Bharata’s Attachment and the Palanquin Teaching on ‘I’ and ‘Mine’
यद्द्रव्यो शिबिका चेयं तद्द्रव्यो भूतसंग्रहः । भवतो मेऽखिलस्यास्य समत्वेनोपबृंहितः ॥ ६७ ॥
yaddravyo śibikā ceyaṃ taddravyo bhūtasaṃgrahaḥ | bhavato me'khilasyāsya samatvenopabṛṃhitaḥ || 67 ||
Ang mismong sangkap na bumubuo sa palankin na ito ay siya ring sangkap ng kalipunan ng lahat ng nilalang na may buhay. Sa iyong pagtuturo, ang aking pagkaunawa sa buong daigdig na ito ay pinatibay sa pamamagitan ng pananaw ng pagkakapantay-pantay (samatā).
Narada (addressing Sanatkumara)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It affirms a Moksha-Dharma insight: the same underlying reality (dravya) pervades objects and living beings, and liberation-oriented wisdom is strengthened by cultivating samatva—equal vision toward all.
By recognizing the same essence in all beings, a devotee’s heart becomes non-hostile and compassionate; such samatva supports steady Vishnu-bhakti by reducing ego, aversion, and divisive perception.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Shiksha) is taught directly; the practical takeaway is a yogic-ethical discipline aligned with Moksha-Dharma—training perception toward equality (samatva) in daily conduct.