Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
आसीद्र विकुले जातो बाहुर्नाम वृकात्मजः । बुभुजे पृथिवीं सर्वां धर्मतो धर्मतत्परः ॥ ३ ॥
āsīdra vikule jāto bāhurnāma vṛkātmajaḥ | bubhuje pṛthivīṃ sarvāṃ dharmato dharmatatparaḥ || 3 ||
Sa angkan ni Viku ay isinilang si Bāhu, anak ni Vṛka. Taimtim sa Dharma, pinamahalaan at tinamasa niya ang buong daigdig ayon sa katuwiran.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
It presents the ideal of rajadharma: worldly sovereignty becomes spiritually valid when exercised strictly in alignment with Dharma.
By emphasizing dharma-tatparatā (single-minded commitment to righteousness), it frames devotion as lived discipline—governing, enjoying, and acting as an offering aligned with sacred order.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; the practical takeaway is ethical application—following dharmic norms in leadership and conduct.