nadaragdagan).

Verse 125

गोष्ठे चतुष्पथागारे विष्णोर्मंत्रं शिवस्य च । गणपतेश्च सूरस्य लिंगेनंतफलं लभेत्

Sa kulungan ng baka at sa pahingahang bahay sa sangandaan, ang nagtatatag ng mga sagisag ay nakakamtan ang ganap at di-nauubos na bunga ng pagsamba sa mantra ni Viṣṇu, ni Śiva, ni Gaṇapati, at ng Araw.

Verse 126

शून्यागारे शवस्याग्रे श्मशाने च चतुष्पथे । देवीमंत्रं जपेद्यस्तु सद्यस्सिध्यति साधकः

Ang sinumang bumibigkas ng mantra ng Diyosa sa isang walang taong bahay, sa harap ng bangkay, sa libingan ng pagsusunog, o sa sangandaan—ang sādhaka ay agad nagtatamo ng tagumpay.

Verse 127

यावच्चावैदिकं मंत्रं पौराणं चागमोद्भवम् । सर्वं रुद्राक्षमालायामीप्सितेष्टार्थदायकम्

Anumang mantra man na Vedic, o Purāṇiko, o isinilang sa mga Āgama—lahat, kapag binibigkas na may mālā ng rudrākṣa, ay nagiging tagapagkaloob ng minimithi at iniibig na bunga.

Verse 128

रुद्राक्षस्रवजं शुद्धं जलं शिरसि धारयेत् । सर्वस्मात्कल्मषात्पूतः पुण्यं भवति चाक्षयम्

Ibuhos sa ulo ang dalisay na tubig na umagos mula sa (paghuhugas ng) mga butil ng rudrākṣa. Nalinis sa lahat ng kasalanan, nakakamit ang kabutihang hindi naglalaho.

Verse 129

रुद्राक्षस्य च प्रत्येकं बीजं प्रत्येक निर्जरं । धारयेद्यस्तनौ मर्त्यः सुराणां सत्तमो भवेत्

Bawat butil ng rudrākṣa ay, isa-isa, isang natatanging nilalang na maka-diyos. Ang mortal na nagsusuot nito sa katawan ay nagiging pinakadakila sa mga deva.

Verse 130

द्विजा ऊचुः । रुद्राक्षस्तु कुतो जातः कुतो वा मेध्यतां गतः । किमर्थं स्थावरो भूमौ केनैव च प्रचारितः

Wika ng mga dvija: “Saan nagmula ang rudrākṣa? At paano ito kinilalang nakapagdalisay? Bakit naririto sa lupa ang di-gumagalaw na ito, at sino ang nagpalaganap ng paggamit nito?”

Verse 131

व्यास उवाच । पुरा कृतयुगे विप्रास्त्रिपुरो नाम दानवः । सुराणां च वधं कृत्वा अंतरिक्षपुरे हि सः

Sinabi ni Vyāsa: Noong unang panahon, sa Kṛta Yuga, may isang asura na nagngangalang Tripura. Matapos patayin ang mga deva, siya’y nanahan nga sa isang lungsod sa himpapawid.

Verse 132

प्रणाशे सर्वलोकानां स्थिरो ब्रह्मवरेण च । शुश्राव शंकरो भीमं देवैरीशो निवेदितम्

Nang ang lahat ng mga daigdig ay nalalapit sa pagkapuksa, si Śaṅkara—pinatatag ng biyaya ni Brahmā—ay nakinig sa mga diyos sa kakila-kilabot na bagay na kanilang inihayag sa Panginoon.

Verse 133

ततोऽजगवमासज्य बाणमंतकसन्निभम् । धृत्वा तं च जघानाथ दृष्टं दिव्येन चक्षुषा

Pagkatapos, ikinabit niya ang pana at itinutok ang palasong wari’y si Kamatayan; pagdakma niya rito, pinabagsak niya ang nakita sa banal na paningin.

Verse 134

स पपात महीपृष्ठे महोल्केव च्युतो दिवः । घटनव्याकुलाद्रुद्रात्पतिताः स्वेदबिंदवः

Siya’y bumagsak sa ibabaw ng lupa, na parang dambuhalang bulalakaw na nahulog mula sa langit; at ang mga patak ng pawis, nayugyog mula kay Rudra sa kaguluhan ng sagupaan, ay nalaglag din.

Verse 135

तत्राश्रुबिंदुतो जातो महारुद्राक्षकः क्षितौ । अस्यैव च फलं जीवा न जानंत्यतिगुह्यतः

Mula sa mismong patak ng luha roon, isinilang sa lupa ang dakilang punong Rudrākṣa. Ngunit hindi tunay na nalalaman ng mga nilalang ang bunga nitong espirituwal, sapagkat lubhang lihim.

Verse 136

ततः कैलासशिखरे देवदेवं महेश्वरम् । प्रणम्य शिरसा भूमौ स्कंदो वचनमब्रवीत्

Pagkatapos, sa tuktok ng Kailāsa, si Skanda ay yumukod kay Maheśvara—ang Diyos ng mga diyos—iniyuko ang ulo sa lupa, at nagsalita ng ganitong mga salita.

Verse 137

रुद्राक्षस्य फलं नाथ ज्ञातुमिच्छामि तत्त्वतः । जप्येथ धारणे चैव दर्शने स्पर्शनेपि वा

O Panginoon, nais kong malaman ang tunay na bunga ng rudrākṣa—sa japa, sa pagsusuot nito, at maging sa pagtanaw o paghipo man lamang.

Verse 138

ईश्वर उवाच । लक्षं तु दर्शनात्पुण्यं कोटिर्वै स्पर्शनेन च । दशकोटिफलं पुण्यं धारणाल्लभते नरः

Sinabi ni Īśvara: Sa pagtanaw pa lamang ay may puṇya na katumbas ng isang daang libo; sa paghipo, tunay ngang isang crore. Sa pagsusuot nito, nakakamit ng tao ang puṇyang may bunga ng sampung crore.

Verse 139

लक्षकोटिसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च । जप्त्वास्य लभते पुण्यं नात्र कार्या विचारणा

Sa pagbigkas nito nang mga laksa at mga crore na libo-libo, at maging daan-daang crore ng laksa, nakakamit ang puṇya; dito’y walang dapat pag-alinlangan.

Verse 140

उच्छिष्टो वा विकर्मस्थो युक्तो वा सर्वपातकैः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्राक्षधारणेन वै

Kahit ang tao’y nasa kalagayang marumi sa ritwal, o gumagawa ng di-wastong gawa, o nalulubog sa mabibigat na kasalanan, napapalaya siya sa lahat ng kasalanan sa pagsusuot ng rudrākṣa.

Verse 141

कंठे रुद्राक्षमादाय श्वापदो म्रियते यदि । सोपि रुद्रत्वमाप्नोति किं पुनर्मानुषादयः

Kung kahit isang mabangis na hayop ay mamatay na may rudrākṣa sa leeg, siya man ay nakakamit ang kalagayan ni Rudra; lalo pa kaya ang tao at iba pa.

Verse 142

ध्यानधारणहीनोपि रुद्राक्षं यदि धारयेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तः स याति परमां गतिम्

Kahit walang dhyāna at panloob na pagtuon, kung isuot ang rudrākṣa, napapalaya siya sa lahat ng kasalanan at nakakamtan ang kataas-taasang kalagayan.

Verse 143

कार्तिकेय उवाच । एकवक्त्रं द्वित्रिचतुःपंचषड्वक्त्रमेव च । सप्ताष्टनववक्त्रं च दशैकादशवक्त्रकम्

Sinabi ni Kārtikeya: “May isang-mukha; gayundin ang may dalawang, tatlo, apat, lima, at anim na mukha; at ang may pito, walo, siyam na mukha, pati ang may sampu at labing-isang mukha.”

Verse 144

रुद्राक्षं द्वादशास्यं च त्रयोदशमुखं तथा । चतुर्दशास्यसंयुक्तं स्वयमुक्तं च शंकरम्

May rudrākṣa rin na may labindalawang mukha, gayundin yaong may labintatlong mukha, at yaong may labing-apat na mukha—mga anyong kusang nahayag; at si Śaṅkara (Śiva) rin.

Verse 145

तेषां च तन्मुखानां च देवताः काश्च तद्वद । गुणो वा कीदृशस्तेषां दोषो वा जगदीश्वर

At alin-alin ang mga diyos na namamahala sa kanila at sa kani-kanilang mga mukha? Gayundin, anong uri ng bisa ang taglay nila, at may anumang kapintasan ba, O Panginoon ng sanlibutan?

Verse 146

यदि मेनुग्रहोवास्ति कथयस्व यथार्थतः । ईश्वर उवाच । एकवक्त्रः शिवः साक्षाद्ब्रह्महत्यां व्यपोहति

“Kung tunay na may habag ka sa akin, sabihin mo ang katotohanan nang wasto.” Sinabi ni Īśvara: “Ang isang-mukhang Śiva, na hayag mismo, ay tuwirang nag-aalis ng kasalanang brahma-hatyā (pagpatay sa isang brāhmaṇa).”

Verse 147

तस्मात्तु धारयेद्देहे सर्वपापक्षयाय च । शिवलोकं स गच्छेच्च शिवेन सह मोदते

Kaya’t isuot ito sa katawan upang mapawi ang lahat ng kasalanan; siya’y tutungo sa daigdig ni Śiva at doo’y magagalak na kasama ni Śiva.

Verse 148

महतापुण्ययोगेन हरानुग्रहकारणात् । एकवक्त्रं लभेन्मर्त्यो कैलासं च षडानन

O Ṣaḍānana, sa dakilang pagsasanib ng kabutihang-loob at dahil sa biyaya ni Hara (Śiva), ang isang mortal ay nagkakamit ng kalagayang ‘iisang mukha’ at nakararating din sa Kailāsa.

Verse 149

देवदेवो द्विवक्त्रं च यस्तु धारयते नरः । सर्वपापक्षयं याति यद्गुह्यंगोवधादिकम्

Ang sinumang tao na nagdadala ng dalawang-mukhang anyo ng Devadeva, ang Panginoon ng mga diyos, ay nagkakamit ng pagkapawi ng lahat ng kasalanan—maging yaong lihim, gaya ng kasalanan ng pagpatay ng baka at iba pa.

Verse 150

स्वर्गं चाक्षयमाप्नोति द्विवक्त्रधारणात्ततः । त्रिवक्त्रमनलस्साक्षाद्यस्यदेहे प्रतिष्ठति

Sa pagdadala ng dalawang-mukha, siya’y nagkakamit ng di-nagmamaliw na langit; sapagkat sa kanyang katawan ay tuwirang nananahan ang tatlong-mukhang Apoy mismo.

Verse 151

तस्य जन्मार्जितं पापं दहत्यग्निरिवेंधनम् । स्त्रीहत्या ब्रह्महत्याभ्यां बहूनां चैव हत्यया

Ang kasalanang naipon mula pa sa kapanganakan ay sinusunog para sa kanya, gaya ng pagsunog ng apoy sa panggatong—maging ang pagpatay sa babae, ang pagpatay sa isang Brahmin, at maging ang pagpatay sa marami.

Verse 152

यत्पापं लभते मर्त्यः सर्वं नश्यति तत्क्षणात् । यत्फलं वह्निपूजायामग्निकार्ये घृताहुतौ

Anumang kasalanang makamtan ng mortal—lahat yaon ay napapawi sa mismong sandali; gayon ang bunga ng pagsamba sa Apoy, ng ritwal sa apoy, at ng pag-aalay ng ghee bilang handog.

Verse 153

तत्फलं लभते धीरः स्वर्गं चानंतमश्नुते । त्रिवक्त्रं धारयेद्यस्तु स च ब्रह्मसमो भुवि

Ang matatag na pantas ay tumatamo ng bungang iyon at nagtatamasa ng walang-hanggang langit. Ngunit ang sinumang magtaglay ng tatlong-mukha ay nagiging kapantay ni Brahmā sa lupa.

Verse 154

निचितं दुष्कृतं सर्वं दहेज्जन्मनि जन्मनि । न चोदरे भवेद्रोगो न चैवापटुतां व्रजेत्

Ang lahat ng naipong masamang gawa ay nasusunog, buhay sa buhay; at walang sakit sa tiyan, ni mahuhulog sa panghihina o kawalang-kakayahan.

Verse 155

पराजयं न लभते नाग्निना दह्यते गृहम् । एतान्यन्यानि सर्वाणि वज्रादेश्च निवारणम्

Hindi siya makararanas ng pagkatalo, at ang kanyang tahanan ay hindi masusunog sa apoy. Ito at iba pang lahat ng kapahamakan ay napipigil—maging ang kidlat na gaya ng vajra at iba pa.

Verse 156

नाशुभं विद्यते किंचित्त्रिवक्त्रस्य तु धारणात् । चतुर्वक्त्रः स्वयं ब्रह्मा यस्य देहे प्रतिष्ठति

Walang anumang masamang palatandaan para sa nagtataglay ng tatlong-mukha; sapagkat sa kanyang katawan, si Brahmā mismo—ang apat-na-mukha—ay nananahan at naitatatag.

Verse 157

स भवेत्सर्वशास्त्रज्ञो द्विजो वेदविदां वरः । सर्वधर्मार्थतत्त्वज्ञः स्मार्तः पौराणिको भवेत्

Ang gayong dvija ay nagiging dalubhasa sa lahat ng śāstra, pinakadakila sa mga nakakabatid ng Veda; nakauunawa sa tunay na diwa ng dharma at artha, tagasunod ng Smṛti, at pantas na tagapagpaliwanag ng Purāṇa.

Verse 158

यत्पापं नरहत्यायां बहुसत्त्वेषु वेश्मसु । तत्सर्वं दहते शीघ्रं चतुर्वक्त्रस्य धारणात्

Anumang kasalanang dulot ng pagpatay sa tao, at anumang kasalanang mula sa paninirahan sa bahay na siksik sa maraming nilalang—ang pagdadala ng alaala/tanda ng Apat-na-Mukhang Panginoon ay mabilis na sinusunog ang lahat ng iyon.

Verse 159

महेशस्तुष्यते नित्यं भूतानामधिपो भवेत् । सद्योजातस्तथेशानस्तत्पुरुषोऽघोर एव च

Si Maheśa ay laging nalulugod; at ang deboto ay nagiging panginoon ng mga nilalang. (Kaniyang natatamo ang mga anyo) Sadyojāta, gayundin Īśāna, Tatpuruṣa, at Aghora rin.

Verse 160

वामदेव इमे देवा वक्त्रैः पंचभिराश्रिताः । अतः सर्वत्र भूयिष्ठाः पंचवक्त्रो धरातले

O Vāmadeva, ang mga diyos na ito ay sinasandigan ng limang mukha; kaya sa buong daigdig, ang limang-mukha ay lalo at higit na laganap.

Verse 161

रुद्रस्यात्मजरूपोयं तस्मात्तं धारयेद्बुधः । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

Ito ay may anyo ng sariling anak ni Rudra; kaya dapat itong isuot o ingatan ng marunong—sa libu-libong koṭi ng mga kalpa, at maging sa daan-daang koṭi ng mga kalpa rin.

Verse 162

तावत्कालं शिवस्याग्रे पूजनीयः सुरासुरैः । सार्वभौमो भवेद्भूमौ शर्वतेजाः शिवालये

Sa buong panahong iyon, siya’y dapat sambahin sa harap ni Śiva ng mga deva at asura. Sa lupa, nagiging pangkalahatang hari, taglay ang ningning ni Śarva, sa tahanan/templo ni Śiva.

Verse 163

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पंचवक्त्रं तु धारयेत् । षड्वक्त्रं कार्तिकेयं तु धारयन्दक्षिणे भुजे

Kaya, sa buong pagsisikap, isuot ang sagisag ng Limang-Mukha (Pañcavaktra) na Panginoong Śiva; at isuot ang Anim-na-Mukha na Kārtikeya, at dalhin ito sa kanang bisig.

Verse 164

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । स्कंदस्य सदृशः शूरः कल्पांते समुपस्थिते

Napapalaya siya sa mga kasalanang gaya ng pagpatay sa brāhmaṇa—walang pag-aalinlangan dito. Sa wakas ng kalpa, kapag nalalapit ang pagkalusaw, lilitaw ang isang bayani na kapantay ni Skanda.

Verse 165

नात्र पराजयं चैति गुणानामाकरो भुवि । कुमारत्वमवाप्नोति यथा गौरीशनंदनः

Dito’y hindi siya dumarating sa pagkatalo; sa lupa ito’y nagiging minahan ng mga kabutihan. Natatamo niya ang kalagayan ng kabataang sigla, gaya ng anak nina Gaurī at Īśa, si Kumāra (Skanda).

Verse 166

ब्राह्मणो भूपपूज्यश्च क्षत्रियो लभते जयम् । वैश्याः शूद्रादयो वर्णाः सदैश्वर्यप्रपूरिताः । तस्यैव वरदा गौरी मातेव सुलभा भवेत्

Ang brāhmaṇa’y nagiging karapat-dapat parangalan ng mga hari; ang kṣatriya’y nagkakamit ng tagumpay. Ang mga vaiśya, śūdra, at iba pang uri ay laging napupuno ng kasaganaan. Sa gayong tao, ang mapagkaloob ng biyaya na si Gaurī ay madaling malapitan—gaya ng isang ina.

Verse 167

ततो भुजबलादेव विश्वतेजा भवेन्नरः । वाग्मी धीरस्सभायां च नृपवेश्मनि संसदि

Mula roon, sa lakas lamang ng kaniyang mga bisig, ang tao’y nagkakamit ng pangkalahatang ningning; nagiging mahusay magsalita at matatag ang isip sa kapulungan, sa palasyo ng hari, at sa konseho.

Verse 168

न च कातरतामेति नैव भंगो भवेद्ध्रुवम्

At hindi siya nahuhulog sa kaduwagan; ni walang tiyak na pagbagsak na mangyayari—ito’y tunay na katiyakan.

Verse 169

एतान्यन्यानि सर्वाणि षड्वक्त्रस्यैव धारणात् । सप्तवक्त्रो महासेनस्त्वनंतो नाम नागराट्

Ang lahat ng ito at iba pang anyo ay nagmumula sa pagdadala sa Anim-na-Mukha (Ṣaṇmukha/Skanda). At ang Dakilang Kumandante (Mahāsena) ay may pitong mukha; siya si Ananta, ang hari ng mga nāga.

Verse 170

अस्य प्रत्येक वक्त्रे तु प्रतिनागा व्यवस्थिताः । अनंतः कर्कटश्चैव पुंडरीकोथ तक्षकः

Sa bawat isa sa kaniyang mga bibig ay may nakatalagang katapat na ahas—sina Ananta, Karkaṭa, Puṇḍarīka, at gayundin si Takṣaka.

Verse 171

विषोल्बणश्च कारीषः शंखचूडश्च सप्तमः । एते नागा महावीर्याः सप्तवक्त्रे व्यवस्थिताः

Si Viṣolbaṇa at Kārīṣa, at bilang ikapito si Śaṅkhacūḍa—ang mga nāgang ito, na may dakilang tapang at lakas, ay nakahimpil sa Saptavaktra.

Verse 172

अस्य धारणमात्रे तु विषं न क्रमते तनौ । हरश्च परमप्रीतो भवेन्नागेश्वरे यथा

Sa pagdadala o pagsusuot lamang nito, ang lason ay hindi kakalat sa katawan; at si Hara (Śiva) ay lubhang nalulugod—gaya ng sa Nāgeśvara.

Verse 173

प्रीत्यास्या सर्वपापानि क्षयं यांति दिनेदिने । ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयादि गुरुतल्पजम्

Sa debosyon sa Kanya, ang lahat ng kasalanan ay unti-unting nalulusaw araw-araw—maging ang pagpatay sa brāhmaṇa, pag-inom ng nakalalasing, pagnanakaw at iba pa, at ang kasalanang dulot ng paglapastangan sa higaan ng guro.

Verse 174

यत्पापं लभते मर्त्यः सर्वं नश्यति तत्क्षणात् । देवस्य सदृशं भोज्यं त्रैलोक्ये निश्चितं लभेत्

Anumang kasalanang natamo ng isang mortal—lahat iyon ay napapawi sa mismong sandaling yaon; at tiyak na matatamo niya, sa tatlong daigdig, pagkaing karapat-dapat ihandog sa mga diyos.

Verse 175

अष्टवक्त्रो महासेनः साक्षाद्देवो विनायकः । अस्यैव धारणादेव यत्पुण्यं तच्छृणुष्व मे

Walong-mukha, ang dakilang pinunò ng hukbo—si Vināyaka—ay tunay na mismong Diyos. Ngayon, pakinggan mo mula sa akin ang kabanalang nagmumula sa pagdadala lamang nito.

Verse 176

जन्मजन्म न मूर्खः स्यान्नातुरो न च नष्टधीः । अविघ्नं सर्वकार्येषु तस्यैव सततं भवेत्

Sa bawat kapanganakan, hindi siya magiging mangmang; hindi rin siya dadapuan ng karamdaman ni mawawalan ng pag-unawa. At sa lahat ng gawain niya, ang kawalan ng hadlang ay laging mapapasakanya.

Verse 177

नैपुण्यं लिपिकार्येषु महाकार्येषु कौशलम् । सर्वारंभादिकार्येषु क्षमंतस्य दिने दिने

Araw-araw, sa taong matiisin at mapagpahinuhod, sumisibol ang husay sa gawaing panulat, ang galing sa malalaking gawain, at ang tagumpay sa bawat tungkulin—mula pa sa unang pagsisimula ng gawain.

Verse 178

अर्धकूटं तुलाकूटं सर्वकूटं तथैव च । शिश्नोदरकरेणैव संस्पृशेद्वा गुरुस्त्रियम्

Gayundin, nagkakasala sa kalahating pandaraya, pandaraya sa pagtitimbang, at sa lahat ng uri ng panlilinlang; at gayon din kung ang guro ay humipo sa asawa ng iba sa pamamagitan ng ari, tiyan, o kamay.

Verse 179

एवमादीनि सर्वाणि हंति पापानि सर्वथा । अक्षयं त्रिदिवं भुक्त्वा मुक्तो याति परां गतिम्

Sa gayong paraan, ang lahat ng gawang tulad nito ay lubos na pumupuksa sa mga kasalanan. Matapos tamasahin ang di-nasisirang langit, ang tao’y napapalaya at nakakamit ang kataas-taasang kalagayan.

Verse 180

गुणान्येतानि सर्वाणि अष्टवक्त्रस्य धारणात् । नवास्यं भैरवं प्रोक्तं धारयेद्यस्तु बाहुतः

Ang lahat ng mga kabutihang ito ay nagmumula sa pagdadala ng Walong-mukha. Datapwat ang Siyam-na-mukhang Bhairava ay ipinahayag na higit; sinumang magdala nito—lalo na na may maraming bisig—ay nakakamit ang mga bungang iyon.

Verse 181

कपिलं मुक्तिदं धृत्वा ममतुल्य बलो भवेत् । लक्षकोटिसहस्राणि ब्रह्महत्याः करोति यः

Sa pagdadala ng mapagpalayang Kapila, ang tao’y nagkakamit ng lakas na katulad ng sa akin; datapwat ang pumapatay ng Brahmana ay nagkakamit ng kasalanang iyon sa daan-daang libong laksa at krore.

Verse 182

ताः सर्वा दहते शीघ्रं नववक्त्रस्य धारणात् । सुरलोके सदा देवैः पूजितो मघवान्यथा

Sa pagdadala o pagsusuot ng siyam-na-mukhang anyo, agad niyang sinusunog ang lahat ng mga kasamaan at pagdurusa. Sa daigdig ng mga deva, siya’y laging pinararangalan ng mga diyos, gaya ni Maghavān (Indra).

Verse 183

हरवद्वरवेश्मस्थो गणेशो नात्र संशयः । पन्नगाश्च विनश्यंति दशवक्त्रस्य धारणात्

Si Gaṇeśa ay nananahan sa isang maringal na tahanan na tulad ng kay Hara (Śiva)—walang pag-aalinlangan dito. At ang mga ahas ay napapawi sa pagdadala ng sampung-mukha (Daśavaktra).

Verse 184

वक्त्रे चैकादशे वत्स रुद्राश्चैकादश स्मृताः । शिखायां धारयेन्नित्यं तस्य पुण्यफलं शृणु

Sa bibig, mahal na anak, ang labing-isa ay inaalala; at ang mga Rudra rin ay sinasabing labing-isa. Dapat itong laging isuot sa śikhā (tuktok na hibla ng buhok); pakinggan ang banal na bunga ng kabutihan nito.

Verse 185

अश्वमेधसहस्राणि यज्ञकोटिशतानि च । गवां शतसहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलम्

Ang bunga ng kabutihang dulot ng wastong pag-aalay ng isang daang libong baka ay katumbas ng libu-libong Aśvamedha at ng daan-daang koro ng iba pang mga yajña.

Verse 186

तत्फलं शीघ्रमाप्नोति वक्त्रैकादश धारणात् । हरस्य सदृशो लोके पुनर्जन्म न विद्यते

Ang gayong bunga ay agad na nakakamtan sa pagdadala ng labing-isang-mukhang anyo. Sa mundong ito, nagiging tulad siya ni Hara (Śiva), at wala nang muling kapanganakan.

Verse 187

रुद्राक्षं द्वादशास्यं यः कंठदेशे तु धारयेत् । आदित्यस्तुष्यते नित्यं द्वादशास्ये व्यवस्थितः

Sinumang magsuot ng rudrākṣa na may labindalawang mukha sa may lalamunan—ang Āditya, ang Araw na nananahan sa butil na yaon, ay laging nalulugod.

Verse 188

गोमेधं नरमेधं च कृत्वा यत्फलमश्नुते । तत्फलं शीघ्रमाप्नोति वज्रादेश्च निवारणम्

Anumang gantimpalang sinasabing nakukuha sa pagganap ng gomédha at naramédha—yaon ding bunga ay agad niyang nakakamtan, at may pananggalang din laban sa tama ng kulog ni Indra at iba pa.

Verse 189

नैव वह्नेर्भयं चैव न च व्याधिः प्रवर्तते । अर्थलाभं सुखं भुंक्त ईश्वरो न दरिद्रता

Wala siyang pangamba sa apoy, at hindi rin siya dinadapuan ng karamdaman. Tinatamasa niya ang ligaya at pagdami ng yaman; siya’y nagiging masagana—hindi siya dinaratnan ng karalitaan.

Verse 190

हस्त्यश्वनरमार्जार मूषकाञ्छशकांस्तथा । व्यालदंष्ट्रि सृगालादीन्हत्वा व्याघातयत्यपि

Kahit pumatay ng elepante, kabayo, tao, pusa, daga, gayundin ng mga ibon, at maging ng mga ahas na may pangil, mga asong-gubat at iba pa—gayunman, dinaranas pa rin niya ang kapinsalaan.

Verse 191

मुच्यते नात्र संदेहो वक्त्रद्वादश धारणात् । वक्त्र त्रयोदशो रुद्रो रुद्राक्षः प्राप्यते यदि

Walang pag-aalinlangan: sa pagdadala ng labindalawang-mukhang (rudrākṣa) ay napapalaya. At kung makamtan ang labintatlong-mukhang Rudrākṣa, yaon ay si Rudra mismo.

Verse 192

शंतमः स तु विज्ञेयः सर्वकामफलप्रदः । सुधारसायनं चैव धातुवादश्च पादुका

Dapat siyang makilalang pinakabanal at mapayapa, na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng mithiin; siya rin ay parang nektar na pampasigla, isang aral ng alkimya, at isang iginagalang na pares ng padukā (sandalyas).

Verse 193

सिध्यंति तस्य वै सर्वे भाग्ययुक्तस्य षण्मुख । मातृपितृ स्वसृ भ्रातृ गुरून्वाथ निहत्य च

O Anim-na-Mukha (Ṣaṇmukha), sa mapalad na taong iyon, tunay na nagtatagumpay ang lahat—kahit matapos mapatay ang ina at ama, kapatid na babae, kapatid na lalaki, at maging ang mga guro.

Verse 194

मुच्यते सर्वपापेभ्यो त्रयोदशास्य धारणात् । अक्षयं लभते स्वर्गं यथा देवो महेश्वरः

Sa pagdadala o pagsusuot ng labintatlong-mukhang anyo, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan at nakakamit ang di-nasisirang langit—gaya ni Mahēśvara (Śiva).

Verse 195

चतुर्दशमुखं वत्स रुद्राक्षं यदि धारयेत् । सततं मूर्ध्नि बाहौ वा शक्तिपिंडं शिवस्य च

O mahal na anak, kung ang tao’y magsuot ng labing-apat-na-mukhang rudrākṣa—palagi, sa ulo man o sa bisig—ito’y dapat ituring na siksik na katawan ng kapangyarihan ni Śiva.

Verse 196

किं पुनर्बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनः पुनः । पूज्यते सततं देवैः प्राप्यते पुण्यगौरवात्

Ano pa ang masasabi—bakit ilalarawan pang muli’t muli? Sa kadakilaan ng kanyang kabanalan, ito’y laging sinasamba ng mga diyos at nakakamit ng karapat-dapat.

Verse 197

कार्तिकेय उवाच । भगवन्श्रोतुमिच्छामि वक्त्रे वक्त्रे यथाविधि । न्यसनं केन मंत्रेण धारणं वा कथं वद

Sinabi ni Kārtikeya: “O Panginoon, ibig kong marinig—ayon sa wastong paraan—para sa bawat mukha: sa aling mantra isinasagawa ang nyāsa, at paano ginagawa ang dhāraṇā? Ipagpaliwanag Mo sa akin.”

Verse 198

ईश्वर उवाच । शृणु षण्मुख तत्त्वेन वक्त्रे वक्त्रे यथाविधि । अमंत्रोच्चारणादेव गुणा ह्येते प्रकीर्तिताः

Sinabi ni Īśvara: “Makinig ka, O Ṣaṇmukha—sa katotohanan at ayon sa itinakda—tungkol sa bawat mukha nang sunod-sunod. Ang mga katangiang ito’y ipinahahayag na lumilitaw kahit sa pagbigkas lamang ng di-mantra (karaniwang pagbigkas).”

Verse 199

यः पुनर्मंत्रसंयुक्तं धारयेद्भुवि मानवः । गुणास्तस्य महत्त्वं च कथितुं नैव शक्यते

Ngunit ang taong nabubuhay sa lupa na nagtataglay ng bagay na pinabanal at pinatibay ng mantra—ang kanyang mga kabutihan at kadakilaan ay hindi kayang ilarawan nang ganap.

Verse 200

इदानीं मंत्रा दिश्यंते ॐ रुद्र एकवक्त्रस्य । ॐ खं द्विवक्त्रस्य ॐ वुं त्रिवक्त्रस्य । ॐ ह्रीं चतुर्वक्त्रस्य ॐ ह्रां पंचवक्त्रस्य । ॐ ह्रूं षड्वक्त्रस्य ॐ ह्रः सप्तवक्त्रस्य । ॐ कं अष्टवक्त्रस्य ॐ जूं नववक्त्रस्य । ॐ क्षं दशवक्त्रस्य ॐ श्रीं एकादशवक्त्रस्य । ॐ ह्रीं द्वादशवक्त्रस्य ॐ क्षौं त्रयोदशवक्त्रस्य । ॐ न्रां चतुर्दशवक्त्रस्य । एवं मंत्रा यथाक्रमं न्यस्तव्याः । शिरस्युरसि मालां च गृहीत्वा यो व्रजेन्नरः । पदेपदेश्वमेधस्य फलमाप्नोति नान्यथा

Ngayon itinuturo ang mga mantra: “Oṁ rudra” para sa isang-mukha; “Oṁ khaṁ” para sa dalawang-mukha; “Oṁ vuṁ” para sa tatlong-mukha; “Oṁ hrīṁ” para sa apat; “Oṁ hrāṁ” para sa lima; “Oṁ hrūṁ” para sa anim; “Oṁ hraḥ” para sa pito; “Oṁ kaṁ” para sa walo; “Oṁ jūṁ” para sa siyam; “Oṁ kṣaṁ” para sa sampu; “Oṁ śrīṁ” para sa labing-isa; “Oṁ hrīṁ” para sa labing-dalawa; “Oṁ kṣauṁ” para sa labing-tatlo; at “Oṁ nrāṁ” para sa labing-apat. Sa ganitong pagkakasunod ay dapat ilagak sa nyāsa ang mga mantra. Ang taong, inilalagay ang mālā sa ulo at dibdib at nagpapatuloy, sa bawat hakbang ay nakakamit ang bunga ng Aśvamedha; walang ibang paraan (upang ipahayag ito).