Bhāgīratha’s Bringing of the Gaṅgā
यतः समुद्रा ः सरितोऽद्र यश्च गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घाः । स्थाणुश्चरिष्णुर्महदल्पकं च असच्च सज्जीवमजीवमास ॥ ९५ ॥
yataḥ samudrā ḥ sarito'dra yaśca gandharvayakṣāsurasiddhasaṅghāḥ | sthāṇuścariṣṇurmahadalpakaṃ ca asacca sajjīvamajīvamāsa || 95 ||
Mula sa Kanya sumibol ang mga karagatan, mga ilog, at mga bundok; at ang mga pangkat ng Gandharva, Yakṣa, Asura, at Siddha. Mula sa Kanya nagmula ang di-nakikilos at ang kumikilos, ang dakila at ang munting-munti; maging ang tila di-tunay at ang tunay, ang may-buhay at ang walang-buhay—Siya ang naghatid sa lahat ng ito sa pag-iral.
Sanatkumara (teaching Narada in dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It declares a single supreme source behind all categories of existence—cosmic geography, celestial beings, and every form of life—training the mind to see unity behind diversity and to seek refuge in that ultimate cause.
By presenting the Lord as the origin of everything—great and small, moving and unmoving—the verse supports bhakti as surrender to the all-causal Reality, making devotion natural: one worships the very source sustaining all worlds and beings.
The verse uses a classic tattva-classification (sthāṇu/cariṣṇu; sat/asat; jīva/ajīva), aligning with disciplined scriptural analysis (nirukta-style semantic grouping and sāṅkhya-like enumeration) rather than a specific ritual or jyotiṣa procedure.