Droṇa-parva Adhyāya 107: Karṇa–Bhīma Saṃmarda
Arrow-storm Engagement
किंकिणीशतसंह्वादो भ्राजंश्रित्रो रथोत्तमे । व्यभ्राजत भृशं राजन् पुत्रस्तव विशाम्पते
kiṅkiṇīśata-saṃhvādo bhrājañ śrītro rathottame | vyabhrājata bhṛśaṃ rājan putras tava viśāmpate ||
Wika ni Sañjaya: O Hari, panginoon ng bayan, ang iyong anak ay nagningning nang lubha sa ibabaw ng napakahusay na karwaheng pandigma—umaalingawngaw sa ingay ng daan-daang kumakalansing na kampanilya—maningning at maringal, habang ang palabas at panganib ng digmaan ay nagtitipon sa paligid niya.
संजय उवाच
The verse highlights how outward brilliance—royal splendor, martial display, and the intoxicating aesthetics of war—can captivate attention even amid grave ethical stakes. It implicitly contrasts appearance (radiance, pomp) with the deeper moral consequences unfolding in the conflict.
Sañjaya describes to Dhṛtarāṣṭra how the king’s son appears on an excellent chariot, loudly resonant with many bells and shining intensely—an image of conspicuous martial grandeur as the battle scene progresses.