The Characteristics of Devotion to Hari
या तु नारी पतिप्राणा पतिपूजापरायणा । तस्यास्तुष्टो जगन्नाथो ददाति स्वपदं मुने ॥ २४ ॥
yā tu nārī patiprāṇā patipūjāparāyaṇā | tasyāstuṣṭo jagannātho dadāti svapadaṃ mune || 24 ||
Ngunit ang babaeng ang buhay ay ang kanyang asawa at ganap na nakatuon sa pagsamba at paglilingkod sa asawa—kapag kinalugdan siya ni Jagannātha, ang Panginoon ng sansinukob—ipinagkakaloob Niya sa kanya ang Kanyang sariling kataas-taasang tahanan, O pantas.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It presents pativratā-dharma (steadfast marital devotion) as a form of dharma that, when performed with sincerity, pleases Jagannātha (Vishnu) and can culminate in attaining His supreme abode (sva-pada/parama-pada).
Bhakti is shown here as devotion expressed through daily conduct and service: single-pointed dedication (parāyaṇā) and reverent honoring (pūjā) become a lived practice that draws divine grace (tuṣṭaḥ…dadāti).
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the emphasis is on dharma as practical conduct (ācāra) within gṛhastha life rather than on disciplines like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa.