Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya
सत्सङ्गदेवार्चनसत्कथासु हितोपदेशे निरतो मनुष्यः । प्रयाति विष्णोः परमं पदं यद्देहावसानेऽच्युततुल्यतेजाः ॥ ६३ ॥
satsaṅgadevārcanasatkathāsu hitopadeśe nirato manuṣyaḥ | prayāti viṣṇoḥ paramaṃ padaṃ yaddehāvasāne'cyutatulyatejāḥ || 63 ||
Ang taong masigasig sa banal na pakikisama (sat-saṅga), sa pagsamba sa mga Deva, sa pakikinig ng mga sagradong salaysay, at sa kapaki-pakinabang na payo, ay makararating sa kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu; at sa wakas ng buhay ng katawan, siya’y magniningning na may liwanag na kahambing ni Acyuta (Viṣṇu).
Narada (teaching in the Purva Bhaga context; aligned with Narada’s instruction on bhakti-oriented conduct)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It teaches that sustained engagement with satsanga, worship, sacred discourse, and wholesome guidance purifies the mind and leads to Viṣṇu’s supreme abode, culminating in divine-like radiance at death.
Bhakti is shown as a lived discipline: keeping saintly company, practicing worship, hearing true kathā, and accepting hitopadeśa—together forming a devotional lifestyle that culminates in Viṣṇu-realization.
No specific Vedāṅga is taught directly; the practical takeaway is ritual practice (devārcana) and disciplined listening/learning (satkathā, hitopadeśa), which support dharma and inner purification.