Śreyas and Paramārtha: The Ribhu–Nidāgha Teaching on Non-Dual Self
Advaita
एकः समस्तं यदिहास्ति किंचित्तदच्युतो नास्ति परं ततोऽन्यत् । सोऽहं स च त्वं स च सर्वमेतदात्मांस्वयं भात्यपभेदमोहः ॥ ९१ ॥
ekaḥ samastaṃ yadihāsti kiṃcittadacyuto nāsti paraṃ tato'nyat | so'haṃ sa ca tvaṃ sa ca sarvametadātmāṃsvayaṃ bhātyapabhedamohaḥ || 91 ||
Si Acyuta lamang ang lahat ng umiiral dito, anuman iyon; wala nang iba pa sa kabila Niya. Siya ang “ako,” Siya ang “ikaw,” at Siya ang lahat—ang Sarili ay kusang nagniningning, at ang pagkalito ng pagkakaiba ay maling akala lamang.
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-Dharma dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It asserts a Moksha-Dharma vision: Acyuta (Vishnu) alone is the total reality, and liberation comes from recognizing the Self’s self-luminous nature while dropping the delusion of separateness.
By declaring Acyuta as ‘I’, ‘you’, and ‘all’, it deepens Vishnu-bhakti into all-pervading remembrance (smaraṇa): devotion matures when the devotee sees every being and experience as belonging to Acyuta.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; the practical takeaway is viveka—discerning the Self from the bheda-moha (error of difference) that fuels bondage.