Adhyaya 2
The Account of Śivaśarman (Dharmaśarmā’s Tapas, Dharma’s Boon, and the Amṛta Mission)
Umiinog ang kabanata sa matinding panata at tapas ni Dharmaśarmā, na pinatibay ng katotohanan at pagpipigil-sa-sarili. Dahil dito, napalapit ang personipikadong Dharma at nakipag-usap sa kanya; ipinahayag ni Dharma na ang kadalisayan, katapatan, at austeridad ay may bisa, at ipinagkaloob na muling mabubuhay ang kapatid niyang si Vedaśarmā. Isang panalangin ng isang deboto ang nagdurugtong sa dharma at bhakti: debosyon sa paanan ng ama, kagalakan sa katuwiran, at sa huli ay mokṣa—ipinapakita ang pagkakasunod ng layunin (bhakti → dharma → kalayaan). Pagbangon at pagsasalita ni Vedaśarmā, nagbalik ang magkapatid sa kanilang ama na si Śivaśarmā. Sumunod, lumitaw ang bagong pag-igting: si Śivaśarmā, malalim ang pag-iisip at nagnanais ng amṛta na pumupuksa sa karamdaman, ay inutusan si Viṣṇuśarmā na magtungo sa daigdig ni Indra upang kunin ang nektar, na naghahanda sa susunod na yugto ng salaysay.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । तदादाय महात्माऽसौ निर्जगाम त्वरान्वितः । पितृभक्त्या तपोभिश्च सत्यार्जवबलेन सः
Sūta ang nagsalita: Pagkakuha niya noon, ang dakilang kaluluwa ay agad na lumisan nang nagmamadali—inalalayan ng debosyon sa ama, ng mga pag-aayuno at tapaḥ, at ng lakas ng katotohanan at tuwid na asal.
Verse 2
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मचरिते द्वितीयोऽध्यायः
Sa gayon nagwakas ang ikalawang kabanata, “Ang Salaysay ni Śivaśarman,” sa Bhūmi-khaṇḍa ng kagalang-galang na Padma Purāṇa.
Verse 3
धर्मशर्माणमायातं इदं वचनमब्रवीत् । कस्मात्त्वया समाहूतो धर्मशर्मन्समागतः
Nang dumating si Dharmaśarman, sinabi niya ang mga salitang ito: “Bakit mo ako ipinatawag? Ako si Dharmaśarman ay dumating, ayon sa iyong tawag.”
Verse 4
तन्मे कथय कार्यं त्वं तत्करोमि न संशयः । धर्मशर्मोवाच । यद्यस्ति गुरुशुश्रूषा यदि निष्ठाऽचलं तपः
“Isalaysay mo sa akin ang gagawin; gagawin ko iyon—walang pag-aalinlangan.” Sinabi ni Dharmaśarman: “Kung may tapat na paglilingkod sa guru, kung may di-natitinag na paninindigan sa tapaḥ…”
Verse 5
तेन सत्येन मे धर्म वेदशर्मा स जीवतु । धर्म उवाच । दमशौचेन सत्येन तपसा तव सुव्रत
“Sa katotohanang iyon, O Dharma, nawa’y mabuhay si Vedaśarmā!” Sumagot si Dharma: “Sa iyong pagpipigil-sa-sarili at kalinisan, sa iyong katapatan, at sa iyong pag-aayuno at pagsisisi, O may dakilang panata…”
Verse 6
पितृभक्त्या तव भ्राता वेदशर्मा महाभुजः । पुनरेव महात्मासौ जीवनं च लभिष्यति
Sa iyong debosyon sa mga ninuno, ang iyong kapatid na si Vedaśarmā—ang makapangyarihang bisig, ang dakilang kaluluwa—ay tunay na muling magkakamit ng buhay.
Verse 7
तपसानेन तुष्टोस्मि पितृभक्त्या महामते । वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं धर्मवित्तमैः
Ako’y nalulugod sa iyo dahil sa pag-aayuno at pagsisising ito, at sa iyong debosyon sa mga ninuno, O dakilang isip. Pumili ka ng biyaya—nawa’y mapasa iyo ang kabutihan—sapagkat bihira itong makamtan kahit ng mga tunay na nakaaalam ng dharma.
Verse 8
एवमाकर्णितं तेन सुवाक्यं धर्मशर्मणा । वैवस्वतं महात्मानं समुवाच महायशाः
Nang marinig niya ang mga mabubuting salitang iyon na binigkas ni Dharmaśarman, ang marangal at tanyag ay nagsalita naman kay Vaivasvata, ang dakilang kaluluwa.
Verse 9
देहि मे त्वचलां भक्तिं पितुः पादार्हणे पुनः । धर्मे रतिं तथा मोक्षं सुप्रसन्नो यदा मम
Ibigay Mo sa akin ang di-natitinag na debosyon, muli, sa pagsamba sa mga paa ng aking ama; ipagkaloob Mo rin sa akin ang kagalakan sa dharma, at ang mokṣa—tuwing Ikaw ay lubos na nalulugod sa akin.
Verse 10
तमुवाच ततो धर्मो मत्प्रसादाद्भविष्यति । एवमुक्ते महावाक्ये वेदशर्मा तदोत्थितः
Pagkaraan, sinabi ni Dharma sa kanya: “Sa aking biyaya, sisibol ang katuwiran.” Nang mabigkas ang dakilang pangungusap na iyon, tumindig noon si Vedaśarmā.
Verse 11
प्रसुप्तवन्महाप्राज्ञो धर्मशर्माणमब्रवीत् । क्व सा देवी गता भ्रातः क्व स तातो भवेदिति
Pagkatapos, ang lubhang marunong, na wari’y kagigising lamang, ay nagsabi kay Dharmaśarmā: “Kapatid, saan naparoon ang diyosa? At saan kaya naroon ang ama?”
Verse 12
समासेन समाख्यातं यथा पित्रा नियोजितः । समाज्ञाय ततो हृष्टो धर्मशर्मा तमब्रवीत्
Nang maikling maisalaysay kung paanong siya’y inatasan ng ama, naunawaan ito ni Dharmaśarmā; nagalak siya at saka nagsalita sa kanya.
Verse 13
ममाद्यैव महाभाग शिरसा जीवितेन च । संमुखी भव वै भ्रातः कोन्यो मे त्वादृशो भुवि
O lubhang mapalad, ngayong araw ding ito’y yumuyuko ako sa iyo—sa aking ulo at sa aking buhay. Humarap ka sa akin, kapatid; sino pa ba sa lupa ang tulad mo para sa akin?
Verse 14
भ्रातरं चैवमाभाष्य उत्सुकः पितरं प्रति । गमनाय मतिं चक्रे भ्रात्रा च धर्मशर्मणा
Pagkasabi nito sa kanyang kapatid, siya—sabik na makapunta sa ama—ay nagpasyang umalis, kasama ang kapatid niyang si Dharmaśarmā.
Verse 15
द्वावेतौ तु गतौ तत्र पितरं हृष्टमानसौ । द्वाभ्यां तत्र समास्थाय शिवशर्माणमुत्तमम्
Pagkaraan, ang dalawang iyon ay nagtungo roon sa kanilang ama, ang puso’y nag-uumapaw sa galak. Doon, kapwa sila naupo at lumapit upang maglingkod sa dakilang Śivaśarman.
Verse 16
धर्मशर्मा तदोवाच पितरं दीप्तिसंयुतम् । ममाद्यैव महाभाग तपसा जीवितेन च
Pagkatapos ay nagsalita si Dharmaśarmā sa kanyang ama na nagliliwanag sa kaningningan: “O lubhang mapalad, mula sa araw na ito, sa aking pag-aayuno at maging sa aking buhay…”
Verse 17
वेदशर्मा समानीतस्तं पुत्रं प्रगृहाण भोः । शिवशर्मा ततो हृष्टो भक्तिं विज्ञाय तस्य च
Sinabi ni Vedaśarmā, “Naihatid ko na ang iyong anak—tanggapin mo siya, ginoo.” Nang makita ni Śivaśarmā ang kanyang debosyon, siya’y napuspos ng galak.
Verse 18
न किंचिदब्रवीत्तं तु पुनश्चिंतामुपेयिवान् । पुरतो विनयेनापि वर्तमानं महामतिम्
Ngunit wala siyang sinabi sa kanya; sa halip, muli siyang nalubog sa pagninilay, kahit ang dakilang may isip ay nakatayo sa harap niya nang may pagpapakumbaba.
Verse 19
विष्णुशर्माणमाभाषीद्वत्स मे वचनं कुरु । इंद्रलोकं व्रजस्वाद्य तस्मादानय चामृतम्
Kinausap niya si Viṣṇuśarmā: “Anak, gawin mo ang aking salita. Pumaroon ka ngayon din sa daigdig ni Indra, at mula roon ay dalhin mo ang amṛta, ang nektar.”
Verse 20
अनया कान्तया सार्द्धं स्थातुमिच्छामि सांप्रतम् । सागराद्यत्समुत्पन्नममृतं व्याधिनाशनम्
Ngayon, ibig kong manatiling kapiling ang minamahal na ito. Sapagkat ang amṛta, nektar na sumibol mula sa karagatan, ay pumupuksa sa karamdaman.
Verse 21
साधुनेच्छति मामेषा यथैनां तु लभाम्यहम् । तथा कुरुष्व शीघ्रं त्वमन्यथान्यं प्रयास्यति
Nais niya akong maging asawa, upang makamtan ko siya. Kaya gawin mo ito agad; kung hindi, mapupunta siya sa iba.
Verse 22
वृद्धं ज्ञात्वावमन्येत इयं बाला सुरूपिणी । अद्य देव्यानया सार्द्धं प्रियया भुवनत्रये
Akalaing siya’y matanda kaya maaaring hamakin; ngunit ang dalagang ito’y may kagandahang anyo. Ngayon, kasama ang minamahal na diyosa, (siya’y magiging) tanyag sa tatlong daigdig.
Verse 23
निर्दोषो व्याधिनिर्मुक्तो यथा तात भवाम्यहम् । तथा कुरुष्व मे वत्स मद्भक्तोसि यदा भुवि
“O mahal kong ama, kung paanong ako’y maging walang kapintasan at makalaya sa karamdaman, gayon din ang gawin mo para sa akin, anak—sapagkat sa lupa ikaw ay aking deboto.”
Verse 24
एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं पितुस्तस्य महात्मनः । विष्णुशर्मा तदोवाच पितरं दीप्ततेजसम्
Nang marinig niya ang mga salitang iyon ng kanyang dakilang-amang ama, si Viṣṇuśarmā ay nagsalita sa kanyang ama na nagniningning sa kaningningan.
Verse 25
सर्वमेतत्करिष्यामि भवतः सुखमुत्तमम् । एवमाभाष्य धर्मात्मा विष्णुशर्मा महामतिः
“Gagawin ko ang lahat ng ito, upang ihatid sa iyo ang pinakamataas na kaligayahan.” Pagkasambit nito, ang matuwid at dakilang-isip na si Viṣṇuśarmā ay nagpahayag.
Verse 26
पितरं तं नमस्कृत्य पुनः कृत्वा प्रदक्षिणम् । बलेन महता सोपि तपसा नियमेन च
Pagyukod niya sa kanyang ama at muling umikot nang pakanan bilang paggalang, siya man—taglay ang dakilang lakas—ay nagpatuloy sa tapas at mahigpit na mga pagtalima.
Verse 27
अंतरिक्षगतश्चासीद्गच्छमानस्य धीमतः । स महावायुवेगेन ऐंद्रं संप्रतिगच्छति
Habang nagpapatuloy ang marunong, siya’y umangat sa gitna ng langit; at sa lakas ng dambuhalang bugso ng hangin, mabilis siyang tumungo sa kaharian ni Indra.