प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
सोमप: सूर्यसावित्रो दत्तात्मा पुण्डरीयक: । उष्णीनाभो नभोददश्च विश्वायुर्दीप्तिरेव च
somapaḥ sūryasāvitro dattātmā puṇḍarīyakaḥ | uṣṇīnābho nabhodadaś ca viśvāyur dīptir eva ca ||
Wika ni Bhīṣma: “(Siya’y pinupuri bilang) Somapa, Sūrya-Sāvitra, Dattātmā, at Puṇḍarīyaka; gayundin bilang Uṣṇīn ābha, Nabhodada, Viśvāyu, at tunay na Dīpti.” Sa bahaging ito, ipinagpapatuloy ni Bhīṣma ang mapitagang pagbanggit ng mga banal na epíteto—mga pangalang naglalarawan ng makalangit na ningning, lakas na nagtataguyod ng buhay, at kadalisayan—upang hikayatin ang nakikinig na linangin ang debosyon at katatagang moral sa pamamagitan ng pag-alaala sa mga dakilang katangiang ito.
भीष्म उवाच
The verse teaches reverent recollection: by contemplating a series of divine epithets—radiance (dīpti), universal life-breath (viśvāyu), purity (puṇḍarīyaka), and self-surrender (dattātmā)—one is guided toward inner clarity, devotion, and steadiness in dharma.
Bhīṣma is continuing a formal enumeration of sacred names/attributes (a stotra-like catalogue). The narrative function is to glorify the revered being through multiple Vedic and symbolic titles, each pointing to a distinct ethical-spiritual quality.