Mahabharata — Drona Parva, Shloka 26
Droṇa-parva Adhyāya 107: Karṇa–Bhīma Saṃmarda
Arrow-storm Engagement
यथा श्वेतो महानागो देवराजचमूं तथा । नागो मणिमयो राज्ञो ध्वज: कनकसंवृत:
sañjaya uvāca |
yathā śveto mahānāgo devarājacamūṃ tathā |
nāgo maṇimayo rājño dhvajaḥ kanakasaṃvṛtaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Kung paanong ang dakilang puting elepanteng Airāvata ang nagpapaganda sa hukbo ng hari ng mga diyos, gayon din namang namukod ang watawat ni Haring Duryodhana—nababalutan ng ginto—na may sagisag ng isang maringal na elepante na tila hiyas. Ipinahihiwatig ng taludtod na ang kapangyarihang hari sa digmaan ay ipinakikita sa pamamagitan ng mga simbolong nagpapalakas-loob sa sariling panig at nagpapangamba sa kaaway; datapwat ang gayong karangyaan ay likas na walang kinikilingang moral, at nakasalalay sa katuwiran ng adhikaing pinaglilingkuran nito.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward grandeur—banners, emblems, and comparisons to divine symbols—functions to project authority and morale in war; ethically, such splendor is not itself dharma, but a tool whose value depends on the righteousness of the side that wields it.
Sañjaya describes Duryodhana’s banner on the battlefield, saying it was gold-covered and distinguished by an elephant emblem, likening its prominence to Airāvata adorning Indra’s army.