Shloka 35
प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
चमूहर: सुरेशश्न व्योमारि: शंकरो भव: । ईश: कर्ता कृतिर्दक्षो भुवनो दिव्यकर्मकृत्
camūharaḥ sureśaś ca vyomāriḥ śaṅkaro bhavaḥ | īśaḥ kartā kṛtir dakṣo bhuvano divyakarmakṛt ||
Wika ni Bhīṣma: Siya ang tagapagwasak ng mga hukbo; ang panginoon ng mga diyos; ang kaaway ng mga kapangyarihan sa kalangitan; si Śaṅkara, si Bhava. Siya ang Īśa, ang Kataas-taasang Panginoon; ang gumagawa at ang lumilikha ng tagumpay; ang may kakayahan at husay; ang mismong daigdig, at ang nagsasagawa ng mga gawang banal. Sa ganitong pagbilang na wari’y himno, inilalarawan ni Bhīṣma ang diyos bilang tagapamahala ng katarungan at mabisang lakas sa likod ng matuwid na gawa, na humihimok sa paggalang at pag-ayon sa banal na kaayusan.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine (here, Śiva) is not merely a distant object of worship but the supreme agent behind order, capability, and successful action. By naming him as Lord, doer, and the very world, it encourages aligning one’s conduct (dharma) with the divine source of power and moral governance.
Bhīṣma is reciting a sequence of exalted names and attributes—stotra-like epithets—praising Śiva’s sovereignty and might. The tone is devotional and didactic, presenting the deity as protector and cosmic ruler whose divine deeds uphold the world.